Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak podstaw do sumowania kar za przekroczenie norm w transporcie drogowym nie wpływa na wysokość nałożonej kary, o ile suma kar przekracza ustaloną ustawowo granicę, co skutkuje oddaleniem skargi na decyzję o nałożeniu kar.

Skarga kasacyjna C. Sp. z o.o. podlega oddaleniu, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez WSA oraz PARP nie zostały uzasadnione. Ocena projektu przez PARP oraz akceptacja tej oceny przez WSA była zgodna z przepisami ustawy wdrożeniowej.

Pod pojęciem udzielenia pożyczki w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. nie mieści się incydentalna pożyczka od rodzica, która nie posiada charakteru działalności zarobkowej. Zwalnia z podatku pożyczki pod warunkiem spełnienia określonych formalnych przesłanek.

Sąd kasacyjny uznał, że warsztat mechaniki pojazdowej nie spełnia wymogów dobrego sąsiedztwa oraz kontynuacji funkcji, naruszając istniejący ład przestrzenny, co uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Oddalenie skargi kasacyjnej Spółki było uzasadnione, ponieważ nie wykazano naruszeń procedur prawnych ani prawa materialnego przez sądy. Zarzuty w skardze kasacyjnej nie podważały skutecznie ustaleń faktycznych ani zastosowania prawa przez Sąd I instancji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Statek, na którym pracował Skarżący, nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyklucza możliwość rozliczania podatkowego w Norwegii na podstawie ulgi abolicyjnej zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przyznanie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 u.p.s. wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności wykraczających poza codzienne zdarzenia. Samo przekroczenie kryterium dochodowego nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się przepisem art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną, uzasadnioną niewłaściwym sformułowaniem zarzutów kasacyjnych, które nie spełniają wymogów p.p.s.a., nie pozwalając tym samym na skuteczne postępowanie kontrolne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że czynności planowane przez Skarżącą, związane z działalnością Fundacji Rodzinnej, mogą stanowić unikanie opodatkowania, co uzasadnia odmowę wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W przypadku odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe, dla skorzystania z przesłanki uwalniającej od tej odpowiedzialności konieczne jest zgłoszenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie rozumianym zgodnie z prawem upadłościowym, a niewykonanie jednego z wymagalnych zobowiązań pieniężnych może stanowić podstawę do uznania dłużnika za niewypłacalnego.

Członek zarządu spółki zobowiązany jest, aby we właściwym czasie zgłosić wniosek o upadłość lub zapewnić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, w przeciwnym razie ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Brak osób pozwalających na zastosowanie przesłanki egzoneracyjnej skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o odpowiedzialności.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla wstrzymania wykonania decyzji podatkowej musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo jej nieważności. Doręczenie stanowi element procedury, a nie podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Członek zarządu spółki, który nie złożył w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, ponosi solidarną odpowiedzialność za nieprawidłowo wykorzystane środki unijne; w przypadku niezgłoszenia takiego wniosku ważne są ustalenia organów administracyjnych, które sąd potwierdza jako prawidłowe.

Bez wykazania istotnych uchybień procesowych, organizator konkursu na stanowisko dyrektora teatru nie ma podstaw do ogłoszenia ponownego konkursu po jego zakończeniu i wyłonieniu kandydata.

Ostateczna decyzja o nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko nie równa się ocenie wskazującej brak negatywnego wpływu na środowisko. Odstępstwo od zakazu inwestycji na obszarze chronionym wymaga wyraźnego wykazania braku jej negatywnego wpływu.

Skarga kasacyjna C. S.A. w K. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za bezzasadne, podtrzymując prawidłowość oceny prawnej przyjętej przez WSA.

Przepisy dotyczące odpowiedzialności za naruszenia w transporcie drogowym regulowane art. 92c ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie art. 189f k.p.a. w postępowaniach dotyczących nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych uzasadnia prawidłowość decyzji organu podatkowego opartej na art. 104 ust. 8 i 9 ustawy o podatku akcyzowym, określających obowiązek podatkowy w przypadku znaczącego odstępstwa od rynkowej wartości pojazdu.

Nałożenie kary pieniężnej na podmiot naruszający przepisy o transporcie drogowym nie podlega miarkowaniu na podstawie działu IVa k.p.a., gdyż regulacje ustawy o transporcie drogowym mają charakter szczególny i wyłączają stosowanie przepisów ogólnych k.p.a.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nałożona zgodnie z prawem, brak podstaw do zastosowania przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu gospodarczego.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki rekompensaty z przyczyn merytorycznych, bez braków formalnych, winna być wydana w formie decyzji administracyjnej, co daje prawo do jej zaskarżenia. Skarga kasacyjna Ministra oddalona.