Pismo okólne Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 maja 1952 r. (Monitor Polski Nr A-44, poz. 634) należy traktować jako źródło zobowiązania Skarbu Państwa wobec pracowników, w zakresie bowiem, w jakim pismo to ustanawia dla pracowników* kontraktowych w przypadku tymczasowego ich aresztowania warunki korzystniejsze od tych, które wynikają dla nich z przepisów prawa pracy wyjaśnionych autorytatywnie przez uchwałę Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia W myśl pkt IV-2, postanowienia powyższego pisma okólnego, dotyczącego wynagrodzenia za okres nieczynności w zakładzie pracy z powodu tymczasowego Warszawy z dnia 24 października 1951 r., rewizję oddalił. Z uzasadnienia Wyrokiem z dnia 24 października 1951 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marii Blanki I. przeciwko Skarbowi Państwa (Ministerstwo Handlu Zagranicznego) o należność za pracę

O ile zgodnie z ustalonym już orzecznictwem obciążenie pracownika odpowiedzialnością za szkodę wynikłą wskutek okoliczności, za które nie ponosi winy, nie może być skuteczne, jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym, o tyle sprzeczności takiej nie można z reguły dopatrywać się w innego rodzaju umowach nie będących umowami o pracę, a zwłaszcza w umowach typu handlowego, do zbędne ustalenie wartości towaru zniszczonego z powodu zawalenia się komina. mocy umowy wyłącznie pozwaną bez względu na to, jaka cześć niedoboru wynikła z powodu. uszkodzenia towaru, i w związku z tym uznał, za powodu zawalenia się budynku będącego w posiadaniu pozwanej, która w związku z tym za wynikłą wskutek tego szkodę odpowiada nie tylko

W razie zawarcia umowy, mocą której uspołecznione przedsiębiorstwo powierza prowadzenie punktu sprzedaży drobnodetalicznej (kiosku, straganu itp.) osobie nie pozostającej z tym przedsiębiorstwem w stosunku pracy, nie ma podstaw do uznania za nieważne, jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, postanowienia umowy, że przedsiębiorstwo to nie jest obowiązane do przyjęcia nie sprzedanego towaru Zgodnie z art. 17 prawa wekslowego osoby, przeciwko którym dochodzi się praw z wekslu, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać się zarzutami Uzasadnienie Zgodnie z żądaniem strony powodowej -Miejskiego Handlu Detalicznego Art. się z tego punktu sprzedawać towary przedsiębiorstwa na warunkach przewidzianych w umowie.

Naruszenie obowiązku pracy społecznej nie może być uznane za naruszenie obowiązków wynikających z konkretnego stosunku pracy i w zasadzie samo przez się nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku pracy ze skutkiem natychmiastowym. Powyższy wyrok zaskarżyła rewizją powódka, wnosząc o jego zmianę i, zasądzenie powództwa bądź też uchylenie z powodu naruszenia art. 32 rewizji powódki od wyroku Sądu Powiatowego w Obornikach z dnia 24 sierpnia 1953 r. na skutek przejęcia sprawy z mocy art. 388 § 1 k. p art. >32 lit. d) rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych do rozwiązania z powódką bez wypowiedzenia

Umorzenie postępowania karnego przeciwko kierowcy na podstawie przepisów o amnestii nie stanowi przeszkody do samodzielnego ustalenia przez sąd rozstrzygający sprawę cywilną, czy zachowanie się sprawcy szkody stanowi występek (art. 283 § 4 k.z.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 383 k.p.c. rewizję oddalił. Nie jest też uzasadniony drugi z wysuniętych zarzutów. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 3 listopada 1960 r., rewizję oddalił.

Końcowy termin umowy o pracę zawartej na czas określony nie musi być oznaczony podaniem dnia, z którego nastąpieniem umowa ulega rozwiązaniu. Termin ten może być określony zdarzeniem, które w konkretnej sytuacji umawiające się strony przewidują, znając okoliczności uzasadniające określenie w umowie tego zdarzenia jako powodującego wygaśnięcie umowy o pracę. powodu choroby lub z innych przyczyn), którego zakład pracy chce zatrzymać w pracy, a jednocześnie musi przejściowo zastąpić innym pracownikiem sztywnej zasady zamieszczenia w umowie na czas określony ścisłej daty jej wygaśnięcia wyłączałoby praktycznie przyjęcie w takich wypadkach siły na czas określony z uwzględnieniem usprawiedliwionych interesów obu stron.

XLV przep. wpr. k. p. c. w brzmieniu ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 349), gdyż art. 859 § 3 k. p. c. ma charakter normy szczególnej, regulującej w sposób odrębny kwestię składu sądu w postępowaniu zabezpieczającym. 2. Postanowienia z art. 431 k. p. c. zbliżone są do zarządzeń tymczasowych, ale stanowią one równocześnie orzeczenia zasądzające roszczenia alimentacyjne, ma przeto do nich zastosowanie art. 329 § 2 k. p. c., który pozwala sadowi w sprawach tego typu na orzekanie ponad żądanie. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Kazimierza S. przeciwko Eugenii S. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 23 maja 1953 r. Już z przyczyn powyższych zasadne jest stanowisko skarżącej, iż wniosek powoda należało rozpoznać w składzie trzyosobowym, gdyż siłą rzeczy

Poza tym jeżeli urząd lub jednostka uspołeczniona upoważniła do odbioru z poczty pism sądowych specjalnego funkcjonariusza, to doręczenie przez pocztę do rąk tego funkcjonariusza pisma sądowego jest z punktu widzenia procesowego prawnie skuteczne (art. 150 k.p.c.) i terminy procesowe rozpoczynają bieg od daty tego doręczenia, niezależnie od tego, kiedy pełnomocnik radca prawny pismo rzeczywiście otrzymał Jeżeli pełnomocnik procesowy jednostki gospodarki uspołecznionej lub urzędu państwowego, będący jednocześnie radcą prawnym mocodawcy, nie wskazał odmiennego od siedziby jednostki lub urzędu adresu dla doręczeń, to zgodnie z art. 140 i 144 k.p.c. miejscem dla doręczeń jest lokal biurowy instytucji, w której zatrudniony jest pełnomocnik jako radca prawny. lecz dopiero doręczenie tego pisma radcy prawnemu w Kwatermistrzostwie, co nastąpiło z opóźnieniem z powodu choroby tegoż radcy w czasie Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa P.R. w G. zł z tytułu odszkodowania, po rozpoznaniu zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 1958 r.

Tylko w takiej sytuacji i dodanie lub zaniechanie ma charakter zawinionego działania bezprawnego które z mocy art. 134 k z. pociągnęłoby odpowiedzialność za szkodę każdej osoby bez względu na to. czy łączył ją uprzednio z pokrzywdzonym inny stosunek prawny. Nie wyliczenie się pracownika z zaliczek otrzymanych w związku ze stosunkiem pracy, stanowi naruszenie obowiązku wypływającego z tego stosunku, staje się zaś czynem niedozwolonym o tyle tylko, o ile z brakiem wyliczenia łączy się fakt nie wydatkowania pobranych kwot zgodnie z ich przeznaczeniem (lub nawet wbrew przeznaczeniu lecz na zaspokojenie potrzeb pracodawcy) i zatrzymania ich przez pracownika dla siebie, jeżeli poza tym nastąpiło z winy umyślnej pracownika lub na skutek jego niedbalstwa. z wyrządzeniem szkody. Sąd Wojewódzki z powołaniem się na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1954 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Związku Spółdzielni Spożywców przeciwko Teresie Z. o 930 zł 90 gr. po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej

Sąd, powierzając w wyroku orzekającym rozwód powódce wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dzieckiem i odbierając pozwanemu nadzór nad wychowaniem dziecka z pozostawieniem mu jedynie prawa utrzymywania z nim stosunków osobistych", stwarza tym samym z naruszeniem przepisu art. 437 k.p.c. stan rzeczy częściowo podobny do tego, jaki by powstał w razie pozbawienia pozwanego władzy rodzicielskiej. Tylko ten ostatni małżonek uprawniony jest do podejmowania wszelkich decyzji w sprawach łączących się z wychowaniem dziecka, co nie wyłącza oczywiście liczenia się z ewentualnymi uwagami drugiego rodzica, jeżeli uzna je za przekonywające. Nadzór" nie tylko nie daje rozwiedzionemu małżonkowi uprawnień nadrzędnych, ale nie stawia go nawet na równi z byłym współmałżonkiem, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej. W szczególności gdyby zaskarżony wyrok Sądu Najwyższego został utrzymany w mocy, to w razie ustania z jakiegokolwiek powodu władzy rodzicielskiej Z małżeństwa pochodzi córka Zofia, urodzona dnia 1 kwietnia 1952 r. Wyrokiem z dnia 27.IV.1959 r. Ani z sentencji, ani też z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego takie stanowisko nie wynika.

O wyłącznej winie osoby trzeciej zwalniającej przedsiębiorstwo elektryczne od odpowiedzialności za szkody może być mowa tylko wówczas, gdy jedynie zachowanie się tej osoby, i to zawinione, spowodowało wypadek. Nie zachodziłaby zatem wyłączna wina osoby trzeciej w rozumieniu art. 9 ustawy elektrycznej, jeżeli winne są również zakład elektryczny lub osoby, za które on odpowiada. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa Energetycznych, wynika, iż nieszczęśliwy wypadek powstał z powodu uderzenia nieznanego pojazdu w słup nr 12 oświetlenia ulicznego, który 9 ustawy elektrycznej z dnia 21.3.1922 r. Skarżący opiera rewizję na podstawach z art. 371 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c. zarzucając, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 242 k.p.c.

Istnieją podstawy do uwzględnienia powództwa przysposabiających przy opozycji rodziców naturalnych dziecka - o rozwiązanie przysposobienia, gdy dziecko od kilku lat wychowuje się u rodziców naturalnych, do których się przyzwyczaiło i którzy należycie troszczą się o jego potrzeby, gdy dziecko pod żadnym pozorem nie chce wrócić do przysposabiających, a niepożądane byłoby zmuszanie dziecka do tego, przy W dniu 25 października 1952 r. przysposobiony został zabrany ze szpitala (w którym przebywał z powodu operacji przepukliny) przez swych Z tych zasad rewizja nadzwyczajna ulega oddaleniu. sprzeczne z celem przysposobienia, a więc i dobrem dziecka.

Art. 41 k. z. nie uzależnia prawa uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli od okoliczności, czy druga strona o groźbie wiedziała lub wiedzieć powinna. powodu, że zastał sporządzony w czasie okupacji", że sprzedaż pozwanym nieruchomości nabytej na licytacji ze względu na art. 24 rozporządzenia Z uzasadnienia: W wyroku z dnia 14 lutego 1950 r. Aczkolwiek z p

Lokator nie popadł w zwłokę z zapłatą co najmniej dwóch następujących po sobie rat czynszowych (art. 388 k.z.), jeżeli miał możność nie dopuścić do powstania takiej zaległości, dokonując potrącenia, z punktu widzenia bowiem przepisów k.z. o potrąceniu obojętne jest w tym przypadku, kiedy lokator oświadczy wynajmującemu, że korzysta z prawa potrącenia i kiedy przedstawi dowody uzasadniające jego roszczenie Uzasadnienie: Sąd Okręgowy nakazał zgodnie z żądaniem powódki eksmisję pozwanego z zajmowanego przez niego lokalu użytkowego w nieruchomości Z drugiej strony błędny jest pogląd powódki, że potrącenie mogłoby uchylić skutki z art. 388 k.z., gdyby pozwany przedstawił rachunki Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Szarloty S. przeciwko Czeslawowi Ch. o eksmisję, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej powódki na wyrok