Dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów konieczne jest wykazanie faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju. Brak takiego dowodu oraz należytej staranności w weryfikacji kontrahenta wyklucza możliwość zwolnienia. Skarga została oddalona.

Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podatkowej musi spełniać wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., aby umożliwić skuteczną kontrolę instancyjną, a wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie może mieć charakteru instrumentalnego. W sytuacji naruszenia tych przepisów, sprawa wymaga ponownego rozpoznania.

Ustawa z 8 lipca 2005 r. nie wymaga fizycznej repatriacji właściciela pozostawionej nieruchomości, aby jego spadkobiercy nabyli prawo do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami RP.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec nieusprawiedliwionych podstaw związanych z zarzutem wadliwego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to zarzut nie spełniał wymogów formalnych oraz merytorycznych wynikających z przepisów prawa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgłoszony znak towarowy nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej, gdyż brak było przekonujących dowodów wskazujących, że znaczna część docelowej grupy odbiorców identyfikuje go z usługami skarżącej.

A.S. nie posiadał statusu strony w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę, gdyż jego działka nie znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji. Brak udziału A.S. w postępowaniu, pomimo braku własnej winy, nie stanowił przesłanki wznowieniowej.

NSA stwierdza, że wydanie zaświadczenia nie może służyć przesądzaniu przyszłych rozstrzygnięć jurysdykcyjnych. Zaświadczenie ma potwierdzać istniejący stan prawny lub faktyczny, nie wykraczając poza granice określone w art. 217 § 2 K.p.a., dlatego skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarga kasacyjna J. B. nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, zaś postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i środowiskowego.

Umowa na wygłoszenie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje precyzyjnego oznaczenia dzieła i jego wynik w postaci twórczego rezultatu. W takim przypadku umowę należy kwalifikować jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a więc z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wyceny nieruchomości wywłaszczonej na cele drogowe zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia, uznając operat szacunkowy za wystarczający dowód, a określenie odszkodowania zgodnie z przepisami specustawy drogowej.

Dla budowy nośnika reklamowego na terenie kolejowym wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Nośnik posadowiony na stopie fundamentowej stanowi budowlę, co wyklucza możliwość ograniczenia się do zgłoszenia zamiaru jego instalacji.

Istnienie innych członków rodziny uprawnionych do świadczeń alimentacyjnych nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jednostce, która faktycznie pełni opiekę nad osobą potrzebującą, jeżeli spełnia ona przewidziane prawem warunki.

Umowa o wykład dla aplikantów radcowskich zawarta przez OIRP nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniom zdrowotnym, bowiem brak było wskazań indywidualizujących wykład jako dzieło o samoistnym charakterze.

Działania podjęte w ramach realizacji umowy pomiędzy O. I. R. P. w K. a uczestniczką, mającej na celu wygłoszenie wykładu, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem uczestniczki obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

W postępowaniu administracyjnym skuteczność doręczenia pisma prowadzonej działalności gospodarczej wymaga doręczenia osobistego, zgodnie z art. 42 § 1 KPA. Naruszenie tego wymogu skutkuje bezskutecznością doręczenia i niewywołaniem zamierzonych konsekwencji prawnych.

Sąd oddalił skargę kasacyjną uznając, że wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze zostało nienależnie pobrane z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Pouczenie skarżącej było prawidłowe, a świadczenie podlega zwrotowi na zasadach określonych w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prawidłowo zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a zakres jego wiedzy i udzielonych odpowiedzi spełniał wymogi prawne, co wykluczało zarzut bezczynności.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszała przepisy proceduralne i materialne poprzez niewłaściwe odniesienie się do danych ewidencyjnych i ich wpływu na wymiar podatku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja wymagała uchylenia ze względu na istotne uchybienia. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z prawem, o ile spełnia normy infrastruktury technicznej i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie zostało wykazane. Prowadzenie przez prokuraturę postępowania wyklucza jego instrumentalny charakter. Wyrok pozostaje zgodny z prawem mimo częściowych błędów uzasadnienia.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładów dla aplikantów radcowskich, zawarta pomiędzy skarżącą a uczestnikiem, stanowi umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, skutkującą obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Sąd administracyjny przyznaje sumę pieniężną za przewlekłe postępowanie na podstawie uznania sędziowskiego, uwzględniając indywidualne okoliczności i stopień dolegliwości, co NSA uznał w tej sprawie za właściwe.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej powinien zawierać szczegółowe określenie przedmiotu sporu oraz dowód na bezskuteczność negocjacji; brak spełnienia tych warunków uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania przez organ.

Umowy o przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowią umowy o dzieło, lecz są umowami o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie wykładowcy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.