Skarga kasacyjna, w której nie wykazano naruszenia prawa materialnego lub proceduralnego, poprzez brak precyzji i argumentacji, podlega oddaleniu, a koszty postępowania kasacyjnego mogą być niezasądzone.

Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznał konieczność powtórnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszechstronnej analizy przesłanek umorzenia składek oraz wnikliwej oceny dowodów dotyczących stanu zdrowia i majątku skarżącego.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie wykazała, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, jest zgodna z prawem, w szczególności jeżeli skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 17 u.ś.r. uzasadnia uchylenie decyzji odmownej. Organy administracyjne są zobligowane do skrupulatnego zbadania stanu faktycznego w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną ZUS, podtrzymując wyrok WSA, który uchylił decyzję odmowy zwolnienia ze składek. ZUS nie wykonał wiążących wskazań sądu I instancji dotyczących prawidłowego ustalenia przeważającej działalności skarżącego.

NSA uznaje skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, podtrzymując wyrok WSA, stwierdzając brak formalnego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, co uniemożliwia kasacyjną kontrolę rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia składek.

ZUS prawidłowo odmówił umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z uwagi na niewykazanie przesłanek natychmiastowej potrzeby ich umorzenia, a także braki dowodowe. Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, umorzenie składek następuje wyłącznie w okolicznościach nadzwyczajnych, których tu nie stwierdzono.

Oddalono skargę kasacyjną złożoną przez M. S., z powodu nieprzekonująco wyeksponowanych podstaw naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do umorzenia składek ZUS, co czyni skargę niezasadną według art. 184 p.p.s.a.

W przypadku braku zarzutów proceduralnych w skardze kasacyjnej, sąd ogranicza się do rozpoznania zarzutów materialnoprawnych w granicach zaskarżenia. Spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej jest kluczowe dla rozpatrzenia przez sąd zarzucanego naruszenia prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne brak było podstaw dla uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Obywatel Ukrainy przebywający legalnie na terytorium RP może ubiegać się o zasiłek pielęgnacyjny niezależnie od zamieszkiwania z dziećmi; art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie ogranicza katalogu świadczeń do tych związanych wyłącznie z dziećmi.

Osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez cały okres aktywnego wpisu do CEIDG, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności i złożenia formalnego zawieszenia działalności.

Wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego w związku z utratą legalnego pobytu, jako czynność materialno-techniczna, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki za naruszenie art. 86a u.p.f., niezbędne jest rozważenie znikomości wagi naruszenia oraz wnikliwe uzasadnienie decyzji o nieodstępowaniu od cofnięcia zezwolenia, uwzględniające cel art. 103 ust. 1b u.p.f.

Skarga kasacyjna M.K. została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Skarżąca nie spełniła kryteriów ustawowych dla przyznania dodatku węglowego, gdyż jej głównym źródłem ogrzewania było drewno, a nie węgiel. Ocena dowodów przez organy i sąd była prawidłowa.

W sytuacji, gdy skarżący wykazuje jedynie okazjonalny, rekreacyjny charakter zamieszkiwania pod adresem zgłoszonym do otrzymania dodatku węglowego, brak jest podstaw do uznania prawa do dodatku, co potwierdza prawidłowość decyzji organów niższej instancji oraz oddalenie skargi kasacyjnej.

Umowy cywilnoprawne mogą zostać zaklasyfikowane jako umowy o dzieło, jeżeli przeważa w nich element indywidualnego i twórczego rezultatu pracy, co wyklucza ich uznanie za usługi podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu. Niespełnienie obowiązku wszechstronnej analizy dowodowej przez organ skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej.

Świadczenia wspólnika spółki o ciągłym charakterze, odpowiadające czynnościom zarządu, nie mieszczą się w zakresie art. 176 KSH i podlegają regulacjom o zleceniu, skutkując obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego (art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych).

Odmawiając uwzględnienia skargi kasacyjnej, NSA orzekł, że zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego czyni skarżącą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo wcześniejszych dopłat rolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłowość orzeczeń lekarskich i administracyjnych uznających zespół cieśni nadgarstka za chorobę zawodową. Właściwe organy prawidłowo przyjęły wysokie prawdopodobieństwo związku schorzenia z warunkami pracy, spełniając wymogi art. 2351 k.p.

Umowa o wykonanie ankietowych badań akt, mająca charakter usługi polegającej na starannym działaniu, nie spełnia kryteriów umowy o dzieło, co skutkuje podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego dla wykonawcy tej umowy.

Podmiot ubiegający się o świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych jest uprawniony do jego uzyskania niezależnie od pozostałego rodzeństwa zobowiązanego do alimentacji; decyzja ta należy do autonomii rodziny.

Wyjazd na urlop jedynego członka zarządu spółki nie usprawiedliwia uchybienia terminu na wniesienie odwołania, jeśli możliwe było udzielenie pełnomocnictwa osobie trzeciej; brak staranności w zarządzaniu obowiązkami nie uzasadnia przywrócenia terminu.

Dla uznania choroby jako zawodowej wystarczające jest stwierdzenie istnienia warunków narażających oraz wysokie prawdopodobieństwo zawodowego charakteru, potwierdzone orzeczeniem lekarskim. Organ administracji działa w granicach takiego orzeczenia, chyba że wzbudza ono istotne wątpliwości.