W przypadku żołnierzy, których emerytury obliczone zostały zgodnie z regulacjami określonymi w art. 15a i art. 18e ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, nie dotyczy zasada niemożności kumulacji świadczeń – emerytury wojskowej oraz emerytury powszechnej, o ile dotyczy to żołnierzy powołanych do służby po 1 stycznia 1999 r. lub po 31 grudnia 2012 r.

Przepisy ustawy obniżające wysokość emerytur za okres służby na rzecz totalitarnego państwa mogą być zgodne z Konstytucją RP jedynie gdy są proporcjonalne, adekwatne oraz nie naruszają zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości obywateli przed prawem.

W przypadku wniosku o rekompensatę z tytułu pracy w szczególnych warunkach, prawo do świadczenia emerytalnego wypłacane jest począwszy od miesiąca złożenia wniosku o rekompensatę, a nie od wcześniejszej daty, chyba że zachodzą szczególne okoliczności wskazujące na błąd organu rentowego. W sytuacji, gdy wnioskodawca złoży wniosek o rekompensatę dopiero po kilku latach od osiągnięcia wieku emerytalnego

O tożsamości czynów w przypadku przestępstwa niealimentacji można mówić wyłącznie wtedy, gdy okresy uporczywego uchylania się od obowiązku świadczeń alimentacyjnych, ustalone w kolejno rozpoznawanych sprawach, pokrywają się ze sobą, lub gdy okres określony w drugim rozpoznaniu został w całości objęty skazaniem w sprawie rozpoznawanej wcześniej i zakończonej prawomocnym wyrokiem.

Wyrok kasatoryjny w postępowaniu apelacyjnym, polecający ponownie przeprowadzić całość postępowania przed sądem pierwszej instancji, jest uzasadniony tylko wtedy, gdy wady postępowania dowodowego są na tyle poważne, że niemożliwe jest ich uzupełnienie jedynie poprzez dodatkowe działania sądu odwoławczego.

1. Pominięcie bez uzasadnienia dowodu przez sąd odwoławczy nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżone orzeczenie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, a skarga kasacyjna w zakresie naruszenia prawa materialnego winna jednoznacznie wskazywać na podstawę prawną żądanego świadczenia. 2. W przypadku dyskryminacji o charakterze ciągłym, zasądzone już wcześniej odszkodowanie za naruszenie

W prawidłowym procesie wymierzania kary łącznej ograniczenia wolności, sąd jest zobowiązany do określenia na nowo obowiązków lub wymiaru potrącenia z wynagrodzenia na cele społeczne, w myśl art. 86 § 3 k.k. i art. 34 § 1a i § 1b k.k., przy czym zaniedbanie tego obowiązku skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i ponownego jego wydania w sposób eliminujący tę wadę.

W sprawach dotyczących zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych, organ rentowy ma prawo żądać ich zwrotu za okres trzech lat, licząc do momentu ostatniej wypłaty tych świadczeń.

Mimo braku ewidencji czasu pracy lub jej nierzetelności, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jeśli przy pomocy innych dowodów wykaże fakt przepracowania określonej liczby godzin, w tym godzin nadliczbowych. Takim dowodem może być również opinia sporządzona przez biegłego.

Wydanie wyroku nakazowego jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości, co do wymagania przeprowadzenia rozprawy przed wydaniem orzeczenia jest zbędne. W przypadku gdy istnieją poważne wątpliwości dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa lub winy oskarżonego, konieczne

Karalność wykroczenia ustaje, gdy od czasu jego popełnienia upłynie rok, chyba że w tym okresie zostanie wszczęte postępowanie, wówczas karalność wykroczenia ustaje z upływem dwóch lat od zakończenia roku, w którym zostało popełnione wykroczenie, a w przypadkach określonych przepisami szczególnymi czas ten może ulec zawieszeniu lub przedłużeniu.

W przypadku błędnego potraktowania pisma procesowego jako sprzeciwu od wyroku nakazowego po upływie przewidzianego prawem terminu oraz wydania na tej podstawie kolejnych orzeczeń, niezbędne jest uchylenie tych orzeczeń i umorzenie postępowania ze względu na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a dalsze orzeczenia w sprawie mogą być uznane za naruszenie zasady res iudicata.

Zgodnie z art. 40 § 1 pkt 2 k.p.k., sędzia podlega wyłączeniu z mocy prawa od rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, jeżeli jest on małżonkiem prokuratora, który występował w danej sprawie jako oskarżyciel publiczny przed sądem pierwszej instancji.

W przypadku popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.w. po wejściu w życie zmian w tym przepisie od dnia 1 stycznia 2022 r., obligatoryjne jest orzeczenie przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, przy czym zakaz ten powinien być adekwatny do rodzaju pojazdu, którym sprawca wykroczenia się posługiwał, zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 94 § 3 k.w. oraz linią orzeczniczą Sądu Najwyższego

Czas przeznaczony na dojazd do miejsca wykonywania pracy transportem zapewnionym przez pracodawcę, w czasie którego pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy, może być zaliczony do czasu pracy i w przypadku przekroczenia normalnych godzin pracy, uprawnia do wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.

W procedurze przejęcia zakładu pracy lub jego wyodrębnionej części na innego pracodawcę, określonej w przepisach prawa pracy, zasadnicze znaczenie przywiązuje się do faktycznego związku pracownika z przejmowaną działalnością, przy czym elastyczność i celowość stosowanych przepisów pozwalają na uwzględnienie konkretnej sytuacji pracowniczej i potrzeb administracji.

Przepisy kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) dotyczące udziału obrońcy obligatoryjnego wymagają od sądu wydania postanowienia stwierdzającego brak obligatoryjności obrony, a sama treść opinii biegłych lekarzy psychiatrów nie jest wystarczająca do stosowania obrony obligatoryjnej lub jej ustania; brak takiego postanowienia stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą podlegającą ocenie przez Sąd Najwyższy