Nie można uznać, że skutki społeczno-ekonomiczne czynią decyzję o rejestracji pojazdu zgodną z prawem, skoro doszło do oczywistego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym przez brak świadectwa homologacji, co przesądza o nieważności decyzji.
Wydanie decyzji o pierwszej rejestracji pojazdu bez dokumentu homologacyjnego lub równoważnego, wymaganego przez art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., stanowi oczywiste naruszenie prawa. Pozytywny wynik badania technicznego, powszechność wadliwej praktyki organów, interesy dalszych nabywców ani projektowane regulacje abolicyjne nie mogą samodzielnie uzasadniać odmowy stwierdzenia nieważności na podstawie art
Decyzja o rejestracji pojazdu rażąco narusza prawo, jeżeli wydana jest bez wymaganych dokumentów homologacyjnych (art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Skutki społeczno-ekonomiczne nie są przeszkodą do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny, analizując materialnoprawne i procesowe podstawy, uznaje terminowe i formalne mocność decyzji administracyjnych w zakresie nałożenia kar za naruszenia SENT, negując zasadność odstąpienia na podstawie interesu publicznego i podmiotu.
Nałożone na R. Sp. z o.o. kary pieniężne za naruszenie obowiązków przewozu podlegają kontroli w oparciu o przepisy SENT. Brak jest podstaw do odstąpienia od kar, gdy nie występują okoliczności nadzwyczajne uzasadniające ważny interes podmiotu bądź publiczny.
Pojazd, rejestrowany bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, nie może być legalnie zarejestrowany na terytorium RP; naruszenie to kwalifikuje się jako rażące, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji.
Dokonanie rejestracji pojazdu w przypadku braku wymaganego świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na legalność decyzji administracyjnej, uniemożliwiające jej utrzymanie w obrocie prawnym.
Wydanie decyzji o pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu objętego obowiązkiem homologacji bez przedłożenia dokumentu wskazanego w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. jest oczywistym naruszeniem prawa. Pozytywny wynik badania technicznego, wadliwa praktyka innych organów, przewidywane skutki majątkowe dla nabywców ani niewiążące plany legislacyjne nie mogą same przez się uzasadniać
Przeprowadzenie kontroli postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doprowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej, uznając niedopuszczalność wznowienia postępowania z powodu braku nowych okoliczności faktycznych.
NSA uznaje, że organy regulacyjne obowiązane są jedynie do kontroli projektu taryfy zgodnie z art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, bez prawa nakazywania stosowania konkretnych stawek amortyzacyjnych, potwierdzając autonomię przedsiębiorstw przy ustalaniu swoich taryf.