Dla wiążącej oceny prawnej obiektu oraz nałożenia obowiązków na właściciela zgodnie z art. 48 P.b., kluczowe jest stwierdzenie trwałego związania obiektu z gruntem oraz zakończenia robót budowlanych, co wyklucza zwolnienie z pozwolenia na budowę.

Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych powinna uwzględniać bezpośredni związek z usługą wodną, a nie szerokie przedsięwzięcie inwestycyjne; Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając oceny WSA za właściwe.

W sytuacji braku adekwatnego związku przyczynowego zmiana stanu wody na działkach sąsiednich, nie powodując szkody, nie uzasadnia nałożenia obowiązku ich przywrócenia w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.

Zarządzenia pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jako władcze środki prawne, podlegają kognicji sądów administracyjnych, lecz kontrola ta nie obejmuje legalności ustaleń faktycznych protokołu kontroli. Wytwarzanie odpadów w instalacji wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, a obowiązki ewidencyjne muszą odzwierciedlać stan faktyczny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA w Poznaniu, uznający obiekt za kąpielisko. Stwierdzono, że zbiornik nie jest oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, co kwalifikuje go jako kąpielisko zgodnie z definicją w art. 16 pkt 22 Prawo wodne.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej niezależnie od ewentualnego wprowadzenia w błąd przez organ administracji oraz braku umyślności naruszenia.

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi administracyjna kara pieniężna musi być nałożona, niezależnie od przyczyn zajęcia oraz braku szkody. Odstąpienie od jej nałożenia jest możliwe jedynie przy znikomej wadze naruszenia, którego czas trwania skądinąd wyklucza kwalifikację jako znikome.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia skutkuje automatycznym nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, niezależnie od winy lub szkody, a obiektywne okoliczności nie mogą prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności, o ile nie zostały spełnione przesłanki znikomej wagi naruszenia.

Oznaczenie kraju pochodzenia produktów spożywczych musi być czytelne i widoczne dla konsumentów, bez potrzeby przestawiania opakowań. Kary za nieprzestrzeganie tych norm muszą być proporcjonalne, lecz mogą być stosowane, jeżeli naruszenie jest istotne. Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. została oddalona.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skarżących ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zasadna; przepis § 6 pkt 6 nie miał zastosowania, z uwagi na ustanie ważności pierwotnego zezwolenia, określającego tymczasowy charakter dotychczasowego zagospodarowania.

Udzielanie pożyczek przez P. Sp. z o.o. na rzecz spółki projektowej nie stanowi transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, co wyklucza pełne odliczenie podatku VAT naliczonego.

Sąd uznał, że brak jasnego uzasadnienia legitymacji skargowej skarżącego oraz zakwalifikowania wnioskowanego dokumentu jako informacji publicznej uniemożliwia prawidłową ocenę rozstrzygnięcia w kontekście prawnym, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez Zarząd Lokali Miejskich i ich udostępnienie dzielnicowemu Policji jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, jeśli przetwarzanie służy prawnie uzasadnionemu interesowi administratora w sytuacjach zagrożeń bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność rozstrzygnięcia roli podmiotu przetwarzającego i jego odpowiedzialności w procesie przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Zawieszenie postępowania uwłaszczeniowego do czasu rozstrzygnięcia komunalizacji jest prawidłowe, gdyż wynik postępowania komunalizacyjnego stanowi zagadnienie wstępne determinujące właściwość organu do wydania decyzji uwłaszczeniowej.

Opiekun faktyczny dziecka, który sprawuje nad nim bieżącą opiekę na podstawie orzeczenia sądu, jest uprawniony do świadczenia wychowawczego, nawet gdy nie wystąpił z wnioskiem o przysposobienie dziecka, co wynika z wykładni celowościowej przepisów u.p.p.w.d. oraz zasad konstytucyjnych.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1954 roku o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa ulega umorzeniu z mocy prawa, jeżeli po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji nie zostało zakończone.

Dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest wykazanie związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku musi być potwierdzone decyzjami administracyjnymi dotyczących zasiłków dla opiekuna oraz świadczeń pielęgnacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, iż zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości są niezasadne, wobec czego oddalił skargę kasacyjną T.S.

W przypadku, gdy długotrwała absencja funkcjonariusza Policji zakłóca realizację zadań służby, można uznać, że wymaga tego ważny interes służby, co uzasadnia zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Akta zakończonego postępowania karnego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i podlegają wyłączeniu udostępnienia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (NSA, wyrok z dnia 13 marca 2026 r.).

Zmieniony stan faktyczny, na skutek wyroku sądu powszechnego, nie może uzasadniać umorzenia postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej sądu administracyjnego wyrażonej we wcześniejszym wyroku.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez decyzję administracyjną w oparciu o art. 124 u.g.n., w związku z celem publicznym oraz decyzją lokalizacyjną, jest prawidłowe, jeśli spełniono ogólne przesłanki formalne oraz materialne dla tego typu inwestycji.

NSA wskazuje, że przyznanie świadczenia wychowawczego osobie faktycznie opiekującej się dzieckiem nie powinno być warunkowane wystąpieniem z wnioskiem o przysposobienie dziecka, jeśli prowadzi to do dyskryminacji i jest sprzeczne z zasadą ochrony interesów dziecka.