Decyzja o cofnięciu zezwolenia na przewóz drogowy musi być zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, co wymaga terminarnej precyzji oraz prawidłowości proceduralnych w dochowaniu zakreślonych przepisami terminów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na niewłaściwą ocenę interesu prawnego emitenta akcji oraz brak uzasadnienia, które nie pozwala na skuteczną kontrolę instancyjną, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Nałożenie kary pieniężnej na E. Sp. k. w Z. za naruszenie przepisów ustawy SENT jest zgodne z prawem. Nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ustawy SENT była zgodna z prawem. Formalne uchybienia systemowe, nawet przy braku uszczerbku budżetowego, uzasadniają zastosowanie sankcji administracyjnych."

Wystąpienie uchybień w zakresie uzupełniania zgłoszeń SENT przed przewozem i zapewnienia aktualnych danych geolokalizacyjnych uzasadnia nałożenie kar pieniężnych niezależnie od braku bezpośredniego uszczuplenia dochodów Skarbu Państwa.

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej następuje z mocy prawa z dniem 31 sierpnia 2017 r. przy braku akceptacji propozycji zatrudnienia, niezależnie od upływu terminu z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, o ile propozycja była zgodna z regulacją ustawową.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest uprawniony do dochodzenia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą przez okres 5 lat zgodnie z art. 37ge ust. 13 ustawy o autostradach płatnych. Dyrektor może korzystać z danych systemów administracyjnych niezależnie od ograniczeń czasowych przechowywania danych o biletach autostradowych.

Organ administracji skarbowej jest uprawniony do dochodzenia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą w okresie 5 lat od ostatniego dnia roku, w którym powinna ona być wniesiona, pomimo upływu terminu przechowywania danych z biletu autostradowego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego uzasadniającego odmowę wydania zezwolenia cudzoziemce na nabycie nieruchomości, co narusza przepisy prawa procesowego i uzasadnia uchylenie decyzji. NSA podtrzymał wyrok WSA oddalając skargę kasacyjną.

Nie spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92b ust. 1 u.t.d. przez przewoźnika, w tym brak wykazania stosowania skutecznej organizacji pracy, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają pełne regulacje dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, wyłączając zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie do odstąpienia od nałożenia takich kar.

W sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie rejestracji pojazdu, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie WSA prawidłowo stwierdziło rażącą bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi.

Decyzja o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza KAS z mocy art. 170 p.w. KAS, w przypadku braku propozycji dalszej służby z uwagi na przeszłość w organach bezpieczeństwa, jest prawnie skuteczna, nawet jeśli wydana jest z opóźnieniem. Wykonywanie przepisów ustawy o KAS wyklucza możliwość zatrudnienia takich osób w KAS.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Prawo do nazwy przedsiębiorstwa jako dobro osobiste wymaga wykazania konkretnej ingerencji w sferę chronioną, podczas gdy wcześniejsze używanie oznaczenia przez inny podmiot wyłącza możliwość przypisania naruszenia dóbr osobistych tego oznaczenia.

Podobieństwo wizualne i fonetyczne znaku "SÓL" do znaków "Sol" i "SOL BY MELiÃ" uzasadnia odmowę ochrony; ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorcy usług z klasy 43 (wynajmowanie sal na zebrania) zachodzi.

Osądzenie podwójnej karalności za czyny nieprzystające do tożsamości w myśl art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Dopuszczalność nałożenia odrębnych kar za specyficzne, różne naruszenia przepisów transportowych.

Licencja na przewóz osobowy taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji, zaś nieodpowiednie oznaczenie i wyposażenie pojazdu wyłącza go spod ochrony przepisów ustawy o transporcie drogowym. Oddalono skargę kasacyjną T.B.

Przewóz okazjonalny samochodem osobowym, niespełniającym wymagań konstrukcyjnych przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, wymaga osobnej licencji niż przewóz taksówką. Posiadanie licencji na przewóz taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozów okazjonalnych.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

NSA uznaje, że przewóz pojazdem bez licencji na transport okazjonalny, w sytuacji gdy licencja na taksówkę jest nieważna, nie spełnia kryteriów legalności i uzasadnia karę pieniężną.