Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.

Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może być uznane za chorobę zawodową, gdy okoliczności wskazują na narażenie zawodowe w środowisku pracy, zgodnie z ustawą i przepisami o chorobach zawodowych.

Sąd uznał, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest zasadne w przypadku utraty rękojmi prawidłowego prowadzenia apteki wskutek naruszenia przepisów prawa farmaceutycznego dotyczących dystrybucji leków.

Uchwała powołująca dyrektora szpitala na podstawie kolejnego konkursu może być niezgodna z prawem, jeśli nie zachodziły podstawy do nienawiązania stosunku pracy z osobą wybraną w poprzednim konkursie. NSA podkreśla konieczność pełnego uzasadnienia rozstrzygnięć faktycznych i prawnych.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie daje podstaw do żądania dokumentacji bez kontekstu inspekcji lub kontroli; brak spełnienia przesłanek inspekcyjnych uniemożliwia naliczenie kar pieniężnych w tym zakresie.

Przepisy art. 99 ust. 3a Prawa farmaceutycznego, dotyczące warunków wydania zezwolenia, nie mogą być stosowane jako przesłanki cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki wydanej przed nowelizacją ustawy z 2017 roku. Nowe wymagania nie mają wpływu na warunki prowadzenia działalności na "starych" zezwoleniach. Oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak jest usprawiedliwionych podstaw do zasadności skargi kasacyjnej, wobec niezgodności działalności skarżących z wymogami przepisów ustawy COVID-19 co do zwolnień z opłacania składek.

Brak związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego; jednakże, gdy charakter tej opieki wyklucza podjęcie pracy, świadczenie to przysługuje (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych), co wymaga indywidualnej oceny sytuacji opiekuna.

Przepisy art. 99 ust. 3a ustawy Prawo farmaceutyczne określają warunki jedynie na etapie wydania zezwolenia na prowadzenie apteki, a ich niespełnianie po jego wydaniu nie stanowi podstawy do cofnięcia zezwolenia.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki musi być proporcjonalne do charakteru naruszeń prawa farmaceutycznego; odpowiedzialność obejmuje nadzór nad personelem i wybór systemów, a ewentualne błędy w uzasadnieniu przez WSA wymagają ponownej oceny w świetle ustalonego materiału dowodowego.

Opieka naprzemienna musi być ustalona w prawomocnym orzeczeniu sądu powszechnego. Organy administracyjne nie mogą samodzielnie ustalać istnienia opieki naprzemiennej wbrew orzeczeniu sądu, które określa miejsce pobytu dziecka przy jednym z rodziców.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje rodzicom osoby wymagającej opieki lub osobom spokrewnionym w pierwszym stopniu, gdy spełnione są określone przesłanki ustawy o świadczeniach rodzinnych. Brak spełnienia tych przesłanek uniemożliwia przyznanie świadczenia innym krewnym.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu dotycząca umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne jest bezzasadna; zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie zostały potwierdzone.

ZUS naruszył przepisy KPA, nie dostarczając odpowiednich dowodów w zakresie przedawnienia należności składkowych. Decyzja ZUS została uchylona, a skarga kasacyjna oddalona za brak uzasadnienia naruszeń prawomaterialnych i procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie, uchylającego decyzję odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie zasługiwała na uwzględnienie, uznając niewystarczającą ocenę materiału dowodowego przez organy administracyjne.

Jeżeli płatnik składek chce uzyskać zwolnienie z obowiązku opłacania składek w oparciu o rozporządzenie COVID, musi przedstawić dowody spełnienia przesłanek wymaganych przez przepisy materialne, a brak takiego wykazania skutkuje oddaleniem skargi.

Dla uzyskania refundacji VAT za paliwo gazowe wystarczy ujawnienie głównego źródła ogrzewania w CEEB do czasu wydania decyzji przez organ, niezależnie od zgłoszenia w ustawowym terminie, co służy ochronie socjalnej zgodnie z art. 2 i 32 Konstytucji RP.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom zobowiązanym do opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny tylko w sytuacji, gdy osoba najbliżej spokrewniona z osobą wymagającą opieki nie może tej opieki sprawować z powodu znaczącego stopnia niepełnosprawności lub innej przeszkody określonej w ustawie.

Odmawiając przyznania renty w drodze wyjątku, Prezes ZUS uchybił obowiązkom procesowym poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz brak rozważenia poszczególnych okoliczności życiowych wnioskodawcy, co uzasadniało uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. Organy administracyjne prawidłowo uznały doręczenie decyzji za skuteczne zgodnie z art. 44 k.p.a., a brak winy skarżącej nie został udowodniony.

Brak uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania wyklucza przywrócenie tego terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

Dopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zależy od wykazania braku winy strony. Skarżąca nie dostarczyła dowodów potwierdzających nieprawidłowość doręczenia, co skutkuje uznaniem decyzji za prawidłowo doręczoną oraz ostatecznym oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi wniesienia odwołania nie wynikło z braku winy skarżącej, a przeprowadzone postępowanie administracyjne było zgodne z przepisami. Tym samym, skarga kasacyjna została oddalona, jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Prezesa ZUS, uznając, że sąd I instancji prawidłowo zbadał zaskarżoną decyzję w zakresie zmiany i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, nie wychodząc poza granice rozstrzygania.