NSA stoi na stanowisku, że właściwe uzgodnienie stanu faktycznego, zgodne z przepisami postępowania administracyjnego, jest kluczowe dla uchylenia decyzji odmawiającej umorzenia odsetek przez ZUS. Niespełnienie tego obowiązku uzasadnia uchylenie decyzji.

Wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania przychodów, o ile spółka nie dokonała prawnie skutecznego zawieszenia działalności.

Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z działalności rolniczej musi wykazać całkowite zaprzestanie tej działalności przed określonym terminem; nieprzestrzeganie tej przesłanki uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie spełnia przesłanek całkowitej nieściągalności dla umorzenia należności składkowych. Umorzenie możliwe jest jedynie w razie zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

Usługa merchandisingowa świadczona przez spółkę stanowi świadczenie kompleksowe dla celów podatku VAT, lecz w kontekście ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest klasyfikowana jako reklama napojów alkoholowych zobowiązana do wniesienia stosownej opłaty.

ZUS naruszył przepisy KPA, nie dostarczając odpowiednich dowodów w zakresie przedawnienia należności składkowych. Decyzja ZUS została uchylona, a skarga kasacyjna oddalona za brak uzasadnienia naruszeń prawomaterialnych i procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. Organy administracyjne prawidłowo uznały doręczenie decyzji za skuteczne zgodnie z art. 44 k.p.a., a brak winy skarżącej nie został udowodniony.

Brak uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania wyklucza przywrócenie tego terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

Dopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zależy od wykazania braku winy strony. Skarżąca nie dostarczyła dowodów potwierdzających nieprawidłowość doręczenia, co skutkuje uznaniem decyzji za prawidłowo doręczoną oraz ostatecznym oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi wniesienia odwołania nie wynikło z braku winy skarżącej, a przeprowadzone postępowanie administracyjne było zgodne z przepisami. Tym samym, skarga kasacyjna została oddalona, jako bezzasadna.

Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym osoba wymagająca opieki otrzymywała świadczenie wspierające, stanowi świadczenie nienależnie pobrane, niezależnie od świadomości pobierającego o zaistnieniu okoliczności uzasadniających utratę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przyznanie renty w drodze wyjątku wymaga wykazania szczególnych okoliczności, których niezależność od wnioskodawcy uniemożliwiła spełnienie ustawowych warunków do przyznania świadczenia w trybie zwykłym. W przypadku braku ich wykazania skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Przyznanie świadczeń w drodze wyjątku, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy FUS, wymaga spełnienia przesłanek wskazujących na szczególne okoliczności uniemożliwiające podleganie ubezpieczeniom. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje odmową takiego świadczenia.

Sąd uznał, że decyzja Prezesa NFZ była prawidłowa w zakresie odmowy uwzględnienia odwołania dotyczącego wyboru ofert na świadczenie opieki zdrowotnej. Ocena oferty miała być dokonana w oparciu o dane zawarte w ofercie, bez zmian po złożeniu wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.

Decyzja przyznająca świadczenie rodzinne nie może być uchylona z mocą wsteczną, gdy okres świadczeniowy minął przed złożeniem wniosku o uchylenie; taka decyzja nie kształtuje już uprawnień strony i nie może skutecznie zmienić sytuacji prawnej.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.

Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.

Prokurenci spółki z o.o. nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu z początku 2022 r., gdyż nie obejmowało ono prokurentów jako osoby "powołane" do pełnienia funkcji.

Umowa zawarta przez płatnika z ubezpieczoną, mająca na celu przygotowanie choreografii, nie stanowiła umowy o dzieło; była umową o świadczenie usług, co uzasadnia nałożenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego na ubezpieczoną w spornym okresie.

Umowa zawarta między C. S.A. a wykonawcą układu choreograficznego kwalifikuje się jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. W konsekwencji, uczestnik postępowania podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Rozstrzygnięcie uwzględnia brak cech dzieła w spornym układzie choreograficznym, co pozwala na wyłączenie stosowania do niego przepisów o umowach o dzieło.

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona z uwagi na formalne braki w jej konstrukcji, uniemożliwiające skuteczną ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. NSA potwierdzał prawidłowość wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.