Sąd najwyższej instancji podtrzymuje uznanie oczywistości omyłki pisarskiej jako podstawy do sprostowania dokumentu urzędowego, podkreślając konieczność zgodności sprostowania z ogólną wolą organu wyrażoną w dokumencie, bez ingerencji w merytorykę decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozszerzona kontrola Okręgowego Inspektora Pracy w przedsiębiorstwie była legalna i zgodna z przepisami Konwencji MOP nr 81 oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, uzasadniając oddalenie zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarżący uprawdopodobnił brak winy przy uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co uzasadnia przywrócenie terminu. Skarga kasacyjna Wojewody Zachodniopomorskiego zostaje oddalona, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Syndyk masy upadłości, realizując zadania na rzecz upadłego, jest odpowiedzialny za przestrzeganie obowiązków bhp i może być adresatem decyzji administracyjnej nakładającej obowiązki w tym zakresie, niezależnie od wcześniejszych zaniedbań spółki.

Osoba chora psychicznie, aby uznać nieobecność w urzędzie pracy za uzasadnioną, nie musi wskazywać choroby jako przyczyny niestawiennictwa, chyba że rzeczywista przyczyna inna niż zapomnienie wyklucza taką możliwość; skarga kasacyjna oddalona.

Pracodawca jest zobowiązany do zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej jednego pracownika służby bhp na każdych 600 pracowników. Przepisy bhp mają charakter obligatoryjny, a ich spełnienie jest warunkiem sine qua non dla zapewnienia odpowiednich norm bezpieczeństwa w miejscu pracy.

Przedłużenie kontroli przez organy Państwowej Inspekcji Pracy jest zgodne z prawem, jeśli postanowienia Konwencji nr 81 MOP, ratyfikowane przez Polskę, nie ograniczają czasu trwania kontroli, a zakończenie czynności kontrolnych następuje po rozpatrzeniu zgłoszonych przez pracodawcę zastrzeżeń do protokołu.

Rozstrzyganie spornych kwestii związanych z premią lojalnościową należną pracownikom, objętych programem "Lojalny Pracownik", należy do sądu pracy, nie zaś do kompetencji inspektorów pracy, co czyni ich decyzje w tym zakresie nieuzasadnionymi.