Uniemożliwienie przez rolnika kontroli na miejscu nie prowadzi do automatycznej odmowy przyznania wszystkich płatności, o jakie wnioskował, lecz wymaga analizy związku przyczynowego między uniemożliwieniem kontroli a poszczególnymi płatnościami.

Cofnięcie pozwolenia na broń palną może nastąpić na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w przypadku niepoddania się przez posiadacza pozwolenia wymaganym badaniom lekarskim i psychologicznym, szczególnie gdy istnieją wątpliwości co do jego zdolności do dysponowania bronią.

Odmowa poddania się obowiązkowym badaniom zdrowotnym i psychologicznym uprawnia Policję do cofnięcia pozwolenia na broń, nawet jeśli pierwotne orzeczenia były pozytywne, zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Zatwierdzenie organizacji ruchu przez GDDKiA, jako akt ogólny, podlega kontroli sądowoadministracyjnej, lecz nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zarządzania ruchem. Procedura zatwierdzania, mimo zastrzeżeń formalnych, spełnia wymogi legalności, zapewniając bezpieczeństwo na drogach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalić skargę, uznając, że ochrona danych osobowych i REGON obejmuje osoby fizyczne, prawne i jednostki bez osobowości prawnej, a udostępnienie tych danych jest ograniczone przez art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli na miejscu nie uzasadnia automatycznego odmowy przyznania wszystkich płatności rolniczych; organ powinien dokonać szczegółowej oceny racjonalności działań rolnika.

Nieuprawnione wniesienie przez stronę odwołania bez wykazania braku winy za uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, nie uprawnia do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.), co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Pełnomocnictwo szczególne nie obejmuje uprawnień do reprezentacji w całym postępowaniu podatkowym; jego zakres musi być precyzyjnie określony, a niedopełnienie tych wymogów skutkuje niedopuszczalnością odwołania.

W przypadku pracy na statku badawczym niewykorzystywanym w transporcie międzynarodowym, skarżącemu nie przysługują ulgi wynikające z Konwencji polsko-norweskiej oraz ulgi abolicyjne zgodnie z u.p.d.o.f., ani ochrona z tytułu błędnej interpretacji indywidualnej.

O kosztach uzyskania przychodów decyduje podatnik, który musi wykazać związek wydatków z przychodami, przy czym organy podatkowe mogą ocenić celowość i zasadność tych kosztów wymienionych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Umowa o przyłączenie energetyczne, zawarta jako umowa o dzieło, nie spełnia kryteriów tej umowy, a zatem zleceniobiorca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako wykonawca usług zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, mają charakter decydujący i nie mogą być przedmiotem ponownej oceny przez organy administracji lub sądy, co jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi.

Skarga kasacyjna organu podatkowego, dotycząca przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2015 r. oraz recharakteryzacji transakcji, zostaje oddalona. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskargowego nie doprowadziło do przerwania biegu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zastosowanie art. 70 § 8 o.p. w sposób sprzeczny z jego literalnym brzmieniem, pomijający ograniczenia w egzekucji, stanowi rażące naruszenie prawa. Organ podatkowy, nie eliminując niekonstytucyjnego przepisu z systemu prawa, uchybił zasadzie legalizmu.

W postępowaniu wznowieniowym niedopuszczalne jest wykorzystywanie go do pełnej merytorycznej kontroli wcześniejszych decyzji wymiarowych, jeśli nowe dowody nie są istotne dla decyzji będącej przedmiotem wznowienia, a skarga kasacyjna nie wykazuje naruszenia wymogów art. 240 § 1 o.p.

Koszty związane z budową prototypu jako efekt prac rozwojowych mogą być zaliczone do wartości niematerialnych i prawnych, natomiast korekta kosztów uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji tych wartości powinna nastąpić dopiero w momencie faktycznego otrzymania dotacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spełnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uprawnia do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy okres do przedawnienia jest krótki, a zobowiązanie może nie zostać wykonane przez Skarżącego.

Obowiązek płatnika podatku dotyczy jedynie faktycznego zysku rozliczonego po zakończeniu roku obrotowego, a nie zaliczek na poczet zysku wypłacanych w trakcie roku obrotowego; pobór zaliczek na podatek musi być wyraźnie określony w ustawie.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie wywołuje skutku określonego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli całokształt okoliczności wskazuje, że jego zasadniczym celem było umożliwienie organowi podatkowemu zakończenia postępowania wymiarowego po upływie podstawowego terminu przedawnienia, a nie realizacja celów postępowania karnego skarbowego.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej następuje tylko wtedy, gdy już w chwili wszczęcia postępowania karnego skarbowego istnieje bezpośredni związek między podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego a niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego danego podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając skargę kasacyjną za niezasadną z uwagi na jej niespełnienie wymogów formalnych i niewłaściwą konstrukcję zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieprzedłożenie wymaganych badań lekarskich i psychologicznych może stanowić podstawę do cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej, szczególnie przy istniejących, udokumentowanych wątpliwościach co do zdolności osoby do jej posiadania i użytkowania.

Kwota równoważna utraconym dochodom gminy z tytułu zwolnienia z podatku, nieprzekazana w terminie, stanowi zaległość budżetową. Odsetki naliczane zgodnie z zasadami dla zaległości podatkowych, a skarga Funduszu została oddalona.

NSA potwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania złożony po terminie jest prawnie nieskuteczny. Organy administracyjne prawidłowo oceniły brak dochowania terminu, a zarzuty skargi kasacyjnej nie znalazły oparcia w procedurze sądowoadministracyjnej.