Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z art. 49 i 56 TFUE oraz dyrektywą 2000/31/WE; nałożenie kary za działania prozdrowotne zgodne z celami pożytku publicznego było nieprawidłowe.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, stosowany w decyzjach administracyjnych, narusza zasady prawa unijnego, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie stwierdzenia jego nieważności, w świetle recentnego wyroku TSUE (C-200/24).

W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego dla rolników, warunkiem jego przyznania jest formalne oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego pod rygorem odpowiedzialności karnej, a brak takiego formalnego oświadczenia skutkuje odmową przyznania świadczenia.

Sąd administracyjny jest uprawniony do uchylania decyzji organu w przypadku braku pełnych dokumentów administracyjnych, jeżeli ich brak uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości decyzji przez sąd.

Zgodnie z interpretacją art. 26 ust. 1 ustawy pomocowej w kontekście art. 17 u.ś.r., świadczenia rodzinne dla obywateli Ukrainy przebywających w Polsce obejmują zarówno świadczenia związane z dziećmi, jak i pozostałe świadczenia rodzinne, bez ograniczenia do tych wyłącznie związanych z opieką nad dziećmi.

Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, całkowicie zakazujący reklamy aptek, jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, co uniemożliwia karanie przedsiębiorców na tej podstawie. NSA uchylił decyzje administracyjne nałożone na M.P. i umorzył postępowanie.

Sąd potwierdził, że do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną konieczne jest wykazanie, iż opieka ma charakter stały, wyłączny i uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej; sama długa i nieprzerwana opieka nie jest wystarczająca.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była uzasadniona, gdyż zakres opieki nad matką nie uniemożliwiał podjęcia zatrudnienia, co warunkuje prawo do świadczenia. Zarzuty skargi kasacyjnej uznano za niezasadne.

Sądy administracyjne nie naruszyły przepisów postępowania w sprawie odmowy umorzenia przez ZUS należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne względem H. M. Skarga kasacyjna oddalona, a przesłanki prawne do umorzenia zadłużenia niewykazane.

Reklama aptek poprzez rozdawanie kuponów na darmowe leki nie narusza zakazu zgodnego z przepisami unijnymi, w związku z czym nałożenie kary na Fundację było bezpodstawne, a postępowanie administracyjne należało umorzyć.

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując zarzuty proceduralne i materialnoprawne, oddalił skargę kasacyjną B. G. Sp. z o.o. w sprawie umorzenia należności składkowych, potwierdzając prawidłowość decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i brak naruszenia zasad równości oraz praw mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym przysługuje osobom innym niż współmałżonek wyłącznie, gdy współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W przeciwnym razie świadczenie nie może być przyznane, mimo faktycznej separacji i braku opieki ze strony małżonka.

Przepisy zakazujące reklamy aptek, jak przewidziano w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, są niezgodne z prawem unijnym. Naruszenie polega na ograniczeniu swobody świadczenia usług, zgodnie z wyrokiem TSUE C-200/24, co uzasadnia uchylenie decyzji o karze pieniężnej.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest ustalenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Przesłanki te nie wymagają czasowej korelacji, a oceniać je należy indywidualnie na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych.

NSA potwierdził, iż ciężar dowodowy wykazania przesłanek umorzenia składek spoczywa na wnioskodawcy, a wykazane dochody nie wykazują stanu ubóstwa uniemożliwiającego spłatę, potwierdzając decyzje ZUS o odmowie umorzenia.

Zakaz reklamy aptek wynikający z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne narusza dyrektywę 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 TFUE, co uniemożliwia nałożenie kary pieniężnej. NSA utrzymał uchylenie zaskarżonej decyzji GIF.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Ustalenia dotyczące potrzeby stałej opieki powinny uwzględniać indywidualne okoliczności oraz zakres czynności opiekuńczych.

NSA potwierdził, iż sądy administracyjne mogą badać przedawnienie składek w sprawach umarzania ich odsetek, a kwestia ta mieści się w ich kompetencji kontrolnej, nie wykraczając poza granice orzekania.