Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i oddala skargę, podkreślając legalność decyzji o rozbiórce obiektu kontenerowego wobec nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych przez inwestora.

Limit liczby kondygnacji w planie miejscowym nie może być samodzielnym ograniczeniem wykorzystania przestrzeni dachowej, jeśli jej zewnętrzna postać jest zgodna z planem. Władztwo planistyczne nie uzasadnia nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.

Teza orzeczenia: Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne pod warunkiem, że teren inwestycji może być jednoznacznie wyodrębniony, ale istotne zmiany parametrów wymagają ponownego uzgodnienia z odpowiednimi organami.

Przeniesienie pozwolenia na budowę dotyczącego zabudowy zagrodowej zależy od zdolności nowego inwestora do spełnienia warunków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a organ ma prawo zweryfikować ten fakt, nawet jeżeli decyzja jest związana.

NSA oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że brak interesu prawnego uniemożliwia uznanie statusu strony w postępowaniu legalizacyjnym; proceduralne błędy sądu niższej instancji nie wpływają na ważność orzeczenia.

Ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przeciwprzymrozkowej mogą oddziaływać na ład przestrzenny, lecz ich spełnienie wymogu kontynuacji funkcji na terenach rolnych jest wystarczające. W kwestiach zabudowy zagrodowej, inwestorzy muszą spełniać wymogi prawne nastawione na ochronę zrównoważonego rozwoju.

Skarga kasacyjna W. N. od wyroku WSA w Gdańsku ws. świadczenia pielęgnacyjnego oddalona. NSA uznał, że nie wykazano bezpośredniego związku rezygnacji z pracy z opieką nad matką, co uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlega umorzeniu.

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości na podstawie dekretu z 7 kwietnia 1948 r. nie zawierała rażących naruszeń prawa uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając braki dokumentacji za nieuzasadniające uchylenia decyzji.

NSA stwierdził, że podział kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie jest automatyczny i zależy od stanu faktycznego. Brak rzeczywistego sporu i inicjatywa jednej strony uzasadniają pełne obciążenie kosztami postępowania tej strony.

W orzecznictwie dyscyplinarnym administracyjnym sądownictwie administracyjnym selekcja i wymiar kary dyscyplinarnej jest domeną organów, pod warunkiem zastosowania odpowiednich dyrektyw wynikających z ustawy i zgodności z powagą służby oraz stopniem naruszenia norm etycznych.

Organ administracyjny ma obowiązek umożliwić stronie wgląd w akta sprawy oraz jej kopiowanie, ale nie jest zobowiązany do ich sporządzania i przesyłania, chyba że spełnione są wymogi techniczne i organizacyjne.

Odmowa zakwalifikowania wnioskodawcy do udzielenia pomocy mieszkaniowej przez Zarząd Dzielnicy m.st. Warszawy była legalna, gdyż organ prawidłowo stwierdził niespełnienie przez skarżącego warunków określonych w uchwale dotyczącej wynajmowania lokali.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest uzasadniona, gdy wnioskodawca nie posiada interesu prawnego przysługującego stronie, co weryfikuje się na podstawie dostępnych dokumentów, a jego brak jest oczywisty.

W przypadku przedłużenia terminu udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany nie jest bezczynny, jeżeli przed upływem tego terminu wniosek został rozpatrzony i informacja udostępniona.

Rada miejska nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeśli podane przez pracodawcę przyczyny, niezwiązane z wykonywaniem mandatu, są uzasadnione. Decyzja rady o wyrażeniu zgody nie rozstrzyga o zasadności wypowiedzenia, którą ocenia sąd pracy.

Imiona i nazwiska pracowników NIK, którzy wykonują zadania związane z edukacją i pracą z małoletnimi, mogą stanowić informację publiczną, jeśli mają wpływ na sferę publiczną, co obliguje do jej udostępnienia.

Informacje o wynagrodzeniu kontrolera NIK są informacją publiczną, niepodlegającą ograniczeniom prywatności. Sąd uchyla wyrok pierwszej instancji, kierując sprawę do ponownego rozpoznania, celem oceny przetworzonego charakteru informacji i interesu publicznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, iż wniosek o wznowienie postępowania wymaga sprecyzowania przez wnioskodawcę przy nieznajomości prawa, co nie wyklucza zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. w celu ochrony praw strony.

Inwestycja gminnego budownictwa mieszkaniowego nie jest inwestycją o charakterze celu publicznego w rozumieniu art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia opłaty rocznej z tego tytułu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny uznały, że organy administracyjne naruszyły przepisy proceduralne przez niepełne ustalenie okoliczności faktycznych, co skutkowało obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy o stwierdzenie nabycia nieruchomości z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność przetwarzania i udostępnienia danych osobowych przez ZUS instytucji zagranicznej, zgodnie z przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz RODO.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Stowarzyszenie K. została oddalona. Udostępnienie informacji dotyczących kandydatów, którzy nie zostali wybrani, nie jest obligatoryjne, gdyż nie stanowi informacji publicznej oraz podlega ochronie danych osobowych.