Odpowiedzialność inwestora za zobowiązania wobec podwykonawcy nie musi wynikać z solidarności inwestora i wykonawcy, jeżeli istnieje bezpośredni stosunek zobowiązaniowy między inwestorem a podwykonawcą, wynikający z ustaleń dokonanych bezpośrednio między tymi stronami.

Ocena podlegania ubezpieczeniom społecznym oraz zwrotu nienależnie pobranych świadczeń powinna być dokonywana w odrębnych postępowaniach, a ustalenie nienależności świadczeń wymaga wykazania braku prawa do świadczenia oraz świadomości nienależności po stronie pobierającego w trakcie pobierania.

Obniżenie świadczenia emerytalnego funkcjonariusza, który służył na rzecz totalitarnego państwa, ale także pomyślnie przeszedł weryfikację i pełnił funkcję w wolnej Polsce, do poziomu przeciętnej emerytury, narusza zasady równości i bezpieczeństwa socjalnego określone w Konstytucji RP.

Wspólnik dwuosobowej spółki z o.o. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., choćby był wspólnikiem większościowym, „niemal, prawie jedynym”. Prawo cywilne umożliwia wchodzenie w różne relacje prawne jedynego wspólnika (100% udziałowca) spółki z tą spółką na zasadzie równoprawnych partnerów. W tych

Wykonywanie przez obywateli państw obcych, będących poza Unią Europejską, działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia społecznego na terenie Polski oznacza ich podleganie polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych, o ile podczas realizacji umowy centrum interesów społecznych i zawodowych znajduje się na terytorium Polski, bez względu na formalny status pobytu.

Przepisy ustawy zaopatrzeniowej nakładające na funkcjonariuszy pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa obowiązek obniżenia ich emerytur i rent poprzez 'wyzerowanie' lat służby oraz zmniejszenie świadczeń do poziomu przeciętnej emerytury lub renty naruszają konstytucyjne zasady równości i proporcjonalności oraz przysługuje sądom prawo do odmowy ich zastosowania w sytuacjach oczywistej niezgodności

Oświadczenie woli pracownika o zakończeniu stosunku pracy, zaakceptowane przez pracodawcę i działające zgodnie ze specyfiką organizacyjną instytucji, nie można uznać za czynność bezwzględnie nieważną nawet przy późniejszej próbie zakwestionowania.

Termin na zgłoszenie uchylenia się od skutków oświadczenia woli w stosunkach pracy musi być określony zgodnie z zasadami prawnymi dotyczącymi terminów wynikającymi z kodeksu pracy, uwzględniając zasadę pewności w stosunkach pracy.