Decyzja GITD o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest prawidłowa. Przewóz okazjonalny realizowany przez skarżącą nie spełniał wymogów formalnych, co uzasadnia nałożenie sankcji.

Po definitywnym umorzeniu postępowania karnego upływem okresu próby i dodatkowych 6 miesięcy, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie jest dopuszczalne. Decyzje administracyjne muszą uwzględniać ostateczny charakter umorzenia.

Dla przypisania przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych wystarczające jest ustalenie, że przewóz był wykonywany w ramach jego działalności oraz że wystąpiły uchybienia w zakresie obowiązków ustawowych, niezależnie od osobistych działań poszczególnych uczestników.

Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do ograniczania ważności bezterminowo nabytych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisanie terminu ich ważności w dokumencie prawo jazdy; wyznaczenie daty ważności dokumentu nie wpływa na nabyte wcześniej uprawnienia.

Oddalenie skargi kasacyjnej przeciwko nałożonej karze pieniężnej za nielegalne prowadzenie przewozu osób samochodem osobowym, bez wymaganej licencji, zakwalifikowanego jako przewóz okazjonalny.

Prokurator posiada legitymację do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, nawet jeśli nie jest wymieniony jako uprawniony podmiot w przepisach prawa materialnego, co słusznie uwzględnił sąd administracyjny I instancji.

NSA uznaje, że dla przypisania odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów transportowych wystarczają przeprowadzone ustalenia z protokołu kontroli oraz powiązana z nimi dokumentacja, co uzasadnia odpowiedzialność przewoźnika za niezgodny z prawem przewóz.

Utrzymanie decyzji organów administracyjnych w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest uzasadnione, gdy ustalone fakty wskazują na przewóz wykonywany w imieniu skarżącego, a przeprowadzone dowody są wystarczające do przypisania mu odpowiedzialności.

Decyzja administracyjna o przedłużeniu zatrzymania prawa jazdy na 6 miesięcy na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. jest legalna nawet w braku wyraźnej decyzji o inicjalnym zatrzymaniu, a wytyczne wyroku TK z dnia 13 grudnia 2022 r. dotyczą inne okoliczności prawne.

Decyzja rejestracyjna Prezydenta Miasta Łodzi z 31 marca 2015 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wnioskodawca złożył wszystkie wymagane dokumenty, tym samym faktura VAT była wystarczającym dowodem własności, uzasadniającym rejestrację pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2026 r. uznał, że ustalenia faktyczne uzasadniały nałożenie na skarżącą kary administracyjnej za przewóz osób bez wymaganych badań, potwierdzając prawidłowość działania organów i oddalając skargę kasacyjną.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzje o nałożeniu kary za przewóz osób bez wymagalnych licencji i badań, uznając, że ustalenia organów były wystarczające, a zarzuty naruszeń proceduralnych bez wpływu na wynik.

Dla oceny, czy przewoźnik ponosi odpowiedzialność za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, kluczowy jest protokół kontroli drogowej, który stanowi dowód mający moc dokumentu urzędowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez przedsiębiorcę uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Przepis art. 73aa ust. 5a pkt 5 P.r.d., w brzmieniu nadanym nowelizacją z 7 listopada 2025 r., wyłącza Skarb Państwa z obowiązku rejestracji pojazdu przejętego wskutek przepadku. Wszczęte, ale niezakończone postępowania administracyjne obejmują tę zmianę, co czyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej J.W., uznając oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zgodne z prawem, ze względu na brak wystarczającego uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca przywrócenia terminu na wniesienie odwołania została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było wiarygodnych dowodów uprawdopodabniających okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym była zasadna, gdyż organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przewóz był wykonywany na zlecenie skarżącej spółki, pomimo zastrzeżeń dotyczących dokumentacji protokołu kontroli.

Odmowa przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest uzasadniona w sytuacji, gdy strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie przedłożyła dowodów na twierdzone przeszkody.

Skarga kasacyjna przeciwko decyzji o ustaleniu wysokości kosztów usuwania pojazdu jest niezasadna; organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustalenia faktyczne były zgodne z prawem.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku o naliczeniu kosztów związanych z pojazdem marki BMW została utrzymana w mocy prawnej, jako zgodna z postanowieniem o przepadku pojazdu potwierdzającym jego właściciela na dzień usunięcia.