Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych, tj. takich, które nie podlegają dalszemu zaskarżeniu w toku instancyjnym. Jeśli decyzja nie ma charakteru ostatecznego, niemożliwe jest zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie jej nieważności.

Podmiot realizujący projekt rewitalizacji mający na celu działalność zarówno opodatkowaną, jak i niepodlegającą podatkowi VAT, może przyjąć metodę prewspółczynnika, o ile odpowiada ona specyfice jego działalności i obiektywnie odzwierciedla zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Odmowa prawa do odliczenia VAT z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, jest zasadna w przypadku niewykazania przez podatnika staranności w doborze kontrahentów, uzasadniając dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Zagadnienie wstępne w postaci ważności umowy darowizny współwłasności uzasadnia zawieszenie postępowania podatkowego, bowiem jego rozstrzygnięcie przez sąd powszechny jest warunkiem prawidłowego określenia kręgu podatników.

Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę brzozową sprowadzaną z Kazachstanu w okresie obowiązywania rozporządzenia o rejestracji importu jest zgodne z prawem UE, stanowiąc instrument ochrony przed praktykami dumpingowymi.

Spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszom w trakcie roku podatkowego; obowiązek poboru powstaje po obliczeniu rocznego zysku.

Koszty uzyskania przychodu z dobrowolnego umorzenia udziałów spółki przekształconej odnoszą się do wartości bilansowej spółki przekształcanej na dzień ustania jej bytu prawnego, zgodnie z interpretacją art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku przekształcenia spółki, za koszt uzyskania przychodów należy uznać wartość bilansową spółki przekształcanej, co potwierdza systematyczna wykładnia przepisów podatkowych prowadzona przez sądy administracyjne.

Odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela w ramach OC działalności nie stanowi przychodu podatkowego, jeżeli kompensuje ciężar ekonomiczny wynikający z wadliwego wykonania usług, niezaliczony wcześniej do kosztów uzyskania przychodów (art. 12 ust. 4 pkt 6a updop).

Składnik majątku nabyty z zastrzeżeniem własności do momentu zapłaty pełnej ceny nie może być amortyzowany. Amortyzacja jest możliwa dopiero po przejściu własności na podatnika, zgodnie z art. 16a ust. 1 updop. Wydatki związane z takim nabyciem nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w okresie przed przejściem własności.

Klasyfikacja taryfowa elementów felg samochodowych musi uwzględniać użycie wyłącznie operacji montażowych, brak dalszej obróbki i pełne zastosowanie reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej. Polskie tłumaczenia not wyjaśniających nie mogą wykluczać ich europejskiej wykładni.

Klasyfikacja towarów według Nomenklatury Scalonej odbywa się zgodnie z zasadami ORINS, przy czym złożoność metody montażu nie jest istotna, o ile nie występują dalsze operacje wytwórcze. Brak uzasadnionych przesłanek do zastosowania innej klasyfikacji niż przyjęta przez organy celne.

Postanowienie potwierdza, że klasyfikacja taryfowa towarów może się opierać na założeniu, iż przed dalszym montażem nie doszło do istotnej obróbki, a rozbieżności w tłumaczeniach językowych nie mogą stanowić podstawy skargi, gdy wersje autentyczne wskazują na brak ograniczenia do prostoty montażu.

Importowane elementy felg, tj. obręcze i tarcze, podlegają klasyfikacji do kodu TARIC 8708 70 99 80, jako przygotowane do montażu felgi stalowe, i obciążone są cłem antydumpingowym. Złożoność montażu nie wpływa na klasyfikację, jeśli brak dalszej obróbki części.

Reguła 2(a) ORINS nie wyłącza klasyfikacji taryfowej do kodu TARIC 8708 70 99 80 towarów, które w całości składają się z elementów gotowych do montażu, niezależnie od złożoności metody montażu, o ile nie podlegają dalszej obróbce.

W myśl Reguły 2(a) z Not wyjaśniających Nomenklatury Scalonej, importowane towary mają być klasyfikowane na podstawie całokształtu dostępnych wersji językowych, a nie na podstawie jednej wersji. Towary w stanie niemal kompletnym, jak obręcze i dyski felg, są klasyfikowane jako gotowe produkty, gdy poddawane są wyłącznie operacjom montażowym.

Wykonywane operacje montażowe, tak długo jak nie stanowią dalszej obróbki, nie wyłączają klasyfikacji elementów jako gotowych wyrobów pod kodem taryfowym 8708 70 99 80. Interpretacja reguł Nomenklatury znajduje się w autentycznych angielskich i francuskich wersjach Not wyjaśniających.

NSA, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organów celnych i WSA, utrzymał w mocy klasyfikację towarów jako felgi gotowe, podlegającą cłu antydumpingowemu według pozycji 8708 70 99 80 TARIC, na podstawie reguły 2(a) ORINS. Zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do przepisów materialnych, jak i procesowych, uznał za niezasadne.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. S. zostaje oddalona. Ostateczne decyzje celne, będące podstawą wysokości należnego podatku VAT z tytułu importu, pozostają poza kontrolą sądową w zakresie weryfikacji wartości celnej oraz pochodzenia towaru.

Decyzja organu celnego utrzymana w mocy. Klasyfikacja profili aluminiowych do kodu TARIC 7604 29 90 90 uznana za prawidłową. Skarga kasacyjna oddalona, brak wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Decyzja organu podatkowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, jest uznaniowa i nie narusza prawa, jeśli dochodzenie zaległości jest zasadne i nie istnieją przesłanki do umorzenia.

Bezskuteczność egzekucji jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej może zostać wykazana każdym prawnie dopuszczalnym dowodem, który potwierdza brak możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych z majątku spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadną decyzję sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności dokładnego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i wymaga od organów podatkowych zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, kluczowego dla ustalenia indywidualnego wpisu nieruchomości do rejestru zabytków i zastosowania ewentualnego zwolnienia podatkowego.

Organ podatkowy nie może zaniechać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich istotnych dokumentów, w tym stanowisk organów ochrony zabytków, przy ustalaniu prawa do zwolnienia podatkowego. Niespójności w dokumentacji muszą być wyjaśnione.