Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na stwierdzoną nieważność postępowania, wynikającą z braku zawiadomienia stron o posiedzeniu niejawnym, co naruszyło ich prawo do rzetelnego procesu.

NSA stwierdza nieważność postępowania przed WSA z uwagi na pozbawienie skarżących prawa do obrony, uchyla zaskarżony wyrok oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność przestrzegania zasady jawności i rzetelnego postępowania sądowego.

Nałożenie kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o wymagane dane pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o SENT, gdyż brak wystąpienia przesłanek interesu publicznego oraz osobistego uzasadniających odstąpienie od jej nałożenia.

Skarżący, jako podmiot odbierający gaz LPG objęty systemem SENT, nie wypełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o wymagane dane, co uzasadniało nałożenie na niego kary pieniężnej niezależnie od braku negatywnych skutków dla obrotu towarowego.

Na skutek naruszenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia SENT w ramach systemu monitorowania drogowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe nałożenie na podmiot odbierający kary pieniężnej, w sytuacji braku formalnie wykazanych awarii systemu oraz podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od kary.

Wniesienie aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które jest wyodrębnione organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie, skutkuje co do zasady powstaniem przychodu z kapitałów pieniężnych, jednak przychód ten jest zwolniony z opodatkowania, jeśli wartość składników majątku przyjętych przez spółkę odpowiada wartości wykazanej w księgach podatkowych podmiotu

W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada, że niedające się usunąć wątpliwości są rozstrzygane na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario). Jak podkreślił MF, zasada ta odnosi się wyłącznie do wątpliwości powstałych na tle interpretacji obowiązujących przepisów i może być zastosowana tylko wówczas, gdy żadna z możliwych wykładni (językowa, systemowa, funkcjonalna) nie rozwiązuje problemu

Warunki stworzone przez L. Sp. z o.o. oraz podmioty powiązane w celu uzyskania płatności dla obszarów z ograniczeniami zostały uznane za sztuczne, co stanowiło podstawę do odmowy przyznania tych płatności zgodnie z art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013."

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach specjalnych wynika z braku danych w prowadzonej ewidencji organu; zaświadczenie musi bazować na istniejącej dokumentacji, a wątpliwości co do faktów wykluczają jego wydanie.

Klauzule waloryzacyjne kredytu, które nie zapewniają jasności co do sposobu ustalania kursu waluty, stanowią niedozwolone postanowienia umowne i skutkują nieważnością umowy, jeśli ich eliminacja deformuje jej istotę.

Działania przedsiębiorstwa polegające na sztucznym tworzeniu warunków w celu obejścia limitów płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, sprzeciwiają się przepisom art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, a skarga kasacyjna przeciwko odmowie przyznania płatności jest niezasadna.

Skarga kasacyjna podmiotu gospodarczego została oddalona, gdyż jego działania polegały na tworzeniu sztucznych warunków dla uzyskania zwiększonych płatności rolniczych, co jest sprzeczne z celami wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej, co skutkuje odmową przyznania wnioskowanych płatności.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż spółka J. sp. z o.o. wraz z powiązanymi podmiotami stwarzała sztuczne warunki dla uzyskania płatności, nieprzewidziane w celach wspólnej polityki rolnej UE, co uzasadniało odmowę przyznania wnioskowanych płatności. Wnioskodawcy byli traktowani jako kontrolowani przez S. T. i J. G. w ramach jednego organizmu gospodarczego.

Podatnik ma prawo do wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z działalności gospodarczej, nawet jeśli świadczy analogiczne usługi na rzecz innego podmiotu z tej samej grupy kapitałowej, z którym nie był związany stosunkiem pracy w roku poprzedzającym.

Próba uzyskania płatności poprzez sztuczne kreowanie okoliczności, w którym to przypadku podmiot gospodarczy działa jako jeden organizm z intencją obejścia przepisów, nie stanowi działania zgodnego z prawem, co uzasadnia odmowę przyznania wsparcia.

Podmiot działający na obszarze objętym płatnościami unijnymi, który sztucznie multiplikuje struktury gospodarcze dla zwiększenia wsparcia rolniczego, działa wbrew celom wspólnej polityki rolnej. Działania zmierzające do obejścia limitów płatności, mające na celu uzyskanie nienależnych korzyści finansowych, są niedopuszczalne.

Przychody z usług zarządzania strategicznego sklasyfikowanych w PKWiU 70.22.30.0 mogą być opodatkowane ryczałtem wg stawki 8,5% na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, o ile nie zachodzą wyłączenia przewidziane w ustawie.

Podatnik, świadczący usługi na rzecz byłego pracodawcy, może zachować opodatkowanie ryczałtem, jeśli zakres wykonywanych czynności nie pokrywa się z tymi realizowanymi wcześniej w ramach stosunku pracy.

Usługi sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU: 70.22.20.0, 74.90.19.0 i 82.19.13.0, niebędące usługami doradztwa związanego z zarządzaniem, mogą być opodatkowane ryczałtem według stawki 8,5% zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a u.z.p.d.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA z uwagi na sprzeczności w uzasadnieniu i sentencji oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując przemyślane rozstrzygnięcie zakresie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wobec udostępnienia informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje, że tworzenie sztucznych warunków przez spółki powiązane w celu uzyskania dopłat rolnych jest sprzeczne z art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i należy traktować je jako jedno gospodarstwo, co uniemożliwia przyznanie płatności.

Skarżąca spółka, T. Sp. z o.o., wraz z powiązanymi podmiotami, sztucznie stworzyła warunki do uzyskania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, co skutkowało odmową ich przyznania na mocy art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Skarżąca spółka sztucznie stworzyła warunki uzyskania płatności, co naruszyło zasady prawa wspólnotowego oraz systemów wsparcia bezpośredniego, uzasadniając odmowę przyznania płatności na gruncie art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.