Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa odroczenia terminu płatności składek przez ZUS jest aktem administracyjnym, który musi być analizowany przez sądy administracyjne. Stwierdzono brak należytego uzasadnienia odmowy, co uzasadnia kontrolę sądową i uchylenie tego aktu.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być oparta na możliwości podjęcia opieki przez inne osoby zobowiązane do alimentacji; związek rezygnacji z zatrudnienia z opieką jest decydujący.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w procesie ustalania przeważającej działalności gospodarczej nie można ograniczać się do danych REGON, a organ administracyjny musi uwzględniać także inne dowody, utrzymując tym samym wyrok WSA oraz oddalając skargę kasacyjną ZUS.

Odmawia się uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając nieważność uchwały Zarządu Powiatu Proszowickiego z racji proceduralnych uchybień, w tym braku uzasadnienia i naruszenia prawa do wypowiedzenia się przez zainteresowanego, co skutkuje utrzymaniem wyroku I instancji w mocy.

NSA przyjął, że uchwała o odwołaniu dyrektora musi respektować prawo do obrony, co obejmuje możliwość złożenia wyjaśnień i uzasadnienie decyzji, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. Z., dotycząca odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, została oddalona z uwagi na brak wykazania zgodności przedmiotu działalności gospodarczej z wymaganiami rozporządzenia jako przeważającej, co uniemożliwiało zastosowanie przewidzianych przepisów o zwolnieniu.

Stanowisko audytora wewnętrznego, zajmowane przez M. M., nie może zostać uznane za kierownicze w rozumieniu art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały o jego zatrudnieniu jako pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ.

Powiat jest jedynym podmiotem uprawnionym do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Nieobecność poinformowanego członka Zarządu powoduje nieważność uchwał organu. Rezygnacja z mandatu publicznoprawnego podlega rygorom składania oświadczeń woli według kodeksu cywilnego.

Prokurator nie jest uprawniony do wnoszenia skargi na akty nadzorcze wojewody do sądu administracyjnego. Mandat członka zarządu powiatu nie wygasa do czasu skutecznego poinformowania rady o rezygnacji, co oznacza, że uchwały podjęte bez prawidłowego składu są nieważne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, że organ powinien rozstrzygać kwestie zwolnienia z opłacania składek, uwzględniając rzeczywiste wykonywanie działalności, a nie tylko oficjalny wpis w rejestrach.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił: Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszył zasadę informowania stron z art. 9 k.p.a., nie informując skarżącego o konieczności uzupełnienia braków formalnych, co uzasadniało uchylenie decyzji odmownej wydanej przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organu administracyjnego nie spełniała wymogów ustawowych dotyczących badania rzeczywistej działalności gospodarczej, co uzasadniało uchylenie decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych powodujących istotny wpływ na jej prawidłowość.

Oddalenie skargi kasacyjnej następuje, gdy skarżący nie spełniają warunków umorzenia składek ustalonych na podstawie zidentyfikowanego kodu PKD, którego prowadzenie jest kluczowe dla wykazania spadku przychodów i skorzystania z ulg podatkowych według przepisów COVID-19.

Prokurator nie ma legitymacji do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie. Mandat członka zarządu powiatu nie został skutecznie zrezygnowany ani cofnięty. Uchwała podjęta przez Zarząd w dniu 13 kwietnia 2021 r. jest sprzeczna z prawem.

W postępowaniu o przywrócenie terminu na złożenie wniosku strona obowiązana jest uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi. Okoliczności uprawdopodobniające brak winy muszą być szczegółowo wskazane i wynikać z materiału dowodowego sprawy. Brak precyzyjnego uzasadnienia uzasadnia odmowę przywrócenia terminu.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki A. Sp. z o.o. było uzasadnione z uwagi na brak rękojmi należytego prowadzenia apteki, wynikający z naruszenia zasad obrotu lekami."

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i decyzje organów administracyjnych, zlecając ponowne zbadanie wpływu czynników zdrowotnych i rodzinnych skarżącej na możliwośc podjęcia zatrudnienia, celem przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa farmaceutycznego jest zgodne z prawem, nawet jeśli działalność podmiotu przeszła transformację ustrojową z formy spółki cywilnej na spółkę z o.o., jeżeli zachowano tożsamość osób odpowiedzialnych za działalność.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieusprawiedliwione przekroczenie przedmiotu postępowania w granicach ustalonych przez sądy instancyjne, przy związaniu NSA zarzutami wniesionymi w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, znajdując że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił zarzuty i ustalił fakty, które pozwalały na uznanie świadczenia za nienależnie pobrane, nie zauważając naruszeń proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy.

Ocena związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad niepełnosprawnym musi uwzględniać rzeczywiste wykonywanie codziennych obowiązków przez opiekuna, niezależnie od potencjalnych możliwości realizacji opieki przez innych członków rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak skutecznych podstaw dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczącej ulgi w opłacaniu składek społecznych.

NSA stwierdził, że sądy administracyjne mają kompetencje do rozstrzygania kwestii przedawnienia składek, co jest kluczowe dla oceny umorzenia należności przez ZUS.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że WSA nie przeprowadził pełnej analizy dowodowej w zakresie zaprzestania przez J.P. prowadzenia gospodarstwa rolnego i jego wpływu na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.