W przypadku nieważności umowy kredytu hipotecznego denominowanego w CHF, wynikającej z abuzywności klauzul waloryzacyjnych, roszczenie konsumenta o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych na rzecz banku w wykonaniu tej umowy jest niezależne od roszczenia banku o zwrot wypłaconego kapitału i podlega rozliczeniu według teorii dwóch kondykcji (art. 410 § 1 w zw. z art. 405 k.c.). Wyrok TSUE z 19 czerwca

Bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. w przypadku dochodzenia przez konsumenta zwrotu świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, która okazała się niewiążąca z uwagi na niedozwolony charakter jej postanowień. Uzależnienie przez sąd zapłaty kwot zasądzonych od instytucji bankowej na rzecz konsumenta od równoczesnego

Postanowienia umowy kredytu denominowanego (indeksowanego) do waluty obcej oraz stanowiącego integralną część umowy regulaminu, przewidujące przeliczanie kwoty wypłacanego kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych według kursów walut wyznaczanych jednostronnie przez bank bez określenia obiektywnych, weryfikowalnych kryteriów ich ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu

Postanowienie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę indeksacji według kursu kupna swobodnie ustalanego przez bank, stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., niezależnie od tego, czy kurs stosowany przez bank był zbliżony do kursu rynkowego. Postanowienia określające

Umowa zawarta między spółką jawną w likwidacji a wspólnikiem, której przedmiotem jest przelew wierzytelności wchodzących w skład majątku spółki, nie jest bezwzględnie nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 82 § 2 k.s.h. tylko z tego powodu, że odstępuje od reguł postępowania likwidacyjnego. Wspólnicy spółki jawnej mogą, na podstawie art. 67 k.s.h., uzgodnić inny niż likwidacja sposób zakończenia

Postanowienia umowy kredytu waloryzowanego kursem waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego ustalania kursów tej waluty na potrzeby przeliczenia zarówno wypłaconego kapitału, jak i spłacanych rat, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. i kształtują główne świadczenia stron umowy kredytu. Stwierdzenie abuzywności tych klauzul skutkuje nieważnością

1. W razie wątpliwości postanowienie umowy deweloperskiej, zastrzegające na rzecz konsumenta karę umowną za każdy dzień zwłoki w zawarciu umowy przeniesienia prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego, które nie przewiduje uprawnienia konsumenta do żądania odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary umownej (art. 484 § 1 zdanie drugie k.c.), uważa się za niedozwolone postanowienie umowne

Abuzywność postanowień umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, określających sposób ustalania kursu waluty na podstawie tabeli kursowej banku, prowadzi do nieważności całej umowy kredytu, gdyż w obowiązującym stanie prawnym nie można zastąpić niedozwolonego postanowienia innym sposobem określenia kursu waluty wynikającym z przepisów prawa lub zwyczajów, a późniejsza zmiana przepisów prawa bankowego

Późniejsze zmiany umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, wprowadzone aneksami po zawarciu umowy pierwotnej – w tym zmiana sposobu ustalania kursu waluty na kurs średni NBP lub umożliwienie spłaty bezpośrednio w walucie obcej – nie sanują abuzywności klauzul indeksacyjnych ocenianej według stanu na moment zawarcia umowy, chyba że aneks miał charakter ugody rozstrzygającej spór o ważność umowy,

W świetle art. 77 zd. 2 u.k.w.h. po skutecznym podniesieniu zarzutu przedawnienia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką dłużnik rzeczowy (właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką) nie ponosi odpowiedzialności osobistej za odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, gdyż hipoteka jako ograniczone prawo rzeczowe nie zapewnia wierzycielowi ochrony prawnej w razie przedawnienia roszczeń odsetkowych

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego oznaczania kursu waluty waloryzacji bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów jego ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., nie są zaś bezwzględnie nieważne na podstawie art. 58 § 1 lub § 3 k.c., gdyż cel ochrony konsumenta wymagany

Postanowienia umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, określające zarówno sposób przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę krajową, jak i wysokość spłacanych rat poprzez odesłanie do tabel kursowych banku bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów ustalania kursów, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. jako określające główne świadczenia

