Likwidacja oddziału jako jednostki organizacyjnej nie będącej zakładem pracy w rozumieniu art. 3 k.p. nie jest likwidacją zakładu pracy w rozumieniu § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych (j.t. Dz.U. z 1985 r. nr 2, poz. 10 ze zm.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej (art. 422 § 1 k.p.c.). Wyjątkiem od tej zasady jest dopuszczalność wypowiedzenia umowy o pracę w okresie urlopu wychowawczego z powodu likwidacji zakładu pracy Powódce na jej prośbę został udzielony dwuletni urlop wychowawczy od 26.II.1988 r. do 25.II.1990 r.

Przedłużenie umowy o pracę za granicą, dokonane z naruszeniem przez jednostkę kierującą przepisów § 5 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicę w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (j.t. w Dz.U. z 1986 r. nr 19, poz. 101), tj. bez uzyskania od pracownika, powodującą na czas jej trwania przedłużenie terminu, w jakim pracownik winien podjąć zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy, jeżeli na skutek zapewnienia jednostki kierującej pracownik zawarł umowę przedłużającą okres pracy za granicą w błędnym przekonaniu, że macierzysty zakład wyraził zgodę na przedłużenie okresu zatrudnienia za granicą i przedłużył mu udzielony w tym celu urlop Nastąpiło to bez uzyskania przedłużenia urlopu bezpłatnego udzielonego powodowi przez macierzysty zakład pracy, natomiast o przedłużenie Natomiast niezgłoszenie się przez powoda do pracy w macierzystym zakładzie pracy po upływie okresu udzielonego mu urlopu bezpłatnego w urlopu bezpłatnego, a co spowodowało przedwczesne uznanie, iż umowa o pracę nie wygasła i w efekcie przywrócenie powoda do pracy.

Wygaśnięcie umowy o pracę w macierzystym zakładzie pracy na podstawie § 3 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (j.t. Dz.U. z 1986 r. nr 19, poz. 101 ze zm.) następuje nie tylko w razie porzucenia przez pracownika pracy za granicą, lecz także w razie rozwiązania umowy o pracę za granicą przez jednostkę kierującą bez wypowiedzenia z winy pracownika (§ 5 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia) oraz w razie niezachowania przez pracownika terminu do podjęcia pracy w macierzystym zakładzie pracy po zakończeniu pracy powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną lub z innych ważnych przyczyn niezależnych od pracownika – bezzwłocznie po Z tych względów Sąd Wojewódzki wyrokiem z 28.IX.1988 r. Powodowie kwestionowali zarówno zasadność jak i zgodność z prawem rozwiązania z nimi umów o pracę.

Prawidłowy nadzór ze strony zakładu pracy nad pracownikiem zgłaszającym swe zastrzeżenia i opory przed objęciem stanowiska związanego z powierzeniem mu mienia należy do zakresu należytej dbałości o własne interesy, zaś jego niezachowanie w konkretnej sytuacji można uznać za przyczynienie się do powstania szkody. Wyrokiem z 16.II.1989 r. i grzywnę, z jednoczesnym darowaniem kary pozbawienia wolności na mocy ustawy amnestyjnej z 17.VIII.1986 r. z magazynu wartości 130.000 zł na szkodę powodowego Przedsiębiorstwa (przestępstwo z art. 200 § 1 k.k.) na karę 1 roku pozbawienia wolności