Plan miejscowy nie dopuszcza prowadzenia hodowli zwierzęcej o dużej skali na obszarach obsługi produkcji rolnej bez technologii eliminujących uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy nakładaniu kar na podstawie ustawy SENT, a wezwanie do stawienia do kontroli jest prawidłowe, gdy przesłane z numerem referencyjnym. Skarga kasacyjna U. w T., L. została oddalona.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Rekultywacja wykonywana na gruncie nieprzeznaczonym na działalność gospodarczą, przez właściciela nieprowadzącego takiej działalności, nie stanowi jej elementu w świetle u.p.o.l., co potwierdza brak podstaw do zmiany decyzji organu niższej instancji.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Kontrola przewozu towarów jest odrębna od kontroli podatkowej.

Wykonywanie przewozu osób bez wymaganej licencji oraz pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, z wykorzystaniem aplikacji pośredniczącej, stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Egzekucja ze środków na rachunku bankowym współmałżonka zobowiązanego jest dopuszczalna, jeżeli środki te stanowią majątek wspólny, a skarżący nie wykaże ich przynależności do majątku odrębnego; dotacje nie korzystają z wyłączenia spod egzekucji, jeśli nie są na wyodrębnionym rachunku.

Przesyłka zawierająca akty administracyjne doręczona podatnikowi na adres w Estonii spełniała wymogi prawidłowego doręczenia zgodnie z krajowym prawem pocztowym oraz międzynarodowymi regulacjami pocztowymi, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP przysługuje również spadkobiercom właściciela, który nie spełniał warunku repatriacji, pod warunkiem opuszczenia byłego terytorium RP w związku z wojną.

W postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez gminę własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ciężar dowodu spełnienia przesłanek ustawowych spoczywa na wnioskodawcy. Organ administracyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia poszukiwań dowodów, które powinny być dostarczone przez stronę.

Nie stwierdza się przesłanek do uznania decyzji nacjonalizacyjnej za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zdolność zatrudnienia zakwalifikowanego przedsiębiorstwa była większa niż 50 pracowników na dzień 5 lutego 1946 r.

Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości musi zawierać precyzyjne określenie zabezpieczenia wierzytelności przez hipotekę, uwzględniającą szczegółowe oznaczenie wierzytelności oraz przedmiotu jej zabezpieczenia.

Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki stanowi przesłankę prawną dla przeniesienia odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe na członka zarządu, co musi być wykazane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, musi mieć charakter realny i kwalifikowany, a nie jedynie potencjalny. Jej istnienie wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności dotyczących sytuacji finansowej podatnika w relacji do wysokości zobowiązania podatkowego.

Na podstawie przepisów ustawy SENT, przepisy art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za naruszenie tej ustawy. Obowiązek przedstawienia środka transportu do kontroli celnej jest skutecznie nakładany poprzez wezwanie przesyłane z numerem referencyjnym.

Skarga kasacyjna podatnika, oparta na zarzucie braku skutecznego doręczenia przesyłki w Estonii, okazała się niezasadna, gdyż właściwe organy spełniły wymogi proceduralne, a skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu.

Skarga kasacyjna oddalona. Przesyłka podatkowa doręczona na adres zagraniczny zgodnie z prawem międzynarodowym i regulacjami państwa docelowego uznana została za skutecznie doręczoną. Organ podatkowy poparł konwencje międzynarodowe oraz zapewnił zgodność proceduralną zabezpieczanych roszczeń.

Prawidłowość doręczenia decyzji podatkowych na adres w Estonii świadczy o prawidłowości czynności dochodzeniowo-doręczeniowych mimo zarzutów skargi kasacyjnej, co skutkuje oddaleniem skargi w zakresie uznania przedawnienia doręczenia za nieskuteczne. Skarga oddalona.

Nie jest wystarczające samo powołanie się na wiedzę o inwestycji do podważenia terminu dla wniosku o wznowienie postępowania; istotnym jest wykazanie daty uzyskania wiedzy o decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o SENT, uznając, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego czy proceduralnego. Odstąpienie od kary miało miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co w tym przypadku nie miało zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Kazimierza Wielkiego jest zgodny z prawem, nie narusza ustaleń Studium i nie przekracza władztwa planistycznego gminy, przy jednoczesnym respektowaniu interesów właścicieli nieruchomości.

Organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania jako strona jedynie z tytułu zgodności z celami statutowymi; wymagane jest uzasadnienie obecności interesem społecznym, co nie zostało wykazane przez Stowarzyszenie.

Stowarzyszenie nie posiada legitymacji strony w postępowaniach nieważnościowych decyzji wodnoprawnych, z uwagi na brak indywidualnego interesu prawnego oraz ograniczenia wynikające z przepisów art. 401 i 402 ustawy Prawo wodne.