NSA uchylił wyrok WSA w Gdańsku z powodu błędnej wykładni przepisów i niewłaściwej interpretacji przesłanki niepodejmowania zatrudnienia, zlecił ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem pełni materiału dowodowego.

NSA oddalił skargę kasacyjną J. Sp. z o.o., potwierdzając uchybienie przez Prezesa ZUS praw procesowych, co uzasadniało uchylenie jego decyzji. WSA błędnie wyłączając T. Sp. z o.o. z postępowania naruszył przepisy o obligatoryjnym udziale stron.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że B. P. spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a obowiązek alimentacyjny innych członków rodziny nie stanowi przeszkody do jego przyznania. Opieka sprawowana przez B. P. jest stała i wyłącza możliwość podjęcia zatrudnienia.

Postanowienie Prezesa ZUS o uchyleniu terminu zażalenia nie było zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że WSA prawidłowo uchylił zaskarżone postanowienie z uwagi na naruszenie praw zainteresowanej strony.

Postanowienie Prezesa ZUS o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia uchylone zostało słusznie przez WSA ze względu na przedwczesność wydania, niezależnie od proceduralnych zastrzeżeń podnoszonych w skardze kasacyjnej.

Rezygnacja z zatrudnienia oraz okoliczności niepodejmowania pracy muszą mieć bezpośredni związek z opieką nad osobą niepełnosprawną, a kontekst czasowy przeszłej rezygnacji z pracy nie wyklucza przyznania świadczenia, jeśli w momencie składania wniosku istnieje konieczność opieki.

Oddalenie skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Dziecka z uwagi na brak spełnienia przesłanek materialnych i proceduralnych dla przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko małoletnie w związku z nieposiadaniem przez matkę cudzoziemkę wymaganego zezwolenia na pobyt czasowy.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osoba uprawniona musi najpierw usunąć decyzję przyznającą inny zasiłek rodzinny z obrotu prawnego; niedopuszczalne jest jednoczesne pobieranie świadczeń kumulatywnie.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przez ZUS było niezgodne z prawem. Podmiot T. Polska Sp. z o.o. winien być uczestnikiem postępowania administracyjnego, albowiem sprawa dotyczy jego interesu prawnego.

Skarżący nie wykazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania wpływającego na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej i utrzymaniem w mocy postanowienia Prezesa ZUS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.

Postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia zostało zasadnie uchylone przez sądy administracyjne z powodu naruszeń proceduralnych, niemających istotnego wpływu na prawa stron postępowania. Skarga kasacyjna zostaje oddalona jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na przepisach p.p.s.a. i k.p.a., oddala skargę kasacyjną J.G. Sp. z o.o., potwierdzając, że uchwała o uchybieniu terminu wniesienia zażalenia wymagała udziału potencjalnych płatników składek jako stron postępowania.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na sprostowanie omyłki pisarskiej w decyzji ZUS uchylona z powodu braku udziału strony zainteresowanej, jako naruszenie postępowania administracyjnego.

Członek korpusu służby cywilnej pobierający wcześniej ustaloną emeryturę (np. policyjną) nabywa prawo do odprawy emerytalnej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej wyłącznie wówczas, gdy na skutek rozwiązania stosunku pracy rezygnuje z dotychczasowego życia zawodowego, wybierając świadczenie emerytalne jako podstawowe źródło utrzymania i nabywając status wyłącznie emeryta. Nie zachodzi

Skarga kasacyjna J. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Prezesa ZUS dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia zostaje oddalona przez NSA, gdyż zarzuty nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna J. Sp. z o.o. w K. na wyrok WSA w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia zostaje oddalona. NSA stwierdza, że sąd I instancji prawidłowo uchylił postanowienie ZUS ze względu na błędne pouczenie skutkujące uchybieniem przez stronę terminu.

Odrzucenie skargi kasacyjnej potwierdza, że świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane, nawet jeśli wnioskodawca może pracować w warunkach chronionych, o ile niepełnosprawność podopiecznego wymusza rezygnację z pracy.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Opiekunowie niespokrewnieni, pomimo pełnienia funkcji rodziny zastępczej, nie są uprawnieni do tego świadczenia, chyba że są prawnie zobowiązani alimentacyjnie względem podopiecznych.

NSA wykazał, że w przypadku zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługuje tylko jedno świadczenie wybrane przez uprawnionego. W sytuacji równoczesnego pobierania obu świadczeń, uprawnienie do nowego świadczenia zależy od rezygnacji z dotychczasowego.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje administracyjne. Stwierdza istnienie związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawną. Okoliczność posiadania rodzeństwa nie uzasadnia odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.