Brak spełnienia przesłanki faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyłącza możliwość przyznania odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń Studium, a ingerencja w prawo własności nie przekroczyła dopuszczalnych granic władztwa planistycznego gminy. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia odpadów została uchylona, jako przedwczesna, z powodu niepełnego materiału dowodowego i błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organy administracyjne. Sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Odmowa udostępnienia informacji o środowisku musi być dokonana w formie decyzji administracyjnej jedynie gdy żądane informacje rzeczywiście stanowią informację o środowisku, co wymaga ustalenia przed sądem.

NSA utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie o obowiązku zwrotu dotacji przez podmiot prowadzący przedszkole w momencie przyznania środków. Zmiana podmiotów nie niweczy zobowiązania. Niewykorzystanie dotacji do końca roku budżetowego skutkuje jej zwrotem z odsetkami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało prawo stwierdzić nieważność decyzji Starosty o rejestracji pojazdu, ponieważ zostało wykazane, że decyzja była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 2015 r. oraz ustawy o zmianie ustawy o płatnościach z 2021 r. przez WSA. Nie stwierdzono uchybienia w interpretacji norm prawnych na niekorzyść beneficjentów wnioskujących o pomoc.

Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola przez J.R. i M.R. była prawidłowa, zgodna z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia oraz art. 88 Prawa oświatowego, gdyż nowe przedszkole nie uzupełniałoby korzystnie istniejącej sieci placówek.

Odmowa udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola jest zasadna, gdy brak jest dowodów na konieczność korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli publicznych, mimo poprawy warunków kształcenia i pozytywnej opinii organu pedagogicznego.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek, przewidziany w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, narusza unijne przepisy o swobodnym świadczeniu usług i nie może być podstawą do nałożenia kary, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w tej kwestii.

Podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli działając z naruszeniem dobrej wiary, świadomie uczestniczył w karuzeli podatkowej, co wyklucza możliwość przypisania mu rzetelności i staranności w transakcjach handlowych.

Skarga kasacyjna P.T. na wyrok w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zbieranie odpadów bez zezwolenia zostaje oddalona z uwagi na zgodność działań organu z prawem i brak wykazania istotnych naruszeń w postępowaniu.

W transgranicznym przemieszczaniu odpadów odbiorca nie musi być tożsamy z prowadzącym instalację odzysku lub unieszkodliwiania, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006. NSA potwierdza dopuszczalność wskazywania jako odbiorcy podmiotów pośredniczących, podlegających jurysdykcji państwa przeznaczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykorzystanie środków unijnych z naruszeniem ustalonych procedur oraz harmonogramu realizacji projektu stanowi nieprawidłowość skutkującą obowiązkiem zwrotu tych środków wraz z odsetkami. WSA był związany orzecznictwem NSA w tej sprawie.

Beneficjent, poprzez określenie nadmiernych i nieproporcjonalnych warunków udziału w postępowaniu, naruszył zasady uczciwej konkurencji, uzasadniając zastosowanie korekty finansowej. Korekta ta jest słuszna z uwagi na wpływ naruszeń na budżet UE oraz ograniczanie konkurencji.

Potwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że dla ustalenia choroby zawodowej wystarczające jest potwierdzenie przez uprawnioną jednostkę medycyny pracy związku choroby z narażeniem zawodowym, bez konieczności dodatkowego postępowania dowodowego.

NSA uznał, że uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy przez Wojewodę Mazowieckiego było prawidłowe, zaś ustalone błędnie przez organ I instancji fakty (data dowiedzenia się o decyzji) uzasadniały kasację decyzji i ponownie przekazanie sprawy do rozpoznania przez organ I instancji.

Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności, nie narusza prawa materialnego w sposób rażący; nieuzasadnione są twierdzenia o braku podstaw prawnych lub terminów wymagalności przedstawienia orzeczeń zdrowotnych i psychologicznych. Skarga kasacyjna oddalona.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., z zachowaniem terminu art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, rozpatruje się wg przepisów sprzed tej daty, jeśli wniosek o niepełnosprawność złożono przed 31 grudnia 2023 r. i potwierdzono niepełnosprawność datowaną na przed nowym rokiem.

Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.

Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.