Odpowiedzialność za występek z art. 244 k.k. może ponosić wyłącznie osoba, która nie stosuje się do środka karnego prawomocnie orzeczonego wobec niej przez sąd. Jeżeli wyrok pierwszej instancji orzekający nakaz i zakazy został zmieniony przez warunkowe umorzenie postępowania, bez ich ponownego orzeczenia, środki te nie obowiązują, a ich naruszenie nie realizuje znamion art. 244 k.k.; wyklucza to również

Wewnętrzna sprzeczność sentencji wyroku nakazowego co do wysokości grzywny, wynikająca z niezgodności zapisu cyfrowego i słownego, jeżeli każda z podanych kwot mieści się w ustawowym zagrożeniu, uniemożliwia ustalenie treści orzeczonej kary i wykonanie orzeczenia. Nie jest ona oczywistą omyłką pisarską podlegającą sprostowaniu, lecz stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia z art. 104 § 1

Udział w składzie sądu odwoławczego sędziów powołanych przy udziale KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. może prowadzić do nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli indywidualny test niezawisłości ujawnia uzasadnione, obiektywne wątpliwości co do ich niezależności od władzy wykonawczej i instytucjonalnej bezstronności.

Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.

Orzekając zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do nich na podstawie art. 39 pkt 2b k.k., sąd jest zobowiązany określić czas jego obowiązywania w granicach przewidzianych w art. 43 § 1 k.k., chyba że zachodzą przesłanki do orzeczenia zakazu dożywotnio z art. 41a § 3 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażącą obrazę prawa materialnego, niepodlegającą usunięciu w postępowaniu

Jeżeli przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., zachodzi ujemna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. Sąd ma obowiązek uwzględnić ją z urzędu, uchylić zapadłe wyroki i umorzyć postępowanie na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.

Dla oceny nieważności czynności prawnej na podstawie art. 82 k.c. sąd ma obowiązek odrębnie ustalić i ocenić zarówno zdolność osoby składającej oświadczenie woli do świadomego podjęcia decyzji, jak i zachowanie przez nią swobody powzięcia oraz wyrażenia woli. Pominięcie przesłanki swobody w tezie dowodowej dla biegłego i w rozważaniach sądu stanowi istotne uchybienie procesowe.

Objęcie wyrokiem łącznym kary jednostkowej, która przed jego wydaniem została prawomocnie uchylona i zastąpiona inną karą przez sąd odwoławczy, stanowi rażące naruszenie przepisów regulujących orzekanie kary łącznej oraz uchybienie mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Wadliwość ta uzasadnia uchylenie wyroku łącznego, także gdy orzeczona kara formalnie mieści się w granicach właściwych dla rzeczywiście

Skazanie za przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli opis czynu przypisanego w wyroku nie obejmuje wskazania, że sprawca doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu albo niezdolności do należytego pojmowania działania. Sąd rozpoznający wniosek z art. 387 k.p.k. ma obowiązek zweryfikować kompletną realizację

Wydanie wyroku nakazowego za czyn z art. 180a k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości, czy w dacie czynu obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja wydana w wykonaniu zakazu prowadzenia pojazdów nie może przedłużać okresu obowiązywania tego środka karnego ani ustanawiać bezterminowego cofnięcia uprawnień.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego sąd ma obowiązek orzec zakaz określony w art. 41 § 1a k.k., niezależnie od wykonywania przez sprawcę działalności związanej z małoletnimi i związku czynu z taką działalnością. Przy zbiegu takich przestępstw zakaz należy orzec za każdy czyn, a następnie wymierzyć łączny środek karny.

Przedmiotem kary łącznej na podstawie art. 85 § 1 k.k. mogą być wyłącznie istniejące w dniu wyrokowania, prawomocnie orzeczone kary za zbiegające się przestępstwa. Sąd wydający wyrok łączny ma obowiązek wszechstronnie ustalić aktualny stan prawny wszystkich skazań; objęcie węzłem kary uchylonej i zastąpionej grzywną za wykroczenie stanowi rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi bezwzzględną przeszkodę procesową z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.; wydanie mimo niej wyroku skazującego powoduje zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Okoliczność, że sąd nie wiedział o śmierci oskarżonego, nie wyłącza obowiązku uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania.

Jeżeli sąd, stosując art. 37a § 1 k.k., wymierza za występek karę grzywny zamiast kary pozbawienia wolności, jest obowiązany orzec ją w wymiarze nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzenie grzywny w niższej liczbie stawek stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Orzekając środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd jest obowiązany oznaczyć w wyroku okres jego obowiązywania zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można konwalidować w postępowaniu wykonawczym; sąd odwoławczy powinien usunąć je z urzędu w trybie art. 440 k.p.k., także

W sporze wynikającym z nieważności konsumenckiej umowy kredytu zawierającej klauzule abuzywne bank nie może skutecznie powołać się na prawo zatrzymania w zakresie pełnej kwoty wypłaconego kapitału, jeżeli konsument dokonał już częściowych spłat. Zarzut zatrzymania może obejmować co najwyżej nierozliczoną różnicę świadczeń i nie może, z naruszeniem skuteczności ochrony z dyrektywy 93/13, pozbawiać konsumenta

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie śledztwa, rozprawę apelacyjną sąd odwoławczy rozpoznaje w składzie trzech sędziów na podstawie art. 29 § 1 k.p.k. Wyjątek z art. 449 § 2 k.p.k., dopuszczający skład jednoosobowy, dotyczy wyłącznie spraw zakończonych dochodzeniem. Rozpoznanie apelacji przez sąd w składzie jednoosobowym w sprawie po śledztwie stanowi nienależytą obsadę sądu w

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy udział sędziego powołanego na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., oceniony w świetle konkretnych powiązań nominacyjnych, funkcjonalnych i osobowych z przedstawicielami władzy wykonawczej oraz procedurą KRS, prowadzi do obiektywnie uzasadnionego podważenia standardu niezależności i bezstronności sądu.

Podwyższenie odszkodowania z art. 552 § 4 k.p.k. z tytułu utraconych korzyści w postaci hipotetycznego wynagrodzenia za dalsze zatrudnienie wymaga ustalenia, opartego na całokształcie ujawnionych dowodów, że zatrudnienie to z odpowiednio wysokim stopniem pewności nastąpiłoby. Sama obietnica zawarcia umowy na czas nieokreślony nie uzasadnia przyjęcia pewności jej zawarcia; odmienne ustalenie stanowi