Wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., prowadzący pozarolniczą działalność, zobowiązany jest do opłacania składek zdrowotnych z przychodów działalności, niezależnie od uzyskiwania osobistych zysków.

Wykonywanie pracy „na rzecz pracodawcy" w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oznacza każdą pracę, której rzeczywistym beneficjentem jest pracodawca, niezależnie od formalnej więzi prawnej łączącej pracownika z osobą trzecią oraz niezależnie od tożsamości rodzaju czynności wykonywanych w ramach stosunku pracy i umowy cywilnoprawnej. Dla

Służba na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy nie może być przypisana bez wnikliwej analizy przynależności instytucjonalnej i zakresu pełnionych funkcji M. L. w organach bezpieczeństwa.

Po wyeliminowaniu niedozwolonych postanowień dotyczących indeksacji, umowa kredytu nie jest wykonalna, co prowadzi do jej nieważności z mocy prawa (art. 385¹ § 1 k.c.). Niewiążące konsumenta postanowienia nie mogą być zastąpione innymi, np. kursami NBP.

Klauzule przeliczeniowe w umowach kredytu indeksowanego, które umożliwiają bankowi jednostronne ustalanie kursów walut na podstawie własnej tabeli kursowej, stanowią niedozwolone postanowienia umowne ze względu na ich nietransparentny charakter, a ich wyeliminowanie z umowy nie może być zastąpione innymi sposobami określenia kursu waluty obcej wynikającymi z przepisów prawa lub zwyczajów, co w konsekwencji

Sąd odwoławczy nie może przekraczać granic zaskarżenia, a zmieniając wyrok w sposób reformatoryjny, musi respektować zakres zarzutów apelacyjnych. Niedostateczna weryfikacja dowodów prowadzi do uchybienia procesowego i konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy.

W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym, gdy wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnych zostały wyłączone z przedmiotu sprzedaży, nabywca przedsiębiorstwa, który wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umów zawartych przez syndyka, jest bezpodstawnie wzbogacony dopiero z chwilą faktycznego otrzymania od kontrahentów zwrotu środków z tytułu kaucji należnych syndykowi

Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do CHF, zawierająca klauzule abuzywne dotyczące jednostronnego ustalania kursu waluty przez bank, jest nieważna. Niemożliwe jest zastąpienie niedozwolonych postanowień innymi regulacjami, co uniemożliwia dalsze wykonywanie umowy.

W przypadku stwierdzenia abuzywności postanowień umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, odnoszących się do sposobu określania kursu waluty obcej (tzw. klauzul przeliczeniowych), nie można zastąpić tych postanowień innymi regułami (przepisami dyspozytywnymi, zwyczajami), a wobec braku możliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej, umowa kredytu jest nieważna w całości. Skutkiem nieważności

Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd pierwszej instancji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego, orzekając przepadek pojazdu, który nie był własnością skazanego, co skutkuje koniecznością orzeczenia przepadku równowartości pojazdu.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest niedopuszczalne, gdy kara przewidziana za zarzucany czyn przekracza 5 lat pozbawienia wolności, co skutkuje uchyleniem wyroku dokonującego takiego umorzenia.

Postanowienia umowne określające zasady indeksacji kredytu do CHF, uznane za abuzywne, nie wiążą konsumenta, a ich eliminacja z umowy kredytowej uniemożliwia jej dalsze wykonywanie, co prowadzi do jej nieważności.

1. Warunkiem uznania świadczenia za nienależnie pobrane na podstawie art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest uprzednie pouczenie ubezpieczonego o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń; pouczenie to może mieć formę przytoczenia właściwych przepisów, lecz musi być sformułowane w sposób na

Skarga dotycząca naruszenia niezawisłości sądu przez nienależytą jego obsadę, zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jest zasadna i skutkuje uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Uchwała Sądu Najwyższego stwierdza, że umorzenie postępowania na podstawie znikomej szkodliwości społecznej czynu z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. jest niedopuszczalne bez rzetelnej analizy wszystkich okoliczności decydujących o kwantyfikacji tej szkodliwości, zwłaszcza gdy czyn jest kwalifikowany jako przestępstwo skutkowe.