Orzeczenia
eksportem (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r. że w okresie przerwy będzie korzystał z urlopu bezpłatnego, wobec czego złożył stosowny wniosek z terminem do 30 września 1995 r. Zgodnie z § 3 zawartej przez powoda umowy o pracę, w razie przerwy dłuższej niż tydzień, spowodowanej niemożnością wykonywania pracy z
Przy ustaleniu, iż powód nie wykorzystał urlopu w naturze, które to ustalenie z podanych wyżej przyczyn nie mogło być skutecznie zakwestionowane i powód wykorzystał przysługujący mu urlop. Sąd Najwyższy podziela jednakże stanowisko Sądu Wojewódzkiego, iż zwolnienie pracownika, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego,
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił kasację powoda na podstawie art. 39312 KPC. Sąd Najwyższy w pełni podziela stanowisko Sądów obu instancji, że wykorzystanie przez nauczyciela urlopu wypoczynkowego w rozmiarze 8 urlopu uzupełniającego z powodu niezdolności do pracy wywołanej chorobą w czasie korzystania z urlopu.
Przy braku planu urlopów wypoczynkowych samo złożenie wniosku o udzielenie urlopu nie usprawiedliwia nieobecności pracownika. Jak wskazano wyżej nie było żadnych wcześniejszych uzgodnień w zakresie terminu urlopu wypoczynkowego powoda i pracodawca nie musiał uzasadniać Sąd Najwyższy zważył, co następuje. z urlopu wypoczynkowego, we wskazanym wyżej terminie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie można kwestionować twierdzenia powoda, że pracownik ma prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca) Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu Korzystanie przez pracownika z prawa do urlopu w sytuacji, gdy z powodu długotrwałej nieobecności w pracy nie został objęty planem urlopów
wypłaciła mu ekwiwalent za część urlopu nie wykorzystanego z powodu choroby. Skoro na sporządzonym przez Zofię C. zestawieniu zaległych urlopów powód sam wpisał daty, w których chce wykorzystać urlop , to strona Powód wykorzystał w naturze urlop za 1993 r. w wymiarze 19 dni i za 1994 r. w wymiarze 26 dni.
Roszczenie o przywrócenie do pracy można ocenić jako nieuzasadnione (art. 8 KP w związku z art. 4771 § 2 KPC), jeżeli zachowanie się pracownika było naganne w takim stopniu, że jego powrót do pracy mógłby wywołać zgorszenie innych zatrudnionych, a naruszenie przez pracodawcę przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia nie było poważne. Sztygar wyraził zgodę i poinformował powoda, że urlopu udziela dyrektor. Powód czynił starania o uzyskanie urlopu na wykonanie prac na rzecz związku zawodowego, a pracodawca, nie kwestionując przeznaczenia urlopu Powód nie wykazał, że urlop bezpłatny jest mu potrzebny w celu pełnienia funkcji związkowej.
Pracownikom zatrudnionym za granicą, do których mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie z kilku powodów. Niesporne jest bowiem , że powód złożył podanie o udzielenie urlopu bezpłatnego. Złożenie przez powoda oświadczenia o korzystaniu z urlopu bezpłatnego nie było dotknięte nieważnością ani niezgodne z prawem.
Udzielenie pracownikowi urlopu w okresie wypowiedzenia uzależnione jest od jego zgody. Sąd pierwszej instancji nie zajmował się bliżej sprawą nieobecności powoda w pracy z powodu jego choroby, gdyż okoliczność ta nie była nieobecności powoda w pracy z powodu choroby, ani też sprawy zaleceń Zarządu Głównego, natomiast różnice odnoszące się do braku współpracy z Upośledzeniem Umysłowym w Z. o odszkodowanie, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i inne, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu
Spóźnioną wypłatę składników należnego wynagrodzenia za pracę pracownik może zarachować w pierwszej kolejności na zaspokojenie związanych z długiem pracodawcy zaległych odsetek (art. 451 § 1 zdanie 2 KC w związku z art. 300 KP). W latach 1991-1994 powód nie otrzymywał wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Powód nie dostał też wynagrodzenia za 2 dni urlopu w 1991 r. (6 marca i 15 maja) w łącznej kwocie 52,87 zł. Sąd Wojewódzki oddalił wreszcie roszczenie powoda o wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy w latach 1991-1994.
