Refundacja wywozowa nie przysługuje w odniesieniu do mięsa wołowego, którego wspólnotowego pochodzenia nie można jednoznacznie ustalić wskutek nieprawidłowości w identyfikacji bydła. Dla oceny pochodzenia produktu nie jest wystarczające wykazanie, że ubój nastąpił na terytorium Unii; konieczne jest również potwierdzenie przesłanek dotyczących pochodzenia, chowu lub wymaganego procesu przetworzenia

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy interpretować zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, co nakazuje organowi badać proporcjonalność administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia oraz indywidualnych okoliczności sprawy. Przy ryczałtowej karze za błędną kategorię pojazdu w viaBOX organ nie może automatycznie wykluczyć odstąpienia od sankcji, zwłaszcza gdy niedopłata jest marginalna, a liczne jednorodne

Przy stosowaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat organ ma obowiązek dokonywać prounijnej wykładni art. 189f k.p.a., zapewniającej realizację zasady proporcjonalności z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Zryczałtowany charakter kary ustawowej nie zwalnia organu z indywidualnej oceny znikomej wagi naruszenia, obejmującej także dysproporcję

W postępowaniu nieważnościowym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest dopuszczalne ponowne ustalanie statusu właściciela pojazdu, jeżeli ustalenie to znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu o przepadku oraz w dokumentacji rejestracyjnej, a nie wykazano rozbieżności co do własności z daty wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustalenie opłaty z art. 130a Prawa o ruchu drogowym bez obowiązującej

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona; art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga od przewoźnika wykazania braku wpływu na naruszenie; niewykazanie tych przesłanek uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Nie ma przesądzającego znaczenia faktyczne użytkowanie budynku na moment wydania zaświadczenia, lecz jego stan w dniu prawnym przekształcenia, tj. 1 stycznia 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż WSA w Białymstoku błędnie przyjął, że wezwanie z 31 maja 2024 r. stanowi wykrycie nieprawidłowości uniemożliwiającej zmianę wniosku przez skarżącą oraz nieprawidłowo ustalił brak wspólnego prowadzenia gospodarstwa przez małżonków w 2023 roku.

Organ administracyjny wydając decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego z mocą ex tunc, musi uwzględniać wyłącznie okoliczności mające miejsce do terminu złożenia propozycji służby, zaś następstwa decyzji nie mogą być uzasadnione ustaleniami powstałymi po tej dacie, w szczególności dotyczącymi stanu zdrowia funkcjonariusza.

Decyzja rejestracyjna wydana z pominięciem wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowi rażące naruszenie prawa i podlega stwierdzeniu nieważności, mimo argumentów związanych z potencjalnymi skutkami społeczno-ekonomicznymi oraz stabilnością obrotu prawnego.

Skarga kasacyjna M.R. od decyzji nakładającej karę pieniężną za urządzanie gier bez koncesji została oddalona. Sąd uznał, że kara administracyjna pełni odrębną funkcję restytucyjną, uzasadniając brak naruszenia zasady ne bis in idem oraz potwierdzając zgodność z prawem nałożonej sankcji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o uchyleniu decyzji o rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa poprzez brak wymaganych dokumentów homologacji, wskazując na konieczność zgodności decyzji administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadą zaufania publicznego.

Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.

Skarga kasacyjna F. w S. została oddalona, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewóz drogowy był zarobkowy i wymagał zezwolenia, a zastosowana kara pieniężna za brak zezwolenia była uzasadniona w świetle ustawy o transporcie drogowym.

Nie można uznać, że skutki społeczno-ekonomiczne czynią decyzję o rejestracji pojazdu zgodną z prawem, skoro doszło do oczywistego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym przez brak świadectwa homologacji, co przesądza o nieważności decyzji.

Decyzja o rejestracji pojazdu rażąco narusza prawo, jeżeli wydana jest bez wymaganych dokumentów homologacyjnych (art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Skutki społeczno-ekonomiczne nie są przeszkodą do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując materialnoprawne i procesowe podstawy, uznaje terminowe i formalne mocność decyzji administracyjnych w zakresie nałożenia kar za naruszenia SENT, negując zasadność odstąpienia na podstawie interesu publicznego i podmiotu.

Nałożone na R. Sp. z o.o. kary pieniężne za naruszenie obowiązków przewozu podlegają kontroli w oparciu o przepisy SENT. Brak jest podstaw do odstąpienia od kar, gdy nie występują okoliczności nadzwyczajne uzasadniające ważny interes podmiotu bądź publiczny.

Pojazd, rejestrowany bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, nie może być legalnie zarejestrowany na terytorium RP; naruszenie to kwalifikuje się jako rażące, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji.

Dokonanie rejestracji pojazdu w przypadku braku wymaganego świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na legalność decyzji administracyjnej, uniemożliwiające jej utrzymanie w obrocie prawnym.

Przeprowadzenie kontroli postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doprowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej, uznając niedopuszczalność wznowienia postępowania z powodu braku nowych okoliczności faktycznych.

NSA uznaje, że organy regulacyjne obowiązane są jedynie do kontroli projektu taryfy zgodnie z art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, bez prawa nakazywania stosowania konkretnych stawek amortyzacyjnych, potwierdzając autonomię przedsiębiorstw przy ustalaniu swoich taryf.