Użycie magnesu w celu fałszowania danych rejestrowanych przez tachograf wypełnia znamiona naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Brak działania świateł stop w ciągniku, skutkujący kwalifikacją jako usterkę niebezpieczną, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej bez wzięcia pod uwagę zarzutu nieprzewidywalności takiej awarii. Również niewyposażenie kierowcy w wypis licencji stanowi naruszenie regulaminu transportowego.

Oddala się skargę kasacyjną dotyczącą wymierzenia kary za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, uznając działanie Skarżącej jako spełniające znamiona urządzania gier w rozumieniu ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji może ponosić podmiot, który aktywnie tworzy warunki techniczne i organizacyjne dla ich funkcjonowania, nawet przy dalszym podnajmie lokalu. Skarga kasacyjna została oddalona, a kara pieniężna uznana za zgodną z prawem.

Osoba, która udostępnia lokal oraz umożliwia instalację automatów do gier i stwarza warunki do przeprowadzania na nich gier hazardowych, odpowiada za ich urządzanie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, jeżeli działanie to odbywa się bez koncesji i w miejscach nieprzeznaczonych na kasyna gier.

Skargę kasacyjną należy oddalić, gdyż przewóz okazjonalny wymaga odpowiednich zezwoleń i licencji; niespełnienie wymagań technicznych pojazdu oraz brak wymaganych dokumentów uzasadnia nałożenie kary.

NSA uchylił wyrok WSA, uznając przewóz za regularny specjalny wymagający zezwolenia i oddalił skargę, stwierdzając właściwe zebranie dowodów przez inspektora.

Działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem bez wymaganych zezwoleń oraz ich organizowanie w wynajmowanych lokalach stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej.

Osobą zarządzającą transportem drogowym spoczywa obowiązek zapewnienia kierowcom badań lekarskich i psychologicznych, niezależnie od formy zatrudnienia, co uzasadnia utrzymanie kary pieniężnej nałożonej na P.P. w związku z naruszeniami stwierdzonymi przez organ administracyjny.

Podmiot, który wynajmuje lokale na instalację urządzeń do gier losowych, może być uznany za urządzającego nielegalne gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, nawet jeśli nie jest właścicielem urządzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość naliczenia punktów karnych za dwa odrębne naruszenia w ramach jednego czynu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Kumulacja kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu nie jest dopuszczalna, gdy naruszenie dotyczy przekroczenia 1,5 godziny, a stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tej kwestii jest niezgodne z nowelizacją ustawy o transporcie drogowym.

Urządzającym gry hazardowe jest podmiot, który umożliwia instalację automatów. Ponadto, skarga kasacyjna D.T. oddalona jako bezzasadna, a ustalenia faktyczne i prawne organów administracyjnych oraz sądów podtrzymano jako rzetelne i zgodne z przepisami.

Organizowanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zgłoszenia lub zezwolenia poza kasynami gier jest naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podmiot odpowiedzialny za urządzanie takich gier.

NSA podtrzymał wyrok WSA, stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. odnośnie opłat za usunięcie pojazdu z drogi, z powodu deficytów uzasadnienia niezgodnych z wymogami u.p.r.d.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z powodu nieważności postępowania spowodowanej niepełną sentencją wyroku pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia całości skargi.

Dla prawidłowego zaklasyfikowania osłonek fibrusowych do kiełbas wystarcza zastosowanie reguły 1. i 6. ORINS z Notami wyjaśniającymi do pozycji 3917. Właściwym kodem CN dla przedmiotowego towaru jest 3917 10 90.

Importowane towary, choć zadeklarowane jako pochodzące z Tajlandii, w rzeczywistości wywodziły się z Chin. Nieistotny proces obróbki w Tajlandii nie zmienił kraju pochodzenia, a zatem zastosowanie ceł antydumpingowych i podatku VAT było zasadne.

Towary ujęte w rozpatrywanym zgłoszeniu celnym nie nabyły indyjskiego pochodzenia i zostały słusznie uznane za importowane z Chin, co skutkuje nałożeniem cła antydumpingowego. Operacje przetwarzania w Indiach nie miały charakteru wystarczającego dla zmiany kraju pochodzenia.