W 2026 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wrosło (w stosunku do roku poprzedniego) o 140 zł do wysokości 4806 zł. Wzrosła również minimalna stawka godzinowa dla umów zlecenia i świadczenia usług, która wynosi 31,40 zł (wzrost do 2025 r. o 0,90 zł). Podwyżka płacy minimalnej pociąga za sobą wzrost innych składników wynagrodzenia oraz świadczeń, których wysokość jest od niej uzależniona.

Płatnicy składek, którzy w poprzednim roku kalendarzowym zgłaszali do ubezpieczenia wypadkowego co najmniej 10 ubezpieczonych, mają obowiązek złożenia „Informacji o danych do ustalenia składki na ubezpieczenie wypadkowe” (ZUS IWA). Termin na złożenie tej informacji upływa 2 lutego 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zaniedbania sądu I instancji w sferze uzasadnienia wyroku, w kontekście braku jego instancyjnej kontroli, uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku WSA, korzystając z podstawy art. 141 § 4 p.p.s.a., i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W sprawie o odmowę umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego, sąd uznaje, że decyzje administracyjne mają charakter uznaniowy i nie naruszono ich granic uznania, jeżeli dokonano wystarczających ustaleń faktycznych, a odmowa została uzasadniona interesem społecznym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia proceduralne polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, dotyczącego sytuacji zdrowotnej skarżącego w postępowaniu administracyjnym o umorzenie należności z funduszu alimentacyjnego, uzasadniają uchylenie decyzji odmownej.

1 stycznia 2026 r. wejdą w życie przepisy, dzięki którym ZUS automatycznie, bez konieczności składania wniosku, przeliczy wysokość emerytur przyznanych lub przeliczonych w czerwcu w latach 2009–2019. Nowa regulacja obejmie również renty rodzinne po osobach, które miały takie świadczenia.

Decyzja Prezesa NFZ naruszająca przepisy k.p.a. niezgodna z wymogiem wszechstronnego zbadania materiału dowodowego; umowa wymaga dalszego zbadania celem jednoznacznego określenia, czy miała charakter dzieła, czy świadczenia usług.

Dopuszczalne zwolnienie z opłacania składek wynikające z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 obejmuje wyłącznie składki należne za okres od 1 marca do 31 maja 2020 roku, bez możliwości rozszerzenia na późniejsze okresy poprzez interpretację prawną.

NSA uchyla decyzje organów farmaceutycznych w sprawie kary za reklamę apteki, uznając art. 94a ust. 1 Pf za niezgodny z prawem unijnym, co prowadzi do umorzenia postępowania administracyjnego.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego narusza zasady swobody świadczenia usług ustanowione w prawie unijnym, organy administracji publicznej nie mogą na jego podstawie nałożyć kary pieniężnej za reklamowanie aptek.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., z zachowaniem terminu art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, rozpatruje się wg przepisów sprzed tej daty, jeśli wniosek o niepełnosprawność złożono przed 31 grudnia 2023 r. i potwierdzono niepełnosprawność datowaną na przed nowym rokiem.

Potwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że dla ustalenia choroby zawodowej wystarczające jest potwierdzenie przez uprawnioną jednostkę medycyny pracy związku choroby z narażeniem zawodowym, bez konieczności dodatkowego postępowania dowodowego.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek, przewidziany w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, narusza unijne przepisy o swobodnym świadczeniu usług i nie może być podstawą do nałożenia kary, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w tej kwestii.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.

Sąd kasacyjny uznaje, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez organy administracyjne była zgodna z obowiązującymi przepisami, gdyż skarżąca nie wykazała, że zakres opieki nad mężem uniemożliwia podjęcie pracy, co wyklucza przyznanie świadczenia.

Osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, pragnąca uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, musi zawiesić pobieranie renty; zabrakło zawieszenia — brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.