Uchylony wyrok łączny Sądu Rejonowego w Gdyni, obejmujący nieistniejące kary w obrocie prawnym, narusza art. 85 k.k. Brak warunków do jego wydania powoduje przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku istnienia wewnętrznej sprzeczności wyroku, uniemożliwiającej jego wykonanie i wyczerpującej znamiona art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., konieczne jest uchylenie orzeczenia w zakresie wprowadzającym niezgodność.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, uzasadniającą umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17§1 pkt 5 k.p.k. i uchylenie orzeczenia zgodnie z art. 439§1 pkt 9 k.p.k.

Błędne określenie wymiaru kary jednostkowej wpływające na wysokość kary łącznej stanowi rażące naruszenie prawa wymagające uchylenia wyroku w zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Okręgowego w zakresie przepadku wartości połowy pojazdu, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niepełną ocenę prawną tego środka karnego.

Przepis art. 22a ustawy zaopatrzeniowej obniżający wysokość policyjnej renty inwalidzkiej funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy, nie znajduje zastosowania do obliczenia wysokości policyjnej renty inwalidzkiej, do której prawa zostały nabyte z tytułu służby w Policji lub innych jednostkach III Rzeczypospolitej Polskiej (poza zakresem

Płatnik składek nie jest uprawniony do przesuwania w deklaracjach ZUS IWA pracowników zatrudnionych jednocześnie w warunkach przekroczenia najwyższego dopuszczalnego natężenia hałasu (czynnik środowiskowy) oraz narażonych na czynniki mechaniczne do kategorii zagrożenia mechanicznego nieuwzględnianego przy obliczaniu składki wypadkowej, gdyż hałas jako mierzalny czynnik szkodliwy dla zdrowia musi być

Uchybienie polegające na błędnym wymiarze kary grzywny wbrew przepisom prawa stanowi rażące naruszenie materialne, skutkujące uchyleniem orzeczenia i koniecznością jego ponownego rozpoznania w zakresie kary.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Wyrokując, Sąd Najwyższy uchylił częściowo wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Radomiu, uznając za zasadne zarzuty kasacji Prokuratora Generalnego dotyczące rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k. Przekazano sprawę do ponownego rozpoznania celem skorygowania wymiaru kary zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zastosowanie przepisu art. 69 § 1 k.k. w sytuacji uprzedniego skazania na karę pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, skutkujące uchyleniem wyroku w zakresie orzeczenia o karze pozbawienia wolności.

Dwukrotne skazanie za ten sam czyn stanowi naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.; uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie.

Ocena częściowej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 3 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wymaga uwzględnienia nie tylko medycznej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego, lecz także jego poziomu kwalifikacji zawodowych, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy zgodnej z kwalifikacjami

Wytypowanie nauczyciela do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn organizacyjnych (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela) wyłącznie w oparciu o kryterium posiadania uprawnień do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, z pominięciem oceny kwalifikacji zawodowych i przydatności do pracy, stanowi naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na wiek i płeć (art. 113 k.p. w związku z art. 183a § 1 k.p

Rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k. przez wymierzenie kary łącznej poniżej dolnej granicy ustawowej oraz brak ustalenia rzeczywistych szkód uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaniechanie orzeczenia obligatoryjnej nawiązki w przypadku skazania za umyślne przestępstwo przeciwko środowisku stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, które uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem osiągnięcia zgodności z art. 47 § 2 k.k.

Niesłuszne tymczasowe aresztowanie winno być adekwatnie zrekompensowane, uwzględniając całość realnych szkód materialnych i niematerialnych w kontekście kondycji zdrowotnej i potencjału zarobkowego poszkodowanego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Okręgowy popełnił rażące błędy w orzeczeniu kary łącznej, nie dostosowując jej do wymiaru kar jednostkowych, co narusza art. 86 § 1 k.k.; sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania w celu wymierzenia prawidłowej kary łącznej.

Uchybienie proceduralne polegające na nienależytej obsadzie sądu z udziałem nieprawidłowo nominowanego sędziego skutkuje uchyleniem wyroku odwoławczego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd apelacyjny.

Proces ustalenia poczytalności oskarżonego musi uwzględniać szczegółową analizę jego stanu zdrowia psychicznego, w tym historię leczenia i możliwe zmiany dynamiki objawów choroby w czasie popełniania zarzucanych czynów.

Brak ogłoszenia wyroku na rozprawie uniemożliwia jego zaskarżenie, a wniesiony środek odwoławczy winien być pozostawiony bez rozpoznania. Nieprawidłowe ogłoszenie narusza fundamentalne zasady prawne i skutkuje nieważnością rozpoznania apelacji.

Organ rentowy ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w ustaleniu i wypłacie świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych również wówczas, gdy odmowa przyznania świadczenia wynikała z błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a nie z braku dowodów niedostępnych