NSA stwierdził, iż uznanie administracyjne w przypadku umorzenia należności składkowych nie oznacza dowolności w ocenie. Organ musi logicznie uzasadnić brak umorzenia przy zaistniałych przesłankach nieściągalności. Decyzja odmowna musi uwzględniać rzeczywistą sytuację majątkową i życiową zobowiązanego, z uwzględnieniem interesu publicznego.

Oddala się skargę kasacyjną dotyczącą odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, uznając brak zaistnienia przesłanek umorzenia, pomimo trudnej sytuacji materialno-bytowej skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna dotycząca naruszeń w postępowaniu konkursowym na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieuzasadniona, podkreślając że organ miał kompetencje do merytorycznej weryfikacji wyników konkursu.

W sytuacji, gdy nieprawdziwość informacji w ofercie nie wpływa na wynik postępowania, odmowa przyznania punktów nie rzutuje na zmianę klasyfikacji w rankingu konkursowym, a odrzucenie oferty jako niewiarygodnej nie jest konieczne.

Doręczenie decyzji administracyjnej Skarżącemu poprzez dorosłego domownika było skuteczne. Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, co uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Prezes NFZ był uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia odwołania w konkursie ofert, a odwołanie skarżącej, uzasadnione naruszeniem zasad konkursowych, nie wpłynęło na końcowy wynik postępowania.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstaje, jeśli negatywna przesłanka w postaci równoczesnego pobierania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego nie została wyeliminowana przed 31 grudnia 2023 r.; skutkuje to zastosowaniem nowych przepisów.

Informacja o przyznaniu dodatku węglowego nie stanowi decyzji administracyjnej. Potwierdzenie braku zamieszkiwania pod zgłoszonym adresem w wywiadach środowiskowych uzasadnia zwrot nienależnie pobranego dodatku. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak naruszeń prawa materialnego i procesowego.

Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia przysługuje opiekunowi osoby niepełnosprawnej, jeśli decyzja o niepodejmowaniu pracy była motywowana koniecznością opieki. Wykazanie czasowego związku tej decyzji nie jest konieczne.

Świadczenie pielęgnacyjne dla osoby niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest uzależnione od legitymowania się przez jej rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Uchwała NSA z 14 listopada 2022 r. wiąże sądy administracyjne, wykluczając odmienną wykładnię.

Prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydana została decyzja przyznająca to świadczenie, co wyklucza możliwość jego przyznania od dnia złożenia wniosku.

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona z uwagi na formalne braki w jej konstrukcji, uniemożliwiające skuteczną ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. NSA potwierdzał prawidłowość wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., nie przysługuje osobie zobowiązanej do opieki nad niepełnosprawnym pozostającym w związku małżeńskim, jeśli współmałżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od separacji faktycznej.

Ocena związku przyczynowo-skutkowego między niepodjęciem zatrudnienia a sprawowaną opieką dokonywana przez organ administracji musi uwzględniać obiektywne przeszkody w podjęciu zatrudnienia, wynikające ze sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Brak skutecznego pouczenia beneficjenta o braku prawa do zasiłku pielęgnacyjnego po zmianie orzeczenia o niepełnosprawności wyklucza uznanie pobranych świadczeń za nienależne, z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stwierdzenie choroby zawodowej w rozumieniu art. 2351 Kodeksu pracy nie wymaga dowiedzenia bezpośredniego wpływu warunków pracy u konkretnego pracodawcy na powstanie choroby, wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo istnienia związku przyczynowego.

Dla uznania choroby za zawodową, wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między schorzeniem a szkodliwymi warunkami pracy, co nie wymaga udowodnienia ich bezpośredniego wpływu. DFS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

NSA oddalił kasację dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu, potwierdzając rażące naruszenie prawa przez brak zgody wszystkich współwłaścicieli.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji publicznej nie są zobowiązane do informowania o możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a odpowiedzialność za dochowanie terminów procesowych spoczywa na stronie postępowania.

Ogłoszenie choroby zawodowej jest uzasadnione przy wysokim prawdopodobieństwie związku przyczynowego ze środowiskiem pracy, nawet gdy są inne potencjalne przyczyny, które nie zostały jednoznacznie obalone.

Pobieranie emerytury stanowi przesłankę negatywną wykluczającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, którą usunąć można zawieszeniem emerytury. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje od daty wstrzymania wypłaty emerytury.

Decyzja o udzieleniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych została wydana z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, w konsekwencji braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Odmawiając umorzenia zadłużenia z tytułu składek, organ ZUS działał zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie udowodnił przesłanek do umorzenia określonych prawem, a kontrola sądowa potwierdziła prawidłowość ustaleń faktycznych organu.

WSA prawidłowo stwierdził, że decyzja Inspektora Sanitarnego o chorobie zawodowej, oparta na wysokim prawdopodobieństwie związku z warunkami pracy, jest zgodna z prawem i nie wymaga dowodu absolutnej pewności przyczynowej.