Dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie może być skutecznie kwestionowana poprzez zarzuty dotyczące treści decyzji administracyjnej, która jest podstawą egzekucji. Zarzuty wobec formalnej poprawności tytułu wykonawczego muszą być oparte na podstawach wymienionych w odpowiednich przepisach prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Prezes NFZ nie ma kompetencji do oceny przedawnienia należności składkowych, które mieści się w zakresie organu ubezpieczeń społecznych. Właściwy do rozwiązania kwestii podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest organ NFZ, a nie ocena przedawnienia składek.

Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie musi wskazywać działek wydzielonych pod drogi publiczne, jeśli dotyczy terenów zamkniętych. Skutki prawne podziału według specustawy drogowej nie obligują do zaliczenia działek do dróg publicznych bez formalnego aktu.

Zgłoszenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej jest nieuzasadnione. Waloryzacja powinna być dokonana zawiadomieniem, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej.

Z waloryzacji opłaty przekształceniowej właściwy organ informuje pisemnie, nie wydając decyzji administracyjnej – w przedmiocie waloryzacji nie stosuje się art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i jest dokonywana poprzez zawiadomienie.

Zwaloryzowana opłata przekształceniowa nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Procedura waloryzacji uregulowana jest odrębnie i nie obejmuje stosowania art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Zwaloryzowana wysokość opłaty przekształceniowej, określana w zawiadomieniu zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga decyzji administracyjnej, a umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione brakiem podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji.

Brak podstaw prawnych do władczego ustalenia wysokości zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej konieczna jest wykazanie rażącego naruszenia prawa, które polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z normą prawną (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.). Rozszerzająca wykładnia tych wyjątkowych przesłanek jest niedopuszczalna.

Sąd stwierdza, iż wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej winien być poparty dowodami wykazującymi tytuł prawny do nieruchomości, co skarżący J.K. nie uczynił, nie spełniając tym samym wymogów art. 29 ust. 1 u.d.p.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2018 r., dokonuje się poprzez zawiadomienie przez organ oraz nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; brak jest podstaw do stosowania trybu administracyjnego z uwagi na charakter techniczny waloryzacji.

W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.

W postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, umorzenie z mocy prawa po upływie 30 lat od jej doręczenia, przewidziane w art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, jest zasadne nawet przy niepełnym doręczeniu, jeśli przepis wszedł w życie przed zakończeniem postępowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej PKP z powodu nieuzasadnionych zarzutów, potwierdzając rozstrzygnięcie WSA o rażącym naruszeniu prawa poprzez bezczynność w wykonaniu wyroku dot. udostępnienia informacji publicznej.

Decyzja co do skreślenia studenta z listy w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru ma charakter uznaniowy, lecz organ musi uwzględnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne, co NSA uznał za spełnione. Skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń prawa, które wpłynęłyby na wynik rozstrzygnięcia.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niekonstytucyjny przepis art. 115a ustawy o Policji, eliminowany wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r., nie może być podstawą obliczania wyrównania ekwiwalentu za urlop; stosowany powinien być współczynnik 1/21 zgodny z ust. nowelizującą.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skreślenie z listy studentów z powodu niewniesienia opłat jest zgodne z prawem, nawet jeśli występują przesłanki fakultatywne. Decyzja organy uczelni była uzasadniona niewniesieniem opłat, co stanowi wystarczającą podstawę do jej podjęcia.

Producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża seryjnie zakupowane od innych podmiotów nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy w ramach środków wsparcia nadzwyczajnego, jeśli skupowane produkty nie pochodzą z własnej produkcji rolniczej.

NSA orzekł, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, oparta na ochronie prywatności bez dostatecznego uzasadnienia, stanowi naruszenie prawa procesowego, a brak szczegółowych wyjaśnień uzasadnia uchylenie decyzji organów niższych instancji.

Aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków wymaga stosownej dokumentacji geodezyjnej. Brak przedłożenia takowej dokumentacji przez zainteresowanego skutkuje zasadnym oddaleniem wniosku o aktualizację przez organy administracyjne.

Przepisy statuujące wybór członków Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, bez uwzględnienia obligatoryjnych przedstawicieli osób starszych, naruszają art. 5c ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje koniecznością ponownej oceny legalności uchwały przez WSA w Szczecinie.

Importowane elementy konstrukcyjne, które nie stanowią kompletnej szklarni z uwagi na brak ścian i dachu, nie mogą być klasyfikowane jako prefabrykowane budynki (kod TARIC 9406 90 31 00), lecz jako konstrukcje z żelaza (kod TARIC 7308 90 98 90), co uzasadnia zastosowanie zakazu importu i odmowę zwolnienia do obrotu.

Zastosowanie przepisu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie zawiadomienia stron postępowania dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi zgodny z prawem sposób postępowania, a brak przesłanek wskazujących na naruszenie tych zasad uniemożliwia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.