Przepis art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia 651/2014 pozwala na przyznanie pomocy publicznej przedsiębiorstwom, które znalazły się w trudnej sytuacji z powodu pandemii COVID-19 w okresie od 2020 do 2021 roku, niezależnie od późniejszego momentu ubiegania się o pomoc.

Zwołanie i prowadzenie obrad rady gminy przez osobę, której mandat radnego wygasł, skutkuje wydaniem uchwały z istotnym naruszeniem prawa; przy upływie roku sąd stwierdza wydanie uchwały z naruszeniem prawa, nie orzekając jej nieważności.

NSA, uwzględniając przepisy uchwały nr XXIII/669/2019, orzekł, że brak spełnienia przesłanek formalnych, takich jak pisemna zgoda na zamieszkiwanie, wyklucza prawo do pomocy mieszkaniowej. Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, kasacyjna skarga nie mogła być uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA z uwagi na nieważność postępowania z przyczyny braku zdolności sądowej jednej ze stron (T.A.). Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Wprowadzenie zakazu lokalizacji wolnostojących masztów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze, jakkolwiek uzasadnione względami ładu przestrzennego, narusza przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju, uniemożliwiając realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Korekta zaświadczenia o pomocy de minimis, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Prawidłowym środkiem prawnym jest ponowny wniosek o wydanie zaświadczenia, a dopiero formalna odmowa jego wydania może być zaskarżona.

Postępowania nadzoru budowlanego związane z naruszeniem Prawa budowlanego wszczyna się wyłącznie z urzędu, o czym mówi art. 53a ust. 1 Pr.bud. Wnioski osób trzecich mogą jedynie stanowić sygnał do podjęcia działań informacyjnych przez odpowiedni organ.

Złożona skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw, dlatego NSA, uznając zasadność nałożenia grzywny na I. sp. z o.o., oddalił skargę. Decyzja podkreśla, że celem grzywny jest zmuszanie do wykonania obowiązku, a nie kara represyjna.

Zakaz wprowadzania do obrotu produktów niezgodnych z jakością handlową, wprowadzających w błąd oznakowaniem, zwłaszcza w zakresie stosowania nieuprawnionej nazwy "mleko", jest zgodny z prawem krajowym i unijnym oraz służy ochronie konsumenta.

Zmienność poglądów organów administracyjnych w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i władzy publicznej, co skutkuje uchyleniem obciążających decyzji administracyjnych jako wadliwych.

Prezes Sądu Rejonowego zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej dziennikarzowi na podstawie u.d.i.p., nie zaś Prawa prasowego, ze względu na jego przynależność do sektora finansów publicznych. Bezczynność organu była wynikiem błędnej interpretacji prawa, niemającej cech rażącego naruszenia normy prawnej.

Decyzje organów administracji publicznej, modyfikujące uprzednio ustalone opłaty zmienne za pobór wód podziemnych na cele zbiorowego zaopatrzenia w wodę, wymagają przestrzegania zasady zaufania przedsiębiorców do władzy publicznej, a ich naruszenie skutkuje uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania.

Przewlekłość postępowania przed organami administracyjnymi, skutkująca brakiem formalnego załatwienia sprawy w terminie procesowym, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli wynika z wadliwej organizacji pracy, a nie z celowej opieszałości. Celem sankcji administracyjnych jest ich dyscyplinacyjny i prewencyjny charakter, adekwatny do okoliczności faktycznych sprawy.

Nakaz usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku został skierowany do zarządcy obiektu budowlanego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co uzasadniono nieodpowiednim stanem technicznym budynku. Decyzja nie naruszała prawa, a organy postępowały zgodnie z procedurą.

Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że w przypadku naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku możliwości legalizacji, rozbiórka obiektu budowlanego jest zgodna z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zmiana przeznaczenia działek z terenów rolniczych na tereny zieleni krajobrazowej przez Gminę Kosakowo, przy zachowaniu dotychczasowego użytkowania rolniczego i ograniczeniu zabudowy dla ochrony środowiska, nie narusza prawa własności ani przysługujących skarżącemu uprawnień właścicielskich.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niewłączenie akt postępowania wymiarowego do sprawy nie wpłynęło na naruszenie praw procesowych skarżącego, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Preferencyjna stawka podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie budowle do zbiorowego odprowadzania ścieków bez względu na posiadacza; ograniczenia niewynikające wprost z uchwały rady gminy są nieuprawnione.

Stosowane przez organ środki egzekucyjne, w szczególności zajęcie rachunku bankowego, były zgodne z prawem i adekwatne do sytuacji majątkowej zobowiązanego, zaś formalności związane z doręczeniem tytułów wykonawczych oraz zawiadomień zostały dopełnione w sposób prawidłowy.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach nie posiadała uzasadnionych podstaw do zmiany wyroku WSA w Gliwicach, który prawidłowo stwierdził brak przesłanek do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w 2011 roku w Polsce podlegała opodatkowaniu VAT, jednak organy podatkowe muszą uwzględnić możliwość zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. do momentu przekroczenia przez skarżącego odpowiedniego limitu obrotu.