Udział sędziów powołanych po 2017 r. przez nową KRS może stanowić naruszenie standardów niezależności sądu, co uzasadnia uchylenie wyroków i ponowne rozpoznanie sprawy (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.).

Nieważne wskazanie okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z art. 28 § 1 pkt 1 k.w. skutkuje rażącym naruszeniem prawa materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

1. Podstawą powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych jest faktyczne wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej, rozumiane jako rzeczywiste podjęcie i prowadzenie działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły; sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter deklaratoryjny

1. Pojęcie „służby na rzecz totalitarnego państwa" w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (i innych służb) stanowi definicję legalną, której przesłankami są wyłącznie ramy czasowe i formalna przynależność do wymienionych w tym przepisie jednostek; definicja ta tworzy domniemanie ustawowe, które funkcjonariusz może obalić wyłącznie

Uchylenie wyroku nakazowego z powodu naruszenia procedury karnej poprzez niewłaściwe zastosowanie środka karnego przepadku równowartości pojazdu przy braku wystarczających dowodów oraz konieczność rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.

Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie uchylono ze względu na nienależyte zbadanie kwalifikacji prawnej czynu, który powinien być uznany za wykroczenie, a nie przestępstwo. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

1. Mechanizm obniżenia przelicznika lat służby na rzecz totalitarnego państwa do 0% podstawy wymiaru, przewidziany w art. 15c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (i innych służb), jest środkiem proporcjonalnym i nie pozostaje w sprzeczności z Konstytucją RP, ponieważ jego dotkliwość jest współmierna do długości służby pełnionej przed transformacją

Pojęcie „wykonywania pracy na rzecz pracodawcy" w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obejmuje każdą pracę, której rzeczywistym beneficjentem jest pracodawca, niezależnie od formalnej więzi prawnej łączącej pracownika z osobą trzecią, rodzaju wykonywanych czynności oraz tożsamości działalności prowadzonej przez pracodawcę i zleceniodawcę

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest uprawniony do kwestionowania ani obniżania zadeklarowanej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli mieści się ona w granicach określonych ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a ubezpieczony prowadzi działalność od dłuższego czasu, uzyskuje z niej

Polecenie Ministra Zdrowia dotyczące dodatkowych świadczeń pieniężnych dla personelu medycznego w okresie pandemii COVID-19 nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p., a przewidziane nim świadczenie nie ma charakteru składnika wynagrodzenia ze stosunku pracy, lecz stanowi sui generis świadczenie publiczne finansowane ze środków publicznych. Pracodawca zobowiązany umową z NFZ do wypłaty

1. Kryterium „służby na rzecz totalitarnego państwa" określone w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji należy interpretować z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w tym zarówno przynależności instytucjonalnej do formacji wymienionych w tym przepisie, jak i indywidualnego przebiegu służby; pełnienie służby w tych jednostkach stwarza

Ugoda sądowa dotycząca roszczeń deliktowych może być częściowo nieważna na podstawie art. 447 k.c., jeżeli w zakresie określonego rodzaju świadczenia (np. renty z tytułu zwiększonych potrzeb) rażąco narusza interes poszkodowanego poprzez ustalenie kwoty znacznie nieadekwatnej do rzeczywistych potrzeb, przy jednoczesnym zachowaniu skuteczności w pozostałym zakresie, w którym nie doszło do naruszenia

Klauzule przeliczeniowe stanowią niedozwolone postanowienia umowne, skutkując nieważnością umowy kredytowej, gdyż kształtują główne świadczenia stron bez odpowiedniej przejrzystości i naruszają interesy konsumenta.

Orzekając o kasacji na niekorzyść oskarżonego w sprawie przekroczenia ustawowego limitu wymiaru kary grzywny wyrokiem nakazowym, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego, co uznaje za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. (IV K 800/24)

1. Zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga ustalenia, że pracodawca jest rzeczywistym beneficjentem pracy świadczonej przez pracownika na podstawie umowy zlecenia zawartej z osobą trzecią, co oznacza konieczność wykazania, że praca ta przekłada się bezpośrednio na wymierne korzyści pracodawcy. Same powiązania kapitałowe, osobowe lub

1. Organ rentowy jest uprawniony do weryfikacji podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zadeklarowanej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, gdy w początkowym okresie tej działalności zadeklarowana podstawa nie ma odzwierciedlenia w przychodach i wskazuje na instrumentalne włączenie się do systemu ubezpieczeń społecznych w celu uzyskania nieadekwatnie wysokich świadczeń

1. Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ograniczający wysokość emerytury policyjnej do poziomu przeciętnej emerytury wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie może kształtować sytuacji prawnej funkcjonariusza, który prawo do emerytury policyjnej nabył wyłącznie z tytułu służby nieobjętej dyspozycją art. 13b tej ustawy

Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania musi opierać się na przesłankach uzasadniających konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego na nowo, zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. Wady procesowe o charakterze punktowym mogą być naprawiane w postępowaniu odwoławczym.

W przypadku występku zagrożonego zarówno grzywną, jak i karą pozbawienia wolności do roku, wymierzona kara grzywny nie może być niższa niż 50 stawek dziennych, zgodnie z art. 33 § 1a pkt 1 k.k.