Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.

Podmiot wnoszący o wznowienie postępowania może wykazywać interes prawny za pomocą wszelkich dowodów, nawet wbrew wpisowi w księdze wieczystej, jeśli domniemanie niezgodności z rzeczywistym stanem ma wpływ na rozpoczęcie postępowania.

Decyzja przyznająca świadczenie rodzinne nie może być uchylona z mocą wsteczną, gdy okres świadczeniowy minął przed złożeniem wniosku o uchylenie; taka decyzja nie kształtuje już uprawnień strony i nie może skutecznie zmienić sytuacji prawnej.

Skarga kasacyjna P. S.A. w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości została oddalona wobec braku usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa, przy uwzględnieniu zasad dyspozycyjności i granic skargi kasacyjnej.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna, pozbawiona dostatecznych podstaw i argumentacji, nie spełnia kryteriów materialnoprawnych do jej uwzględnienia, co skutkuje oddaleniem skargi zgodnie z art. 184 ppsa.

Nieruchomość uznaje się za niezrealizowaną na cel wywłaszczenia, jeśli mimo upływu terminów określonych w art. 137 ugn prace nie zostały rozpoczęte, chyba że brak jest sprzeczności w działaniach organów do wywłaszczenia.

Nie można wykluczać członkostwa we wspólnocie samorządowej w oparciu o fizyczne zamieszkanie w innej gminie, gdy skarżący został tymczasowo umieszczony w lokalu przez decyzję własnej gminy. Decyzja odmawiająca przydziału lokalu z zasobu gminy, podjęta bez właściwego pouczenia, podlega uchyleniu.

Skarga kasacyjna organu w przedmiocie zobowiązania funkcjonariuszki do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest bezzasadna, z uwagi na niewystarczająco wyjaśniony stan faktyczny sprawy oraz brak dokładnych ustaleń co do charakteru pomocy finansowej otrzymanej przez małżonka skarżącej.

Kolegialny charakter zarządu spółki publicznej nie wyłącza odpowiedzialności jego członków za naruszenia obowiązków informacyjnych emitenta; istotne w wewnętrznym podziale kompetencji są wyłącznie postanowienia statutu spółki.

Zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop muszą odpowiadać rzeczywistej wartości wynagrodzenia za ten urlop, zgodnie z prawnym standardem ochrony konstytucyjnych praw majątkowych, co obliguje do stosowania kryteriów z ustawy konstytucyjnej nawet dla świadczeń nabytych przed nowelizacją przepisów.

NSA uznał odmowę przyznania pomocy mieszkaniowej za zgodną z prawem. Skarga kasacyjna była bezzasadna z powodu braku pełnej dokumentacji oraz właściwego stosowania aktualnych uchwał przez organy administracyjne.

1. Wynikający z treści decyzji wydanej na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (u.o.i.f.) skonkretyzowany względem Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (GPW) obowiązek zawieszenia obrotu na rynku regulowanym określonymi instrumentami finansowymi (np. akcjami) może refleksowo oddziaływać na zakres uregulowanych normami prawa materialnego

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że udostępnienie danych osobowych małoletniej N.S. było naruszeniem art. 9 i art. 5 RODO, jednakże zastosowanie środka w postaci upomnienia przez Prezesa UODO jest wystarczające i proporcjonalne, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej skarżących.

Ochrona prywatności osób fizycznych zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ma prymat nad prawem do informacji publicznej. Nawet działania anonimizacyjne nie mogą prowadzić do identyfikacji osób, których dane są chronione. Wnioski dotyczące udostępnienia informacji muszą respektować prawa osobiste, w szczególności prywatność innych uczestników działań edukacyjnych.

Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.

Prokurenci spółki z o.o. nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu z początku 2022 r., gdyż nie obejmowało ono prokurentów jako osoby "powołane" do pełnienia funkcji.

Skarga na obwieszczenie o licytacji nieruchomości nie obejmuje możliwości kwestionowania operatu szacunkowego z uwagi na jego dezaktualizację. Na etapie ogłoszenia licytacji można badać jedynie formalnoprawne aspekty obwieszczenia, a nie wcześniej dokonane czynności egzekucyjne.

Odmowa zgody na podjęcie przez notariusza dodatkowego zajęcia musi się opierać na wykazanym uchybieniu powadze zawodu. Brak uzasadnienia dla reklamowego charakteru zajęcia wyłącza możliwość uznania go za sprzeczne z zawodową etyką notariusza.

Umowa zawarta przez płatnika z ubezpieczoną, mająca na celu przygotowanie choreografii, nie stanowiła umowy o dzieło; była umową o świadczenie usług, co uzasadnia nałożenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego na ubezpieczoną w spornym okresie.

Umowa zawarta między C. S.A. a wykonawcą układu choreograficznego kwalifikuje się jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. W konsekwencji, uczestnik postępowania podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Rozstrzygnięcie uwzględnia brak cech dzieła w spornym układzie choreograficznym, co pozwala na wyłączenie stosowania do niego przepisów o umowach o dzieło.

Towar w postaci aromatu zapachowego powinien być klasyfikowany do kodu CN 3302 10 90, jako mieszanina substancji zapachowych, niezależnie od opakowania i przeznaczenia, zgodnie z jego obiektywnymi cechami oraz właściwościami fizykochemicznymi.

Art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, jako wyjątek od definicji strony z art. 28 K.p.a., dotyczy jedynie zgodności realizacji inwestycji z projektem budowlanym; gdy pozwolenie zawiera inne warunki, zastosowanie ma art. 28 K.p.a.