Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w tym wykonywanie transportu bez ważnego świadectwa ATP, nie zostaje uchylona pomimo powoływania się na utrudnienia wynikające z pandemii COVID-19, jeśli nie wykaże aktywnego działania w celu realizacji obowiązku.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.

Domniemanie wiarygodności wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego może być obalone jedynie poprzez skuteczne przeciwdowody. Wpis urzędowy w Rejestrze decyduje o odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych.

Decyzja Starosty Wałeckiego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła oczywiste naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., nie będąc jednocześnie rażącym naruszeniem prawa, co wymagało ponownego rozpoznania kwestii przez organ odwoławczy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie prawa polegające na braku przedłożenia świadectwa zgodności przy rejestracji pojazdu było oczywiste i wyklucza możliwość uznania decyzji rejestracyjnej za prawidłową zgodnie z prawem krajowym i unijnym.

Skarga kasacyjna na decyzję organu celnego i WSA w sprawie cła antydumpingowego oraz VAT odrzucona. NSA uznał stosowanie podwyższonego cła za prawidłowe w świetle nowych ustaleń organizacyjnych producenta.

Stan prawomocności wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną zamyka drogę do postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, chyba że wskazane zostaną nowe okoliczności istotne dla wyniku sprawy, nieobjęte wcześniejszą kontrolą sądową.

Skarga kasacyjna H. Sp. z o.o. przeciwko decyzji o odmowie płatności ekologicznej została oddalona, gdyż strona nie wykazała tytułu prawnego do działek, a zgoda współwłaścicieli nie była udzielona, co czyniło decyzję organu zgodną z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak podstaw do sumowania kar za przekroczenie norm w transporcie drogowym nie wpływa na wysokość nałożonej kary, o ile suma kar przekracza ustaloną ustawowo granicę, co skutkuje oddaleniem skargi na decyzję o nałożeniu kar.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Oddalenie skargi kasacyjnej Spółki było uzasadnione, ponieważ nie wykazano naruszeń procedur prawnych ani prawa materialnego przez sądy. Zarzuty w skardze kasacyjnej nie podważały skutecznie ustaleń faktycznych ani zastosowania prawa przez Sąd I instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. przez NSA, podtrzymujące decyzję o karze za naruszenia w przewozie drogowym, jako przewóz okazjonalny niezgodny z wymogami dla taksówek.