W przypadku uprzedniego ukarania dyscyplinarnego za czyn o znamiona przestępstwa, skuteczność wniosku dowódcy o wszczęcie postępowania karnego jest wyłączona, co zgodnie z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. obliguje do umorzenia postępowania karnego.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.
Przesłanką konieczną do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest brak wcześniejszego skazania na karę pozbawienia wolności, co obejmuje również skazanie z warunkowym zawieszeniem. W razie stwierdzenia naruszenia tej przesłanki, sąd powinien uchylić orzeczenie i dokonać ponownej analizy sprawy.
Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.
Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.
Sąd Rejonowy, wymierzając karę łączną grzywny, musi przestrzegać zasad łączenia kar zgodnie z art. 86 § 1 k.k. oraz wysokości stawki dziennej, zgodnej z oceną sytuacji majątkowej skazanego według art. 33 § 3 k.k.
Orzeczenie nakazowe uległo uchyleniu, a postępowanie umorzeniu z powodu wymierzenia kary ponad ustawowy limit i upływu terminu przedawnienia karalności wykroczenia.
Uchylenie wyroku przez Sąd Okręgowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego było nieuzasadnione. Sąd II instancji powinien samodzielnie ocenić materiał dowodowy i wydać merytoryczne orzeczenie.
Orzekanie obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne, gdy szkoda ta została wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym. Naruszenie klauzuli antykumulacyjnej z art. 415 § 1 zdanie drugie k.p.k. uzasadnia uchylenie wadliwego orzeczenia.