Chipsy kostne wołowe przewożone w ramach transportu drogowego nie stanowią mięsa lub przetworów spożywczych z mięsa w rozumieniu przeporządzeń dotyczących przewozów drogowych, a zatem nie są zwolnione z zakazu ruchu zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Opinia biegłego jest istotnym dowodem w postępowaniu dotyczącym zmiany stanu wody na gruncie, lecz podlega ocenie organu administracyjnego pod kątem spójności i zgodności z innymi dowodami. Art. 234 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje procedurę nakładania obowiązków zapobiegających szkodom, którą należy stosować zgodnie z zasadą lex retro non agit.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia wyroków niższych instancji, które prawidłowo uznały, iż działania na sąsiedniej działce nie wpłynęły negatywnie na stosunki wodne i nie doprowadziły do szkód na działce skarżącego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej została nałożona zgodnie z prawem, a skarga kasacyjna G.D., zarzucająca naruszenia proceduralne, nie wykazała istotności tych naruszeń dla postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak osoby upoważnionej do reprezentacji oraz brak zgody organu na przeprowadzenie kontroli zdalnej skutkuje niepoddaniem się kontroli. W związku z tym, nałożenie kary pieniężnej za uniemożliwienie kontroli było zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewoźnik jest odpowiedzialny za stan techniczny pojazdu, a posiadanie aktualnego badania technicznego nie zwalnia z obowiązku kontroli przed każdym przewozem. Usterki znane kierowcy eliminują możliwość wyłączenia odpowiedzialności na zasadzie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
NSA uchyla wyrok WSA z uwagi na istotne uchybienia proceduralne, niewystarczającą analizę dowodów i nierozpoznanie istoty sprawy dotyczącej odpowiedzialności zarządzającego transportem drogowym za skrócenie odpoczynków dobowych kierowców. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Odmowa zwrotu cła na zasadzie słuszności jest prawidłowa, gdyż autonomiczne decyzje biznesowe skarżącego w odniesieniu do zmieniających się okoliczności rynkowych, jak działania wojenne, nie spełniają przesłanek szczególnych okoliczności przewidzianych w art. 120 UKC.
Skarga kasacyjna A S.A. dotycząca zwrotu należności celnych została oddalona, gdyż nie wykazano zaistnienia 'szczególnych okoliczności' uzasadniających zwrot cła na zasadzie słuszności według art. 120 UKC. Decyzje organów skarbowych i sądu I instancji pozostają w mocy.
Dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej przysługuje tylko, gdy wystąpił faktyczny wzrost cen. Brak wzrostu wyklucza prawo do dofinansowania, nawet jeśli okres wskazany we wniosku mieści się w ustawowo określonym zakresie.
Składając wniosek o legalizację po terminie przewidzianym prawem, inwestor ponosi konsekwencje w postaci obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 49e Prawa budowlanego.
Właściciel lub dzierżawca nieruchomości, na której znajdują się odpady, jest uznawany za ich posiadacza, chyba że skutecznie obali domniemanie prawne wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Skuteczna argumentacja musi wykazać, iż odpadem włada inny podmiot.
Postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylające decyzje organów I i II instancji z powodu braku kompletnych dowodów i poprawnej oceny sytuacji wodnej zostały uznane za prawidłowe. Skarga kasacyjna została oddalona.
Brak przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie hipotetycznego wznowienia postępowania, jeśli zgłoszone dowody nie kwalifikują się jako nowe w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Brak konieczności dołączenia do wniosku o pozwolenie wodnoprawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie jest wykazane oddziaływanie na Natura 2000. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych.
Decyzja organów administracyjnych o nałożeniu podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska ma charakter deklaratoryjny i nie podlega przedawnieniu według zasad określonych w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz art. 70 § 1 tejże. Skarga kasacyjna bez zasadności, utrzymane decyzje administracyjne w mocy.
Skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznający naruszenie zasad konkurencyjności przez E. Sp. z o.o. w zakresie zamówień finansowanych z funduszy unijnych, pozostaje w mocy. Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Uzasadnione jest stwierdzenie bezczynności organu administracyjnego, gdyż wygaśnięcie norm zawartych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy niweluje zawieszenie terminów proceduralnych dla cudzoziemców, uzasadniając tym samym obowiązek załatwienia sprawy w przewidzianym terminie.
Procedura dopuszczenia do obrotu towaru sprowadzonego z Chin nie uzasadnia zwrotu uiszczonego cła na zasadzie słuszności, w przypadku gdy nie wykazano, że przedsiębiorstwo znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami, mimo zaistnienia konfliktu zbrojnego.
Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Tylko podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze są uprawnione do przekwalifikowania produktów spożywczych na produkty uboczne nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009. Inne podmioty nie posiadają takiego uprawnienia.
Skarga kasacyjna oddalona; Skarżący nie dochował należytej staranności w transakcjach z nierzetelnym podmiotem, co wyłączało prawo do odliczenia VAT z zakwestionowanych faktur. Odliczenie podatku VAT możliwe tylko dla faktycznych transakcji.
Uznanie przez NSA, że wojewoda nieprawidłowo uzgodnił rozporządzenie w sprawie strefy ochronnej wód, co uzasadnia utrzymanie w mocy orzeczenia WSA o nieważności tego aktu z uwagi na niezgodność z formalnymi wymogami prawnymi.
Jeżeli istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna oraz brak przydomowej oczyszczalni, właściciel zobowiązany jest do przyłączenia nieruchomości do sieci, o ile istnieją realne i techniczne możliwości jego wykonania. Obowiązku tego nie niweczy brak środków finansowych właściciela.