Grzywna nałożona w postępowaniu egzekucyjnym, mimo lakonicznego uzasadnienia, jest uzasadniona, gdy inne środki okazały się nieskuteczne, a obowiązek pozostał niewykonany.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna jako środek egzekucyjny w sposób uzasadniony zapewnia efektywność egzekucji obowiązku niepieniężnego, zaś wskazane nałożenie kolejnej grzywny, mimo krótkiego uzasadnienia, było właściwe z uwagi na uporczywą niewykonalność obowiązku przez adresata decyzji.

Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, a w efekcie skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Brak możliwości zaskarżenia wynika z wykładni art. 101 § 3 k.p.a.

Dopuszczalne prawnie jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody, uzależnionych od celu jej wykorzystania, w szczególności oddzielne stawki dla wody przeznaczonej do zbiorowego zaopatrzenia ludzi oraz dla hurtowej odsprzedaży innym podmiotom.

Zróżnicowanie stawek opłat zmiennych za pobór wód powierzchniowych według celu poboru jest prawnie uzasadnione, zgodne z przepisami Prawa wodnego oraz zasadą "użytkownik płaci". Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne muszą stosować różne stawki opłat w zależności od przeznaczenia pobranej wody.

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne, możliwe jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody w zależności od celu, tj. zbiorowego zaopatrzenia ludności versus hurtowej odsprzedaży, co znajduje oparcie w art. 274 Prawa wodnego oraz odpowiednich regulacjach rozporządzeń.

Anonimowe wnioski o udostępnienie informacji publicznej mogą być odrzucone, gdy stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa. W takich sprawach organ ma prawo wymagać danych identyfikujących wnioskodawcę jako warunek merytorycznego rozpoznania wniosku.

Przepisy prawa miejscowego przyznające zwolnienia podatkowe muszą mieć charakter przedmiotowy. Wprowadzenie przez Radę Miejską zwolnień podatkowych nie naruszyło przepisów prawa, gdyż spełniało wymogi formalne określone w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. i przepisach unijnych.

Nieruchomość stanowiąca własność skarżącego została prawidłowo zakwalifikowana przez organy podatkowe jako domek letniskowy, co uzasadniało stosowanie podwyższonej stawki podatku od nieruchomości. Skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że organy podatkowe przekroczyły granice uznania administracyjnego, nie stosując się do wytycznych WSA z 3 listopada 2021 r. w sprawie umorzenia zaległości podatkowych wobec Gminy.

Użytkowanie samochodów służbowych dla celów prywatnych przez członków zarządu, będących udziałowcami, może stanowić ukryte zyski opodatkowane ryczałtem. Brak dokumentacji wykorzystywania aut służbowych wyklucza odmienną kwalifikację wydatków na te pojazdy.

W przypadku nieruchomości zakwalifikowanej w ewidencji gruntów jako domek letniskowy, wiążąca jest funkcja podstawowa, a organ podatkowy nie może samodzielnie jej zmieniać w toku postępowania podatkowego.

W przypadku zobowiązań podatkowych, zapłata czekiem rozrachunkowym nie spełnia warunków bezgotówkowej formy płatności podatku, chyba że lokalny organ administracyjny postanowi inaczej. Wobec nieuznania czeku za akceptowalny środek płatniczy, zobowiązanie podatkowe uznaje się za niewygasłe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego, podtrzymując kwalifikację nieruchomości jako domku letniskowego, uzasadniając, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe dostatecznie wykazało charakter wykorzystania nieruchomości zgodny z decyzjami organów administracyjnych.

Kwalifikacja budynku na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków jest wiążąca dla organów podatkowych i nie może być samodzielnie korygowana w toku postępowania podatkowego.

Instytucja przywrócenia terminu jest wyjątkowa i wymaga wykazania braku winy w uchybieniu. Profesjonalny pełnomocnik musi dołożyć szczególnej staranności w monitorowaniu korespondencji elektronicznej; brak regularnych sprawdzeń systemu ePuap wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu.