Wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z dniem nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce, które następuje z otwarciem spadku po zmarłym wspólniku, niezależnie od późniejszych formalnych aktów stwierdzenia dziedziczenia.

Prowadzenie działalności aptecznej bez wymaganego zezwolenia nie stanowi per se naruszenia art. 120 ust. 2 Pr. farm., o ile brak jest dowodów na realne i bezpośrednie zagrożenie zdrowia ludzkiego. Unieruchomienie apteki musi opierać się na dowodach potwierdzających bezpośrednie zagrożenie, nie zaś wyłącznie na formalnych naruszeniach prawa.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje od chwili uchylenia konkurencyjnego świadczenia, nawet jeśli decyzja uchylająca staje się ostateczna później. Formalne wymogi nie mogą prowadzić do opóźnienia realizacji słusznego prawa.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza realnej możliwości podjęcia jakiejkolwiek działalności zarobkowej, a zaskarżone ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego.

Formalne pozostawanie wspólnikiem spółki jawnej powoduje, iż taka osoba podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności i osiągania przychodów przez spółkę.

Osoba nie jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jako wspólnik spółki z o.o., jeśli nie jest jej jedynym wspólnikiem, nawet gdy posiada zdecydowaną większość udziałów; jest to niedopuszczalne w świetle definicji jednoosobowej spółki oraz zamkniętego katalogu podmiotów objętych ubezpieczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wcześniejsze niepodejmowanie pracy nie może determinować prawa do świadczenia, jeśli istnieje obecna konieczność rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, co wymaga zindywidualizowanego ustalenia.

Art. 86a ustawy - Prawo farmaceutyczne nie ustanawia daniny publicznej, a zakaz dystrybucji produktów leczniczych w inne kierunki niż do pacjenta nie mieści się w przedmiocie art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Spadkobierca zmarłego wspólnika spółki jawnej podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu od dnia otwarcia spadku, z chwilą śmierci wspólnika, niezależnie od formalności związanych z przyjęciem spadku.

NSA uznał, że brak spełnienia szczególnych okoliczności uzasadniających uzyskanie renty w drodze wyjątku wyklucza przyznanie świadczenia, nawet gdy formalne okresy składkowe nie są istotne, a decyzja ZUS niesie pełne skutki prawne.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie jest decydujący potencjalny udział rodzeństwa w opiece, a rzeczywisty zakres opieki sprawowanej przez wnioskodawcę oraz jego rezygnacja z zatrudnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że osoba, która ubiega się o uznanie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, musi przedłożyć właściwe dokumenty potwierdzające ukończenie wymaganych etapów edukacyjnych w tym państwie, bez możliwości ich zastąpienia poprzez już uznane kwalifikacje z innego kraju.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza, że do przyznania świadczenia rentowego w drodze wyjątku konieczne jest łączne spełnienie przesłanek z art. 83 ustawy emerytalnej. Brak szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły ubezpieczonemu wypracowanie pełnego stażu, uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku o świadczenie.

Art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie może być podstawą do nałożenia kary pieniężnej poza postępowaniami kontrolnymi, co skutkuje umorzeniem postępowania o nałożenie kary na przedsiębiorcę.

Decyzja organów administracyjnych podtrzymująca odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego narusza zasady postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie oceny związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie opiekującej się bliskim, jeśli ten pozostaje w związku małżeńskim z osobą nielegitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności; negatywna przesłanka w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych jest decydująca.

NSA potwierdził uchybienia proceduralne Prezesa NFZ w procesie ustalania charakteru prawnego umowy o playlists, podkreślając potrzebę pełnej analizy okoliczności kontraktu, co uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie zakwalifikowania umowy jako oświadczenia usług.

NSA potwierdza uchylenie decyzji Prezesa NFZ przez WSA z powodu proceduralnych uchybień w ustaleniu charakteru umowy jako dzieła, wymuszając przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego celem jej klasyfikacji.

W przypadku umowy, której przedmiotem jest stworzenie unikalnej playlisty, konieczne jest wszechstronne zbadanie jej treści oraz analizy okoliczności zarówno zawarcia, jak i wykonania, by ustalić jej charakter prawny – jako umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług.

Ustalenie, czy umowa o stworzenie playlist była umową o dzieło wymaga wszechstronnej analizy jej indywidualnego charakteru, rezultatów i warunków wykonania, a uchybienia procesowe organu mogą wpłynąć na wynik sprawy.

W sprawach dotyczących kwalifikacji umowy o dzieło, brak wszechstronnych ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności jej zawarcia oraz realizacji skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej na podstawie naruszenia przepisów procesowych. Organ zobowiązany jest do wnikliwej oceny warunków indywidualizujących dzieło nie wynikających wprost z umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając niewystarczające ustalenia faktyczne Prezesa NFZ co do charakteru prawnego umowy o stworzenie playlisty, uznając, iż istotne uchybienia proceduralne wymagają ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem pełnego postępowania dowodowego.

Umowa o stworzenie indywidualnych playlist nie musi być zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług. Organy obowiązane są do pełnej analizy charakteru zobowiązania, uwzględniając jego wszelkie okoliczności, by właściwie ustalić obowiązek ubezpieczeniowy.

Brak dokładnych ustaleń dotyczących charakteru umowy i związanych z nią faktów uniemożliwia prawidłową ocenę obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego; sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia.