Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Okręgowego z powodu rażącego naruszenia przepisów procesowych, wskazując na konieczność pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w Sądzie Okręgowym.

Przy stosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli dolna granica zagrożenia ustawowego jest poniżej roku, sąd powinien orzec grzywnę lub ograniczenie wolności (art. 60 § 6 pkt 4 k.k.). Błędne zastosowanie tej zasady stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Kasacja zasadna: konieczność ponownej oceny pełnienia funkcji w Grupie Zwiadowczej WOP przez Z. H. oraz wpływu tego na prawdziwość oświadczenia lustracyjnego.

W postępowaniu nakazowym, kara grzywny nie może przekroczyć 200 stawek dziennych zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k.; orzeczenie grzywny w wyższej wysokości stanowi rażące naruszenie procedury, co uzasadnia uchylenie części wyroku dotyczącej kary i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zostaje uchylony w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 200 § 1 k.k., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na rażącą obrazę prawa procesowego w ocenie dowodów oraz dokonywaniu ustaleń faktycznych.

Brak prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu narusza jego podstawowe prawo do obrony, uzasadniając konieczność uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Uchybienie w postaci rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w. skutkowało uchyleniem wyroku nakazowego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem właściwej kwalifikacji z art. 95 § 1 k.w. zamiast art. 94 § 1 k.w.