Artykuły 4 ust. 2 pkt 2 oraz 2 pkt 10 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci muszą być interpretowane w duchu celowościowym i zgodnie z Konstytucją, zapewniając opiekunom faktycznym prawo do świadczeń wychowawczych, gdy te wspierają dziecko pozostające pod legalną opieką.

Potwierdzenie zlecenia na zaopatrzenie w wyroby medyczne przez NFZ nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz czynność materialnotechniczną, niewymagającą trybu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie nie jest zaskarżalne w trybie k.p.a.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest właściwy do orzekania o przedawnieniu należności z tytułu składek zdrowotnych. Właściwość rozstrzygania tej kwestii należy do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zamknięcie możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla dalszych krewnych, gdy bliżsi nie legitymują się orzeczeniem o niepełnosprawności, jest uzasadnione przepisem art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zarzuty dotyczące błędnej wykładni nie były skuteczne, ponieważ nie odniesiono się do właściwej podstawy prawnej.

W postępowaniu dotyczącym umorzenia zadłużenia z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego organ odwoławczy, uchyliwszy decyzję organu I instancji, prawidłowo przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, co do którego sąd nie doszukał się uchybień proceduralnych.

Orzekanie w sprawach umorzenia składek ZUS wymaga pełnych akt administracyjnych, przy założeniu, że umorzenie możliwe jest tylko po jednoznacznym wykazaniu trwałej trudności materialnej i stosownego uszczegółowienia w aktach sprawy.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba opiekująca się pobiera rentę. Zasada ta obowiązuje mimo wyroku TK, chyba że renta zostanie zawieszona. Skarga kasacyjna słuszna; decyzja o odmowie przyznania świadczenia została utrzymana.

NSA uchylił wyrok WSA, decyzję SKO i Burmistrza, uznając, że przepisy uśr, w zakresie, w jakim uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, są niezgodne z Konstytucją RP.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Dłużnik alimentacyjny nie legitymuje się interesem prawnym w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a zatem nie posiada statusu strony w postępowaniu wznowieniowym tego rodzaju.

Decyzja uchylająca lub zmieniająca prawo do świadczenia wychowawczego, wydana na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, działa konstytutywnie i wyłącznie ex nunc, nie wpływając na przyznane wcześniej świadczenia.

Nowe okoliczności zdrowotne, takie jak nowotwór płuc, nie zmieniają stanu faktycznego w stopniu wpływającym na warunki uznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową. Postępowanie pozostaje bezprzedmiotowe.

Za chorobę zawodową uważa się chorobę z wykazu chorób zawodowych związaną z czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy, a obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że schorzenie spowodowane jest wyłącznie czynnikami pozazawodowymi. Skarga kasacyjna w takim zakresie podlega oddaleniu.

Prokurenci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r.; obowiązek ten został nałożony dopiero z dniem wejścia zmienionego przepisu.

Organ administracji nie może odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie ze względu na moment rezygnacji z pracy, a rozpatrywanie przesłanek musi uwzględniać pełny kontekst życia i zdrowia osoby niepełnosprawnej, potwierdzony w wywiadzie środowiskowym.

Oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego musi być poparte rzeczywistymi i zgodnymi z prawdą krokami prawnymi oraz dowodami, aby stanowiło podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że oddalenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest zgodne z prawem, biorąc pod uwagę orzeczenia lekarskie oraz brak naruszenia proceduralnego w wydanej decyzji. Skarga kasacyjna została oddalona.

W braku wykazania związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, NSA uznaje, że nie zachodzą przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Brak dokonania przez organ administracji publicznej pełnej weryfikacji przesłanek wznowienia postępowania, w tym rzeczywistego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez wnioskodawcę, uzasadnia uchylenie decyzji i postanowień kończących wznowione postępowanie administracyjne.

Rezygnacja z zatrudnienia może uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli wynika bezpośrednio z konieczności sprawowania ciągłej opieki nad osobą niepełnosprawną, której nie można łączyć z aktywnością zawodową.