Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną przeciwko uchyleniu decyzji ograniczającej pomoc opiekuńczą, potwierdzając brak dowodów na marnotrawienie świadczenia i błędy proceduralne organów administracyjnych.

NSA, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organów celnych i WSA, utrzymał w mocy klasyfikację towarów jako felgi gotowe, podlegającą cłu antydumpingowemu według pozycji 8708 70 99 80 TARIC, na podstawie reguły 2(a) ORINS. Zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do przepisów materialnych, jak i procesowych, uznał za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną F. Sp. z o.o., podtrzymując decyzje organów celnych o unieważnieniu zgłoszeń celnych, uznając przedstawione dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia opuszczenia towarów z obszaru celnego UE.

Brak dokumentacji potwierdzającej fizyczne opuszczenie towarów poza terytorium UE uzasadnia unieważnienie zgłoszeń celnych, a nieprzedstawienie precyzyjnych zarzutów kasacyjnych uniemożliwia ich skuteczne rozpatrzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na uzasadnionych podstawach, potwierdzając prawidłowość oceny dowodów przez organy administracyjne w zakresie braku przesłanek do uznania działalności opozycyjnej H.Ł.

Odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego była zasadna, gdyż nie można prowadzić uproszczonej legalizacji wobec obiektu objętego prawomocnym nakazem rozbiórki, realizując zasadę jednolitości orzecznictwa administracyjnego.

Nie można dokonać zwolnienia z ustawowego warunku przynależności do wspólnoty samorządowej gminy w procesie najmu mieszkań komunalnych, a działania organów zgodne z tym zakresem są legalne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wezwanie skarżącego Wójta do procedowania sprawy w ustawowym terminie było zasadne. Organ administracyjny pozostawał w bezczynności, naruszając przepisy k.p.a., mimo czego nie można odmówić uznania pism skarżącego za skuteczne ponaglenia.

Nakaz usunięcia odpadów z działki M.B. jest prawnie uzasadniony, a skarżąca została prawidłowo uznana za posiadacza owych odpadów, które stanowią zagrożenie dla środowiska. Decyzje organów administracyjnych nie naruszają zasad postępowania administracyjnego."

Postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie 30 lat od jej doręczenia, podlega umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 158 § 3 k.p.a. Stabilność decyzji ostatecznych jest chroniona poprzez wyznaczenie granicy czasowej na wzruszenie decyzji administracyjnych.

Brak podstaw do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ cel wywłaszczenia, czyli budowa osiedla mieszkaniowego z usługami, został skutecznie zrealizowany.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest dokładne ustalenie zmiany stanu wód na gruncie oraz jej przyczynowo-skutkowego wpływu na sąsiednie grunty; organy administracyjne zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego skonfrontowanej z innymi dowodami sprawy.

Długotrwałe niewydanie decyzji przez organ administracyjny stanowi przejaw bezczynności i przewlekłości postępowania, które w niniejszej sprawie nosiły cechy rażącego naruszenia prawa, uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość tego stanowiska sądu niższej instancji.

Podmiot, który wykazuje interes prawny wynikający z następstwa prawnego po współwłaścicielu nieruchomości, posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dot. stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Organ administracyjny musi wszechstronnie rozpatrzeć materiał dowodowy wykazujący prawa własności do nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna nie zawierała zasadnych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję organów administracyjnych, jest zgodny z prawem; brak wnikliwej analizy dowodów przez organy narusza przepisy KPA.

W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.

Wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. III OSK 2873/24: Instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie może być traktowana jako sortownia, gdy jej technologia spełnia wymogi najlepszych dostępnych technik. Brak prawidłowego wyjaśnienia tego aspektu uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej.

Instalacje do przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych mogą stosować technologie alternatywne wobec mechaniczno-biologicznych, o ile spełniają normy najlepszych dostępnych technik zgodnie z prawem unijnym, co wyklucza bezwzględną preferencję jednej technologii przez prawo krajowe.

Obowiązek przeprowadzenia remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji spoczywa na podmiocie prawnym odpowiedzialnym za zanieczyszczenie, co zostało potwierdzone po dokładnej analizie dowodowej i proceduralnej.

Nieprawidłowe uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uniemożliwia kontrolę sądową jego decyzji. Wadliwość uzasadnienia wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd, ze szczególnym naciskiem na pełne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia co do zasady reprezentacji ROD.

Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o likwidację urządzenia wodnego, prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, gdyż brak ku temu podstaw w przepisach prawa materialnego.

Po ostatecznym nałożeniu obowiązku likwidacji urządzenia wodnego, brak jest możliwości skutecznego wnoszenia wniosku o legalizację, a wykonalność tej decyzji uniemożliwia ponowne wszczęcie postępowania w przedmiocie legalizacji urządzenia, zgodnie z art. 190 oraz art. 61a k.p.a.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.