Ograniczenia przeznaczenia nieruchomości wynikające z uchwały Rady Miejskiej, choć naruszające interes prawny właściciela, są zgodne z prawem, jeżeli stanowią realizację uzasadnionego interesu publicznego oraz respektują zasadę proporcjonalności.

NSA orzekł, iż zmiana decyzji ostatecznej z 2017 roku w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa, gdyż zakres posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych wynika z obowiązujących przepisów, które nie zezwalają na ich rozszerzenie. Decyzja taka nie mieści się w ramach istniejącego porządku prawnego.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 p.b., decyzja organu administracji o zezwoleniu na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości nie może obejmować zezwolenia na wykonywanie tamże robót budowlanych; uprawnia jedynie do ich prowadzenia na innym, sąsiednim terenie.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności, nie działając w terminie, mimo okoliczności sytuacji nadzwyczajnej, co uzasadnia zobowiązanie do wydania decyzji administracyjnej w określonym czasie.

Decyzja organu administracyjnego o uchyleniu decyzji niższego organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest zgodna z prawem w świetle niedostatecznie zgromadzonego materiału dowodowego wymagającego uzupełnienia, bez uszczerbku dla zasady dwuinstancyjności.

Zarówno liczba, jak i procentowy wskaźnik zaktywizowanych beneficjentów muszą być spełnione, by uznać wskaźnik efektywności za zrealizowany. Niedopełnienie obu przesłanek prowadzi do możliwości zastosowania proporcjonalności w zwrocie środków. Beneficjent nie osiągając wymaganych wskaźników, musi zwrócić część dofinansowania.

Z uwagi na brak przesłanek uprawdopodabniających uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2022 r. nie zostanie wstrzymana, zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy Karsin w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszała interesu prawnego skarżących, granic władztwa planistycznego, ani obowiązujących przepisów prawa planowania przestrzennego. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja określająca kwotę zwrotu funduszy unijnych wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wieluniu opiera się na prawidłowej wykładni przepisów, a powstałe nieprawidłowości spełniają przesłanki potencjalnego szkodliwego wpływu na budżet UE.

Zasady postępowania administracyjnego w zakresie zezwoleń na pobyt nie mogą działać ze skutkiem zawieszającym po zakończeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, co oznacza, że organ przekraczający termin rozpoznawania wniosku pozostaje w bezczynności.

Podmiot, wykonujący zarówno przewóz drogowy, jak i inne czynności związane z przewozem, odpowiada według zasad przewidzianych w art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, co umożliwia ograniczenie kary do 40 000 zł.

W przypadku stwierdzenia wykorzystania środków unijnych z naruszeniem procedur, organ administracji ma prawo do wezwania beneficjenta do zwrotu środków, a sąd administracyjny uprawniony jest do utrzymania takiej decyzji, jeżeli naruszenia są zgodnie z prawem potwierdzone.

Skarga kasacyjna na decyzję Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez Sąd I instancji i brak skutecznych zarzutów kasacyjnych.

Postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, a brak strony legitymowanej materialnie wyklucza możliwość wszczęcia go na wniosek. Właściciel sąsiedniej działki nie wykazał interesu prawnego, co zasadnie skutkowało odmową.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Załadowca ponosi odpowiedzialność administracyjną za przejazd pojazdem nienormatywnym, jeżeli nie zweryfikował prawidłowo parametrów ładunku, co świadczy o godzeniu się na powstanie naruszenia określonego w art. 140aa Prawa o ruchu drogowym.

W sprawach naruszeń przepisów transportowych, zastosowanie ma art. 92c ust. 1 utd, specyficzne wyłączne przesłanki zwalniające z odpowiedzialności administracyjnej, do egzoneracji niezbędne jest wykazanie okoliczności wyjątkowych. Decyzja o utrzymaniu kary administracyjnej uzasadniona brakiem staranności przewoźnika.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że planowana eksploatacja kopalin narusza przeznaczenie nieruchomości wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniając tym samym odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczęte po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia, które nie zakończyło się ostateczną decyzją, podlega automatycznemu umorzeniu z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy i konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Uchwała Rady Miasta dotycząca przyznania diet członkom komisji wyborczych za czynności wyborcze jest zgodna z prawem, nie narusza regulacji o samodzielności statutowej jednostki pomocniczej, a jej uchylenie przez organ nadzorczy było bezzasadne.

Samodzielność jednostki samorządu terytorialnego w zakresie stanowiącym prawo miejscowe, w tym uchwalanie diet dla członków komisji wyborczych, jest chroniona, jeżeli brak wyraźnego przepisu wykluczającego takie działanie. Rozstrzygnięcie nadzorcze uznające nieważność takiej regulacji może naruszać zasadę proporcjonalności.