Polski Fundusz Rozwoju S.A., jako podmiot, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od wykonywania przez PFR zadań publicznych.

Nieprzestrzeganie przez członka komitetu audytu obowiązku aktywnego i udokumentowanego monitorowania sprawozdawczości finansowej oraz systemów zarządzania ryzykiem stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej przez KNF.

W sprawie o sygn. akt II GSK 1458/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu, podtrzymując wyrok NSA I instancji w przedmiocie bezczynności Przewodniczącej Krajowej Rady Sądownictwa w dostępie do informacji publicznej. Wydano orzeczenie o konieczności rozpoznania skargi na nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał za zasadne wydane decyzje administracyjne dotyczące ustalenia nienależnie pobranych płatności, wskutek uznania objętego wnioskiem gospodarstwa za ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków.

W postępowaniu o ulgę płatniczą, organy podatkowe mogą zastosować ulgę, jedynie jeśli istnieje ważny interes podatnika lub publiczny. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję odmowną organów, podkreślając, że wystąpiły uzasadnione podstawy do odmowy zastosowania ulgi, zwłaszcza przy braku pełnego ujawnienia stanu finansowego przez wnioskodawcę.

Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany do odwołania notariusza po ukończeniu 70 roku życia, jednak regulacja ta musi być zbadana pod kątem zgodności z unijnymi zasadami równego traktowania i proporcjonalności względem celów polityki zatrudnienia.

Tablice reklamowe posadowione na fundamentach nie zagłębionych w gruncie nie są budowlami trwale związanymi z gruntem i w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu jako budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy świadczenia pielęgnacyjnego została oddalona, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję z powodów proceduralnych, a nie materialnoprawnych, zaś zarzut błędnej interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. okazał się nieadekwatny.

Tablice reklamowe, które ze względu na swoją konstrukcję i sposób posadowienia zapewniają trwałe związanie z gruntem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku kontroli decyzji administracyjnej, poprawność operatów szacunkowych była niewłaściwie oceniona. Zarzuty dotyczące przedawnienia były bezzasadne.

Decyzja organu administracji publicznej o zobowiązaniu podmiotu do zwrotu środków unijnych jest zasadna, gdy nieprawidłowości w procedurze zamówienia mogą potencjalnie wpłynąć na szkodę budżetu UE, co podlega ocenie sądu administracyjnego.

Podmiot faktycznie władający nieruchomością, niezależnie od braku tytułu prawnego, jest zobowiązany do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeśli spełnia definicję władającego według ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Naruszenie przez organ administracyjny art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. poprzez zarejestrowanie pojazdu bez homologacji nie ma charakteru rażącego, o ile nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych, co wymaga oceny organu odwoławczego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny diagnoz i decyzji komisji lekarskich; kontroluje jedynie prawidłowość proceduralną decyzji administracyjnych, mierzoną zgodnością z przepisami prawa.

W przypadku skreślenia fundacyjnego gabinetu weterynaryjnego z ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt, sąd powinien wszechstronnie ocenić, czy konieczne jest prowadzenie przez fundację działalności gospodarczej, odnosząc się do zaskarżonych przepisów materialnych i obowiązków proceduralnych sądu.

Tablice reklamowe i wiaty przystankowe nie są "trwale związane z gruntem" w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., jeśli fundamenty nie są zagłębione w gruncie; funkcja reklamowa nie stanowi podstawy do ich kwalifikacji jako urządzenia reklamowe w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Wolno stojące tablice reklamowe nie są trwale związane z gruntem, jeśli ich fundamenty nie są zagłębione w gruncie, a stabilność wynika wyłącznie z masy i kształtu. Nie spełnia to warunku dla uznania ich za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za oczywiste naruszenie prawa przez Starostę, lecz zaznaczył konieczność ustalenia, czy naruszenie to miało rażący charakter na etapie ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania przez Prezesa UODO było zasadne. Brak dowodów na nieuprawnione przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Spółkę uzasadniał decyzję organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Starostę Wałeckiego było oczywiste, lecz nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji.

Obowiązek wypłaty zaliczki na poczet odszkodowania, określony w art. 9z ustawy o transporcie kolejowym, nie dotyczy podmiotu wnioskującego o lokalizację linii kolejowej, który jednocześnie wnosi odwołanie od decyzji ustalającej wysokość odszkodowania.

Pozorność działań skarżącej, polegająca na utworzeniu struktury mającej na celu uniknięcie opodatkowania przez zbycie udziałów celem ich umorzenia, jest podstawą do zastosowania art. 199a § 2 o.p., co uznaje się za działanie zabezpieczające przed uniknięciem zaległości podatkowych z tytułu dochodów z kapitałów pieniężnych.

Wynagrodzenie wypłacane wspólnikom z tytułu obniżenia kapitału zakładowego spółki, pochodzące z wkładów pieniężnych a nie z zysku, nie stanowi dochodu z ukrytych zysków podlegającego opodatkowaniu estońskim CIT zgodnie z art. 28m u.p.d.o.p.

Tablice reklamowe usytuowane w sposób stabilny i zagłębione w gruncie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle trwale związane z gruntem, co uzasadnia uznanie ich właściciela za podatnika tegoż podatku.