Działając na podstawie art. 89 i 90 ustawy o grach hazardowych, członkowi zarządu spółki organizującej nielegalne gry hazardowe można wymierzyć maksymalną karę pieniężną, uwzględniając głównie skalę działalności i czas trwania naruszenia, bez konieczności wykazywania szczegółowych deliktów.

NSA uchylając wyrok i postanowienie, podkreślił konieczność istnienia obiektywnych przesłanek do przedłużenia zwrotu VAT, zakwestionował pełne wstrzymywanie zwrotu bez wyraźnego oparcia o wątpliwości uzasadniające takie działanie.

Zaliczenie wpłaty na poczet najstarszego zobowiązania podatkowego, mimo wskazania przez podatnika innego tytułu, jest prawidłowe, gdy decyzja wymiarowa zmienia wcześniejsze deklaracje i wskazuje inną kolejność zobowiązań (art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej).

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki wymaga ustalenia zarówno przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, jak i braku przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej.

W wypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, sąd musi uwzględnić całokształt okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym zastosowanie instytucji uprawdopodobnienia umożliwia przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona nie dochowała należytej staranności.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być szczegółowo uzasadnione, a organy podatkowe powinny weryfikować rzeczywiste przesłanki dla wstrzymywania zwrotu na czas nieokreślony.

Brak prawidłowego doręczenia decyzji organu egzekucyjnego likwidatorowi spółki uniemożliwia przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie, powoduje wygaśnięcie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Zaliczenie wpłaty podatkowej na poczet najstarszej zaległości jest prawidłowe, jeżeli nie wynika wyraźna dyspozycja podatnika, niezależnie od późniejszego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadnych podstaw.

Dla uzyskania ulgi prowzrostowej określonej w art. 18eb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych niezbędne jest, aby produkty były wytworzone przez podatnika bez pośrednictwa podmiotów zewnętrznych. Produkty zlecone do produkcji zewnętrznym wykonawcom nie spełniają tego kryterium.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy D. była częściowo nieważna, jeśli chodzi o wyznaczenie drogi wewnętrznej, ale pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy uznano za zgodne z prawem, uznając je za proporcjonalne i konieczne do ochrony interesów publicznych.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej minimum 30 lat przed wszczęciem, umarza się z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie ma uprawnień do oceny konstytucyjności przepisów, a sądy administracyjne nie mogą zastosować bezpośrednio Konwencji o ochronie praw człowieka do decyzji sprzed 1993 r.

Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń kontroli jest zgodne z prawem, a kontrolowany podmiot ma obowiązek dostosować swoją działalność do określonych przepisów ochrony środowiska, niezależnie od przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej.

Jeżeli uprawnienie określone w decyzji administracyjnej wygasło z powodu upływu zastrzeżonego terminu, decyzja nie podlega zmianie w trybie art. 155 k.p.a., nawet gdy przemawiają za tym interes społeczny i słuszny interes strony.

Utrzymanie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga rzeczywistego używania dla każdego z chronionych towarów. Brak dowodów na używanie znaku dla części kategorii uzasadnia częściowe wygaśnięcie prawa ochronnego. Skargi kasacyjne oddalone.

Oddalenie skargi kasacyjnej; zwolnienie podatkowe z art. 9 pkt 5 u.p.c.c. może być stosowane względem czynności zamiany obejmującej budynek mieszkalny, nawet w przypadku obecności budynku gospodarczego, jeśli ten nie niweczy celu regulacji zwolnienia.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak wykazania zajęcia gruntu pod linię kolejową na dzień 28 lutego 2003 r. wyklucza stwierdzenie nabycia prawa własności oraz użytkowania wieczystego przez PKP S.A. Art. 37a ustawy komercjalizacyjnej wymaga łącznego spełnienia przesłanek co do własności i faktycznego użytkowania.

Podmiot prowadzący instalację oczyszczalni ścieków, niezależnie od pełnej kontroli nad gospodarką ściekową, jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, zgodnie z art. 389 pkt 1 u.p.w. Bez znaczenia pozostaje tytuł prawny władania instalacją.

Zameldowanie na pobyt stały wymaga rzeczywistego osiedlenia oraz skoncentrowania centrum interesów życiowych w danej lokalizacji. Pozoracja zamieszkania bez faktycznego osadzenia nie umożliwia uzyskania zameldowania.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd gruntem, zgodnie z rozporządzeniem z 1998 r., może stanowić samoistny dowód istnienia prawa zarządu dla celów uwłaszczeniowych, bez konieczności odwoływania się do wcześniejszej decyzji przekazującej zarząd.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa nie zachodzą, jeżeli mimo niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania, inwestycja nie uniemożliwia realizacji określonych planem elementów infrastruktury.

Dopuszczenie do wylesienia działki z drzewostanem leśnym o powierzchni przekraczającej 0,10 ha, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jest sprzeczne z ochroną przyrody na Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej, co uzasadnia odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.