Brak obowiązku alimentacyjnego wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet przy opiece nad bliskim o znacznym stopniu niepełnosprawności. Interpretacja przepisów musi respektować ich literalne brzmienie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak spełnienia przesłanki "szczególnych okoliczności" uzasadnia odmowę przyznania renty w drodze wyjątku; decyzja Prezesa ZUS była zgodna z prawem i uzasadniona prawidłową oceną materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak spełnienia przesłanki braku niezbędnych środków utrzymania wyłącza możliwość przyznania renty rodzinnej w trybie wyjątku zgodnie z art. 83 ustawy emerytalnej. Dochód na osobę przewyższający minimalną emeryturę uzasadnia oddalenie wniosku.

Umowy o współpracy, w ramach których świadczone były konkretne usługi obejmujące wykonanie dokumentacji i kosztorysów szkód, jako umowy o dzieło, nie rodzą obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego wynikającego z przepisów o świadczeniu usług.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchyla się z powodu nieuzasadnionego przyjęcia braku dostatecznego ustalenia stanu faktycznego przez Prezesa NFZ, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy.

Odwołanie ze stanowiska kierownika jednostki organizacyjnej powiatu bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi naruszenie zasad proceduralnych, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny.

Świadczenia P. L. wykonywane w ramach obowiązków zarządczych w H. Sp. z o.o. podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako świadczenie usług w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, niezależnie od przepisów k.s.h., które nie dotyczą ubezpieczeń społecznych.

Umowy zawierane na podstawie zamówień dotyczących opracowywania dokumentacji i kosztorysów komunikacyjnych, kwalifikowane jako umowy o dzieło, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczeniowemu z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Decyzje organów podlegają uchyleniu jako błędne.

Brak możliwości podjęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych musi wynikać z charakteru i zakresu faktycznie sprawowanej opieki. W sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie nie jest głównym opiekunem osoby niepełnosprawnej, brak jest przesłanek do jego przyznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok wojewódzkiego sądu, uznając, że brak uzasadnienia dotyczącego podstaw proceduralnych wydania decyzji o ubezpieczeniu zdrowotnym zmarłego nie wpłynął istotnie na decyzję. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania.

Brak wykazania wpływu uchybień proceduralnych na wynik sprawy uniemożliwia uchylenie decyzji administracyjnej, gdy zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia charakter stosunku prawnego.

Prezes NFZ, rozpatrując wniosek zgłoszony przez ZUS, prawidłowo wydał decyzję deklarującą obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego W. S., zgodnie z art. 109 ust. 1 u.ś.o. Utrzymano jej zgodność z prawem pomimo skarżący regularnie uiszczał składki.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzając, iż postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego powinno być oceniane na podstawie przepisów dotychczasowych, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 roku.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w przypadku pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skuteczność wyboru świadczenia zbieżnego wymaga wcześniejszego uchylenia decyzji administracyjnej przyznającej dotychczasowe świadczenie.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w sytuacji, gdy jedna z osób z tej samej grupy alimentacyjnej faktycznie sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, mimo istnienia innych zobowiązanych osób.

NSA stoi na stanowisku, że właściwe uzgodnienie stanu faktycznego, zgodne z przepisami postępowania administracyjnego, jest kluczowe dla uchylenia decyzji odmawiającej umorzenia odsetek przez ZUS. Niespełnienie tego obowiązku uzasadnia uchylenie decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak powiadomienia strony o możliwym wypowiedzeniu się co do materiału dowodowego nie wpływa istotnie na wynik sprawy, jeśli faktyczne zarzuty skargi kasacyjnej nie miały wpływu na uznanie świadczeń jako nienależnie pobranych.

Osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności, w tym rodzeństwu osoby wymagającej opieki, świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. nie przysługuje, jeżeli istnieje krewny pierwszego stopnia nieposiadający orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od jego faktycznej lub obiektywnej niemożności sprawowania opieki. Nieopublikowany wyrok

Nieprawidłowe doręczenie decyzji jedynej stronie postępowania administracyjnego uniemożliwia jej uznanie za ostateczną, co wyklucza wznowienie postępowania. Skargę kasacyjną oddalono.

W razie ponownego uchylenia decyzji wydanej po wcześniejszym wyroku kasatoryjnym sąd administracyjny, stwierdzając naruszenie art. 153 p.p.s.a., ma obowiązek szczegółowo wskazać, które wiążące wytyczne nie zostały wykonane i dlaczego. Wskazania co do dalszego postępowania muszą być jednoznaczne, konkretne, wykonalne oraz spójne z motywami wyroku; nie mogą ograniczać się do ogólnego odesłania do wcześniejszego

Wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania przychodów, o ile spółka nie dokonała prawnie skutecznego zawieszenia działalności.

W razie ponownego uchylenia decyzji wydanej po wcześniejszym wyroku kasatoryjnym sąd administracyjny nie może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu niewykonania wskazań z art. 153 p.p.s.a. Powinien skonfrontować te wskazania z czynnościami i ustaleniami podjętymi przez organ oraz sformułować własne, jednoznaczne i wykonalne zalecenia, pozwalające na zgodne z prawem ponowne załatwienie sprawy.

Posiadanie promesy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez jeden podmiot nie nadaje mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym innych podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Brak interesu prawnego wyklucza uprawnienie do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wydania zezwolenia innym przedsiębiorcom.

Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji o zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki, naruszając przepisy proceduralne dotyczące terminowego załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.