Nieposiadanie wymaganych dokumentów przez kierowcę w momencie kontroli nie może samoczynnie uzasadniać nałożenia kary, gdy dokumenty te zostały uprzednio wydane i pojazd spełniał warunki przewidziane w ATP.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawomocność decyzji o wygaśnięciu znaku TIGER VIT, eliminującej podstawę do unieważnienia znaku WILD TIGER.

Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia przepisów o transporcie drogowym ma charakter obiektywny; brak wpływu przedsiębiorcy na naruszenie musi być udowodniony faktycznie. Skargę kasacyjną uznaje się za niezasadną formalnie i materialnie.

Dla przypisania odpowiedzialności za fałszowanie ewidencji czasu pracy konieczne jest ustalenie świadomości i intencji pracodawcy wprowadzenia nieprawdziwych danych. W przypadku omyłki pisarskiej wyklucza się sankcyjność czynu.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.

NSA uznał, że decyzje organów transportowych nałożyły karę bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodności z prawem, co uzasadniało uchylenie tych decyzji i zobowiązanie organów do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Brak włożenia karty kierowcy do odpowiedniego czytnika tachografu stanowi zachowanie kwalifikowane jako niewłaściwa obsługa tachografu, podlegające sankcji zgodnie z poz. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; orzeczenie NSA reskryptacyjne oddala skargę.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.

Niewłaściwe sumowanie kar za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, polegające na błędnej kwalifikacji naruszeń związanych z obsługą tachografu i czasem pracy kierowców, stanowi naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie takich decyzji przez sąd administracyjny, z obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu nie znajduje zastosowania do waloryzacji opłat przekształceniowych, a doręczanie informacji o wysokości waloryzowanej opłaty jest wystarczające. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.

NSA orzeka, że waloryzacja opłaty przekształceniowej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, a jej kontrola w instancyjnym postępowaniu nie jest wymagana.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej; właściciel otrzymuje jedynie pisemne zawiadomienie, które nie podlega weryfikacji w trybie administracyjnym.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej powinna być dokonywana w trybie zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, a nie w drodze decyzji administracyjnej, nawet gdy właściciel nie zgadza się z jej wysokością.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie dopuściła się bezczynności w postępowaniu o wpis na listę radców prawnych, przekraczając ustawowy termin, co nie zostało usprawiedliwione podjętymi czynnościami procesowymi.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej. Jej kwestionowanie nie uprawnia do wydania decyzji, o czym decyduje art. 10 ustawy przekształceniowej.