Sąd stwierdza, że oznaczenie produktu jako "mleko modyfikowane" niezgodnie z normami prawa unijnego wprowadza w błąd co do jego składu i właściwości. Takie oznaczenie, zawierające składniki niepochodzące z mleka, nie jest dozwolone do wprowadzenia na rynek według przepisów UE dotyczących znakowania artykułów żywnościowych.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie jest równoznaczne z instrumentalnym zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeśli organ podatkowy uzasadni jego zasadność przedstawionymi dowodami.

Błędne pouczenie organu administracyjnego nie kreuje prawa do wniesienia środka zaskarżenia, a skarga kasacyjna musi wykazywać istotne naruszenie przepisów postępowania wpływających na wynik sprawy, co w niniejszym przypadku nie zostało spełnione.

Wprowadzanie do obrotu produktu rolno-spożywczego oznaczonego jako "mleko modyfikowane" narusza przepisy dotyczące jakości handlowej, gdyż nie spełnia norm przewidzianych dla produktów zdefiniowanych w załączniku VII do rozporządzenia 1308/2013. Oznaczenie to może wprowadzać w błąd co do składu i natury produktu.

Oznaczanie produktu jako "mleko modyfikowane", gdy zawiera ono oleje roślinne, narusza przepisy prawa unijnego i krajowego, nie spełnia definicji "mleka" i może wprowadzać konsumentów w błąd co do jego rzeczywistego składu, co uzasadnia zakaz jego wprowadzenia do obrotu.

Oznakowanie produktu "mleko modyfikowane" narusza unijne przepisy żywnościowe i wprowadza konsumentów w błąd, uzasadniając zakaz wprowadzenia do obrotu na podstawie błędnego oznakowania, co nie spełnia wymagań jakości handlowej.

Nieprawomocny wyrok uchylający decyzję podatkową nie powoduje jej niewykonalności, lecz wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia. Obowiązek wynikający z decyzji istnieje do chwili jej prawomocnego uchylenia.

Dla nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, konieczne jest formalne zaliczenie drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 roku, co wyklucza sam status ogólnodostępnej drogi bez takiej klasyfikacji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy Jasieniec, uznając, że uchwała, jako naruszająca kompetencje regulowane art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, jest nieważna.

Polski przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT, zawężając zwolnienie z VAT do ściśle regulowanych usług kształcenia, nieprawidłowo implementuje art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, co narusza jego cel oraz państwowy obowiązek zgodności z prawem unijnym.

W przypadku, gdy decyzja zwrotowa jest opóźniona, zastosowanie znajduje art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co wyklucza naliczanie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd powinien orzekać wyłącznie w granicach interesu prawnego skarżącego. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego winno obejmować tylko te jego ustalenia, które naruszają interes prawny skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość decyzji organów administracyjnych i Sądu Wojewódzkiego co do ustalenia opłaty planistycznej, podkreślając adekwatność zastosowanych procedur w sporządzeniu i ocenie operatu szacunkowego. Skarga nie wykazała podstaw do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia.

Zabudowa na terenach zagrożonych powodzią, wymagająca uzgodnienia z Wodami Polskimi, jest co do zasady niedopuszczalna. Uzgodnienie pozytywne może wystąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy negatywne skutki dla zarządzania ryzykiem powodziowym są wysoce nieprawdopodobne lub nieistotne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego dotyczące weryfikacji importowanej sklejki były zgodne z prawem i nie można im przypisać cechy bezczynności, uwzględniając rozsądność czasu potrzebnego do przeprowadzenia procedur analitycznych i kontrolnych w kontekście obowiązujących sankcji unijnych.

Prewspółczynnik ustalony na podstawie proporcji przychodów z opodatkowanej działalności lokalnego transportu zbiorowego do ogólnego przychodu miasta jest zgodny z art. 86 ust. 2a-2b u.p.t.u. i bardziej reprezentatywny niż standardowe metody.

Brak bezczynności Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego; organ podejmował działania w ramach kontroli celnej zgodnie z przepisami prawa, nie przekraczając rozsądnego terminu dla zwolnienia towaru, uwzględniając obiektywne kryteria i nałożone przez prawo ograniczenia.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej wymaga, aby droga była formalnie zaliczona do odpowiedniej kategorii dróg publicznych przed 1999 r.; brak tej przesłanki skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.

Obowiązek usunięcia odpadów nałożony na skarżącą przez organy administracyjne pozostaje w mocy. Organ administracyjny, działając zgodnie z wcześniejszymi orzeczeniami sądowymi, prawidłowo zastosował przepisy ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza konieczność ścisłego stosowania metod szacowania dochodu przewidzianych w art. 11 ust. 2 i 3 u.p.d.o.p. obowiązujących przed rokiem 2019 oraz wyklucza możliwość zastosowania metody szacowania niezwyklej z ustawy, jak i zastosowania przez sądy art. 14 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że działania organów celno-skarbowych, polegające na rozszerzonej weryfikacji zgłoszeń celnych w kontekście sankcji unijnych, wykluczały zarzut bezczynności administracyjnej, uznając, że działanie w ramach przyjętych procedur nie może być uznawane za nienależyte działanie organu.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od którego wniesiono skargę kasacyjną, jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, uznając działania organu za właściwe i niewykazujące bezczynności.