Decyzje o warunkach zabudowy mają charakter związany i nie stanowią narzędzia ochrony interesów społecznych, jeśli przepisy prawa nie zostały złamane. Skarga kasacyjna, zarzucająca ogólne naruszenia, nie spełnia przesłanek do uchylenia decyzji organów administracyjnych.
Stowarzyszenie mogące prowadzić działalność gospodarczą kwalifikowane jest jako przedsiębiorca na potrzeby podatku od nieruchomości, jeżeli jego działalność wykazuje związek z utrzymywanymi nieruchomościami. Związek ten jest decydujący przy ustaleniu właściwej stawki podatku od nieruchomości.
Działalność stowarzyszenia, mimo przeznaczania dochodów na cele statutowe, może stanowić podstawę uznania za działalność gospodarczą, uzasadniając obciążenie wyższą stawką podatku od nieruchomości.
Sprzedaż kukurydzy jako składnika paszy nie spełnia warunków kwalifikacji dla udzielenia pomocy finansowej na podstawie przepisów dotyczących pomocy producentom rolnym. Wsparcie obejmuje jedynie sprzedaż kukurydzy jako samodzielnego produktu rolnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia proceduralne przy wydawaniu decyzji odmownej o przeniesieniu studenta pomiędzy uczelniami uzasadniają uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji oraz decyzji rektora; organ uczelni musi prawidłowo ocenić faktyczną sytuację studenta oraz jego interesy.
NSA stwierdził, iż decyzje organów administracji odmawiające zwrotu nieruchomości gruntowej były przedwczesne z uwagi na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące zbadanie materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nieodpłatne nabycie przez Skarb Państwa mienia po wykreślonej z rejestru spółce było zgodne z art. 9 ust. 2b Przepisów wprowadzających ustawę o KRS. Decyzja starosty o nabyciu mienia miała charakter deklaratoryjny, potwierdzający stan prawny ukształtowany z mocy prawa.
NSA uznał, że w przypadku niezgodności opisów czynów między załącznikami 3 i 4 u.t.d., mogą nastąpić osobne kary, wykluczając jedynie tożsamość czysto normatywną, nie czasowoprzestrzenną.
Prawo do informacji publicznej ulega ograniczeniu z mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku, gdy wnioskowane dokumenty mają nadaną klauzulę "Zastrzeżone" z uwagi na zawartość związaną z bezpieczeństwem narodowym, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia.
Informacja publiczna uznana za prostą wymaga udostępnienia, jeśli organ nie wykazuje, że jej przetworzenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie wystarczą ogólne twierdzenia organu o skomplikowaniu działań przygotowawczych.
Dokumenty wewnętrzne organów administracyjnych, nie wpływające bezpośrednio na zewnętrzną działalność ani formę realizacji zadań publicznych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie potwierdza ich wykluczenie z udostępniania obywatelom.
Informacja o zbiorach rękopiśmiennych Biblioteki Narodowej, jako dotycząca zadań publicznych tego organu, stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zobowiązany jest do jej udostępnienia; bezczynność nie była jednak rażącym naruszeniem prawa.
Orzeczenie potwierdza obowiązek respektowania ustaleń komisji lekarskich dotyczących związku chorobowego ze służbą, jak i niemożność dowodowego podważania ich przez sądy administracyjne i organy administracji publicznej w postępowaniu związanym z wypłatą uposażenia funkcjonariuszom Policji.
Rada Gminy, uchwalając wieloletni program gospodarowania zasobem mieszkaniowym, musi przestrzegać zakresu delegacji ustawowej określonej w art. 21 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zaniechanie prawidłowego uregulowania obowiązkowych elementów programu skutkuje nieważnością uchwały.
Zasada, że kumulacja sankcji za naruszenia z różnych załączników do ustawy nie jest wyłączona jedynie na podstawie jednoczesności zdarzenia. Wymagana jest tożsamość znamion czynów opisanych w zał. nr 3 i 4 u.t.d.
Określona w art. 285a § 3 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna kumulatywnie wykazywać, że doszło do rażącego naruszenia prawa oraz że w ten kwalifikowany sposób naruszono przepis prawa Unii Europejskiej. Nie jest wystarczające do uwzględnienia takiej skargi przywołanie się na art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej z dnia 7 lutego 1993 r.
Analizowana sprawa wykazała, iż dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy, konieczne jest przeprowadzenie kompletnej analizy urbanistycznej, której brak uniemożliwia organom wydanie wiążącej rozmowy inwestycyjnej.
Skarga kasacyjna Polskich Kolei Państwowych S.A. została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nieruchomości, które w dniu 27 maja 1990 r. były we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu, uległy komunalizacji na rzecz gminy zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym.
Doręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej osobie fizycznej jako osobie trzeciej powinno nastąpić na aktualny adres zamieszkania, zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, niezależnie od danych rejestrowych podanych w CRP-KEP.
Stowarzyszenie prowadzące działalność gospodarczą może być uznane za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, co uzasadnia obciążenie podwyższoną stawką podatku od nieruchomości, pomimo przeznaczania przychodów na cele statutowe.
Uchwała Rady Gminy Prażmów nie jest zgodna z ustawą o systemie oświaty z powodu braku uprzedniego programu wspierania edukacji uzdolnionych dzieci, co skutkuje jej nieważnością.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza rażące naruszenie prawa przez Prezesa UODO w postaci bezczynności w rozpatrywaniu skargi, co uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., podtrzymując wyrok WSA w tym zakresie.
Działania Konsula RP nie stanową aktów administracyjnych podlegających kontroli sądów administracyjnych. Właściwość skarg względem takich działań określa Kodeks postępowania administracyjnego.
Regulamin pracy jednostki organizacyjnej stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., gdyż dotyczy organizacji pracy i może być udostępniony zgodnie z prawidłowo zastosowanymi normami prawnymi w zakresie jawności informacji publicznej.