Z dniem wejścia w życie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji umarza się z mocy prawa po upływie trzydziestu lat od ich wydania, co jest zgodne z zasadami stabilności stosunków prawnych i nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu.

Organ koncesyjny jest zobligowany do zbadania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od wyników postanowień SKO i ewentualnej sprzeczności planu z ustaleniami studium.

Układ restrukturyzacyjny nie wiąże wierzycieli, których dłużnik nie ujawnił i którzy nie byli uczestnikami postępowania układowego (art. 166 ust. 2 P.r.). Egzekucja administracyjna zobowiązań nieobjętych układem jest dopuszczalna.

Ocena celów i działań fundacji rodzinnej nie może opierać się na domniemaniach uniknięcia opodatkowania bez rzetelnej analizy faktycznych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia przesłanek z art. 119a O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego wymaga odrębnego, merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Uchwała rady gminy nie jest zgodna z prawem, jeżeli naruszenia interesu prawnego towarzyszy naruszenie normy prawa materialnego, co było błędnie ocenione przez sąd pierwszej instancji.

Dodatnie wyniki z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w zeznaniu podatkowym CIT-8 nie mogą być ujmowane wyłącznie jako dochód, lecz wymagają ujawnienia pełnych danych przychodów i kosztów ich uzyskania, niezależnie od uznanych standardów rachunkowości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skuteczna egzekucja wierzytelności wymaga ustalenia ich wymagalności. Organ podatkowy nie przedstawił dowodów na wymagalność zajętych wierzytelności, co uzasadniało uchylenie jego postanowienia przez WSA. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli niewykazano przesłanek wyłączających z art. 116 O.p., a egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna.

Upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej, uniemożliwia uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej, nawet w przypadku stwierdzenia przesłanki wznowienia postępowania, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej.

Doręczenie zarządzenia zabezpieczenia podatkowego powinno być bezwzględnie skierowane do pełnomocnika strony postępowania, zaś zignorowanie tego obowiązku przez organ administracyjny stanowi uchybienie procesowe prowadzące do wadliwości postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzając, iż postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego powinno być oceniane na podstawie przepisów dotychczasowych, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 roku.

Wyrok NSA potwierdził legalność różnicowania policyjnych uposażeń oraz ich zgodność z art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., ograniczającego wyższe kwoty bazowe do okresu po 1 marca 2023 r., uznając brak podstaw do zarzutów dyskryminacji konstytucyjnej.

W sprawach o wyrównanie uposażenia policjantów, właściwą drogą postępowania jest postępowanie administracyjne, co wynika z charakteru stosunku służbowego pomiędzy funkcjonariuszem a organem. Roszczenia finansowe z tego stosunku nie stanowią spraw cywilnych.

Uposażenie funkcjonariuszy zwolnionych do końca lutego 2023 r. ustalane jest na podstawie budżetu 2022 r. Brak jest podstaw do konstytucyjnego podważenia takich przepisów. Skarga A. D. na odmowę ich wyrównania jest bezzasadna.

Nałożenie podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami na zarządcę nieruchomości jest zasadne w przypadku stwierdzenia jakiegokolwiek naruszenia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, niezależnie od jego incydentalności. Przepisy prawa nie wymagają udowodnienia winy konkretnego podmiotu w przypadku budynków wielomieszkaniowych.

Incydentalność nieselektywnego zbierania odpadów nie wyłącza obowiązku nałożenia podwyższonej opłaty zgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odpowiedzialność spoczywa na wspólnocie.

Gmina L. może stosować prewspółczynnik powierzchniowo-osobowy dla celów odliczenia VAT, gdyż metoda ta spełnia wymogi art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, dokładnie odzwierciedlając specyfikę działalności i zapewniając obiektywną proporcję między działalnością opodatkowaną i nieopodatkowaną.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak podstaw do skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez organy celne i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2016 r. o legalizacji budynku gospodarczego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie uwzględniało całościowej analizy obiektu jako część funkcjonalno-technicznej całości z innym budynkiem, co stanowi przesłankę nieważności według art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku uchylenia decyzji podatkowej stanowiącej podstawę egzekucji, czynności egzekucyjne nie mogą być kontynuowane, a postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone z uwagi na brak wymagalności obowiązku.

NSA potwierdza, że uchwała gminy dotycząca metod ustalania opłat za odpady, różnicująca pomiędzy rodzajami zabudowy, nie narusza zasady równości przewidzianej w art. 32 Konstytucji RP, o ile spełnia warunek zgodności z ustawą.

Ocena klasyfikacji taryfowej felg stalowych podlega dwustopniowym ustaleniom cech obiektywnych, z uwzględnieniem przeznaczenia poza drogami publicznymi, zgodnie z rozporządzeniem 2020/353. Decyzja ostateczna wymaga pełnych i wieloaspektowych ustaleń faktycznych.

Brak sprawdzania skrzynki ePuap przez profesjonalnego pełnomocnika stanowi niedochowanie wymaganej staranności, a zatem uchybienie terminowi do wniesienia odwołania obciąża skarżącego, wykluczając przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność zastosowania przepisów ustawy okołobudżetowej oraz zasadności odmowy wyrównania uposażenia dla funkcjonariusza Policji, który odszedł ze służby przed 1 marca 2023 r. Wzrost uposażeń po tej dacie był zgodny z przyjętymi zasadami konstytucyjnymi.