Klauzula ryzyka walutowego i klauzula spreadu walutowego w umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej stanowią nierozłączne składniki mechanizmu indeksacji i podlegają łącznej ocenie pod kątem abuzywności — ich rozszczepienie jest zabiegiem sztucznym. W razie uznania tych klauzul za niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., żaden przepis prawa ani zwyczaj nie może zająć ich

Bankowi, który może zaspokoić swoją wierzytelność wobec konsumenta w drodze potrącenia, nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 k.c. w zw. z art. 497 k.c. w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej ze względu na abuzywność klauzul indeksacyjnych. Wykładnia art. 496 i 497 k.c. zgodna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG wyklucza uzależnienie

1. Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej kształtujące mechanizm indeksacji stanowią główne świadczenia stron w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. i podlegają kontroli pod kątem abuzywności, jeżeli nie zostały wyrażone w sposób jasny, przejrzysty i zrozumiały, umożliwiający konsumentowi oszacowanie wypływających z umowy konsekwencji ekonomicznych. Postanowienia przyznające bankowi uprawnienie

1. Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, określające wysokość należności kredytobiorcy przez odwołanie do tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank bez obiektywnych kryteriów oznaczania kursu, są niedozwolonymi postanowieniami umownymi w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. niezależnie od tego, czy swoboda banku w kształtowaniu kursu jest pełna, czy tylko częściowa. Tego rodzaju

1. Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej kształtujące mechanizm przeliczania według tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank są niedozwolonymi postanowieniami umownymi w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., gdyż pozostawiają bankowi swobodę decyzyjną w kwestii kosztów kredytu, obciążają konsumenta nieprzewidywalnym ryzykiem i naruszają równorzędność stron. Oceny abuzywności

W razie dochodzenia przez konsumenta od banku zwrotu świadczenia spełnionego na podstawie nieważnej umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. Umowa kredytu nie ma charakteru umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c., gdyż świadczenia stron – wypłata kapitału kredytu przez bank oraz jego zwrot

W razie nieważności umowy kredytu denominowanego z powodu klauzul abuzywnych, konsumentowi przysługuje samodzielne roszczenie o zwrot wszystkich spłaconych rat jako nienależnego świadczenia, niezależnie od roszczenia banku o zwrot wypłaconego kapitału. Teoria salda nie znajduje zastosowania do roszczeń konsumenta, gdyż teoria dwóch kondykcji zapewnia skuteczniejszą ochronę konsumenta i realizuje cel

Sąd rozpoznający sprawę, w której bank dochodzi od konsumentów zapłaty z tytułu umowy kredytu denominowanego/waloryzowanego, ma obowiązek z urzędu – niezależnie od inicjatywy konsumenta i pomimo braku zarzutu abuzywności – zbadać, czy mechanizm przeliczenia walutowego oparty jest na niedozwolonych postanowieniach umownych w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. Jeżeli materiał procesowy stwarza wątpliwości

Umowa kredytu bankowego nie ma charakteru umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c., ponieważ świadczenia stron – wypłata kwoty kredytu przez bank oraz jej zwrot wraz z odsetkami przez kredytobiorcę – nie pozostają do siebie w stosunku wymiany i nie są swoimi odpowiednikami. W konsekwencji w razie dochodzenia przez konsumenta zwrotu świadczeń spełnionych na podstawie nieważnej umowy kredytu indeksowanego

Dla wymagalności roszczenia konsumenta o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu zawierającej klauzule abuzywne nie jest konieczne uprzednie złożenie przez konsumenta oświadczenia o świadomości konsekwencji uznania umowy za niewiążącą. Wola niepodlegania niedozwolonym postanowieniom może być wyrażona w sposób dorozumiany, w tym przez wniesienie pozwu o zwrot nienależnych świadczeń. Świadczenia

Umowa kredytu bankowego nie ma charakteru umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c., gdyż świadczenie banku (wypłata kapitału kredytu) i świadczenie kredytobiorcy (zwrot kapitału z odsetkami) nie są swoimi odpowiednikami – nie pozostają w stosunku wymiany. W konsekwencji bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. w przypadku dochodzenia przez konsumenta

Klauzule indeksacyjne zawarte w umowie kredytu hipotecznego, odsyłające do tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank bez obiektywnych kryteriów, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych z uwagi na ich nietransparentność i pozostawianie pola do arbitralnego działania banku. Ich eliminacja prowadzi do nieważności umowy w całości, gdyż brak jest przepisów dyspozytywnych pozwalających