dniem 15 stycznia 1998 r. został zwolniony z powodu upadłości strony pozwanej. kasację zachowanie powoda polegające na opuszczeniu części dni pracy w dniach 22 i 23 kwietnia 1997 r. oraz samowolnym udaniu się na urlop możliwość opuszczenia zakładu pracy w celu załatwienia spraw służbowych bez dokonania wpisów w księdze wyjść, jak również udania się na urlop
Zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. na czas określony (art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Potrzeby wynikające z organizacji nauczania lub zastępstwa nieobecnego nauczyciela, pozwalające na nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem
Uniewinnienie pracownika od zarzutu popełnienia przestępstwa nie pozbawia sądu pracy możliwości uznania, że wypowiedzenie umowy o pracę było uzasadnione z powodu utraty zaufania do niego lub nieprzydatności do zajmowania dotychczasowego stanowiska pracy. Tymczasem powodowi wypowiedziano umowę o pracę z powodu utraty zaufania do niego jako głównego specjalisty d/s kontroli wewnętrznych i dnia 29 kwietnia 1998 r. [...] 1. odrzucił kasację w zakresie dotyczącym ekwiwalentu za niewykorzystany urlop; 2. oddalił kasację w wyrok Sądu drugiej instancji w całości kasacja okazała się niedopuszczalna w części dotyczącej żądania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop
W sporze dotyczącym treści pisemnego wniosku pracownika o udzielenie mu urlopu wypoczynkowego oraz adnotacji uczynionej na tym wniosku przez pracodawcę nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków lub z przesłuchania stron (art. 473 KPC). 2. Z wyżej wskazanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC orzekł, jak w sentencji. Powódka została też pozbawiona uprawnień do urlopu macierzyńskiego oraz wychowawczego, chociaż bez tego ostatniego urlopu powódka nie Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
W dniu 31 marca 1996 r. umowa o pracę z wnioskodawczynią została rozwiązana z powodu likwidacji zakładu pracy. - po upływie okresu na jaki został udzielony urlop. Wnioskodawczyni udzielono urlopu wychowawczego od dnia 21 kwietnia 1992 r. i powinna była otrzymać ten urlop zgodnie z przepisem rozporządzenia
Nie ma przeszkód aby strony stosunku pracy z powołania w umowie uregulowały swoje uprawnienia i obowiązki. Następnie powód korzystał z urlopu wypoczynkowego i stawił się do pracy w dniu 29 listopada 1995 r. Sąd Najwyższy rozpoznając kasację powoda miał wobec tego obowiązek ustosunkowania się wyłącznie do zarzutu naruszenia art. 18 KP, gdyż W takiej sytuacji Sąd Wojewódzki uznał za uzasadnione również roszczenie powoda o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za rok 1995.
7 marca 1997 r. zwróciła się do pozwanego CMKP o wypłacenie 3-miesięcznej odprawy oraz należności za urlop wypoczynkowy. tylko w znaczeniu przedmiotowym, jako wyodrębnione mienie pracodawcy, przeznaczone dla prowadzenia określonej działalności przy użyciu siły tylko w niej wyrażone, lecz „również” skutki wynikające z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów, podczas gdy
W razie bezprawnego stwierdzenia wygaśnięcia umowy o pracę z pracownicą powracającą po urlopie wychowawczym, brak jest podstaw do nieuwzględnienia żądania przywrócenia do pracy, jeżeli jest to możliwe i celowe (art. 56 § 1 i 2 w związku z art. 45 § 2 KP). Z powodu braku dokumentacji rejestrującej przebieg okresu pracy nie można ustalić, jak długo miał trwać okres urlopu wychowawczego. Z dokumentacji urlopu wychowawczego prowadzonej dla celów zasiłku wychowawczego wynika, że urlop ten trwał dłużej, niż zanotowano w dokumentach przysługujący jej 3-letni urlop wychowawczy, po którego upływie w listopadzie 1996 r. zgłosiła się do pracy.
Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 KP ustala się według wynagrodzenia brutto. Skoro powodowie nie porzucili pracy, to zachowali również prawo do nie wykorzystanego urlopu wypoczynkowego za 1996 r. w ilości po 7 dni urlopy wypoczynkowe za 1996 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja strona pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie.
Pozbawienie pracownika prawa do wynikającej z umowy o pracę odprawy pieniężnej w sytuacji, gdy prawomocnie w innej sprawie ustalono bezpodstawność zastosowania wobec niego art. 52 § 1 KP i minął termin z art. 52 § 2 KP należy uznać za bezzasadne. Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że powód nie wykorzystał z powodu choroby i ustania stosunku pracy urlopu wypoczynkowego i przysługuje w pracy spowodowanej chorobą i urlopem. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja jest nieuzasadniona.
wyższej lub nieprzewidywalnymi zdarzeniami przypadkowymi, lecz odnosi się także do innych sytuacji faktycznych. sytuacji jest niemożliwe lub niecelowe przywrócenie pracownika do pracy nie ogranicza się do stanów faktycznych, spowodowanych działaniem siły Rozwiązanie umowy o pracę z powodem nastąpiło jedynie z naruszeniem art. 41 KP.
Zmianą planu nauczania, uniemożliwiającą dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) jest także zmiana przydziału planowych godzin dydaktyczno-wychowawczych, uniemożliwiająca zatrudnienie w pełnym wymiarze w ramach wyuczonej specjalności zawodowej. Ten sam cel spełnia bowiem urlop wypoczynkowy, po wykorzystaniu którego powódka może się ubiegać o urlop zdrowotny, jeśli komisja lekarska Powódka Małgorzata G, absolwentka wyższych studiów pedagogicznych w zakresie historii, jest w pozwanej Szkole zatrudniona od 1 września Dyrektor pozwanej szkoły w dniu 6 maja 1996 r. udzielił powódce urlopu dla poratowania zdrowia na okres od 4 maja do 21 czerwca 1996 r
Wykluczenie członka ze spółdzielni w okresie wypowiedzenia spółdzielczej umowy o pracę jest w skutkach prawnych zrównane z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. 2. Pobranie przez członków zarządu spółdzielni, w przewidywaniu odwołania z pełnionych funkcji, zaliczek na zabezpieczenie przyszłych wynagrodzeń bez zgody organu statutowo właściwego do dokonania czynności prawnych w zakresie stosunku pracy z członkami zarządu, stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Powodowie zostali zobowiązani do wykorzystania urlopu wypoczynkowego i zwolnieni od świadczenia pracy do końca okresu wypowiedzenia. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 12 KPC, orzekł jak w sentencji. Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra Sędziowie: SN Barbara Wagner (sprawozdawca), SA Alina Krusz-Stankiewicz Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu