Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z przepisami o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jedynie umowy z przedsiębiorstwami cukrowniczymi są kwalifikowane do uzyskania płatności. Interes skarżącego nie uzasadnia zmiany wykładni przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o płatnościach.

Zbycie składników majątkowych nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, lecz jest sprzedażą opodatkowaną VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

W sprawach dotyczących ustalenia prawa do wspólnego znaku towarowego (R.312), organ administracji publicznej, jakim jest Urząd Patentowy RP, nie ma kompetencji do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny.

Brak posiadania tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa na dzień 31 maja uniemożliwia uzyskanie płatności w ramach systemów wsparcia. Skarżącym ciążą obowiązki do zapewnienia ciągłości umowy dzierżawy.

Zatwierdzenie przez organ administracyjny organizacji ruchu na drodze gminnej, które ogranicza dostęp do nieruchomości w sposób utrudniający prowadzenie działalności gospodarczej, wymaga wnikliwej analizy skutków, zgodności z polityką transportową i proporcjonalności wobec praw właścicielskich.

Sąd administracyjny właściwie przyjął, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów, i uchylił umorzenie postępowania dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej użytkowania wieczystego jest niedopuszczalne w przypadku niewłaściwej kwalifikacji charakteru zabudowy nieruchomości, co skutkuje naruszeniem przepisów k.p.a. oraz materialnego prawa administracyjnego.

Umorzenie postępowań dotyczących aktualizacji opłat z użytkowania wieczystego możliwe jest tylko, gdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r.; sąd administracyjny pozostaje właściwy w sprawach decyzji o umorzeniu, gdy dotyczy formalnych orzeczeń administracyjnych.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wszczęte przed 13 lutego 2019 r., nie może być umorzone na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, jeśli cofnięcie wniosku nastąpiło po tej dacie. Sąd administracyjny jest właściwy do badania zgodności takiego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż sprawa o umorzenie postępowania aktualizacyjnego opłaty za użytkowanie wieczyste podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, gdyż nie dotyczy merytorycznej oceny wysokości opłaty, lecz zgodności z procedurami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje kontrolę decyzji administracyjnych dotyczących umorzenia postępowań w sprawach aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste, a takie umorzenie jest zasadne w przypadku bezprzedmiotowości wynikającej z nieskutecznej aktualizacji przed 1 stycznia 2019 roku.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a niezakończone przed 13 lutego 2019 r., podlega umorzeniu jedynie w przypadku braku skutecznego doręczenia wypowiedzenia wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r.

NSA orzekł, że postępowania dotyczące aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, niezakończone przed 01.01.2019 r.i nieskutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom, podlegają umorzeniu z mocy ustawy zmieniającej, a kwestie te podlegająkontroli sądu administracyjnego.

NSA stwierdza, że postępowania w zakresie umorzenia aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste, wszczęte po 5 października 2018 r. i nie zakończone przed 1 stycznia 2019 r., mogą być kontrolowane przez sądy administracyjne. Umorzenie takich postępowań nie może zastępować ich merytorycznej oceny.

Decyzja o odmowie przyznania płatności ONW za 2020 rok została prawidłowo utrzymana przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej były niewystarczająco uzasadnione.

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, na skutek odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, zostaje uznane za zgodne z przepisami ustawy o KAS. Decyzje organów administracyjnych podjęte w tym zakresie nie naruszają Konstytucji RP.

Nieprawidłowość działania urządzenia viabox nie zwalnia użytkownika z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Przy braku elastyczności w ustawieniu kary, nie jest dopuszczalne miarkowanie jej wysokości w oparciu o art. 189d KPA.

Prawo ochronne na znak towarowy nie wygasa z powodu jego rzeczywistego używania zgodnie z art. 169 p.w.p., nawet w przypadku drobnych modyfikacji tego znaku, o ile jego funkcja odróżniająca nie ulega zmianie.

Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy potwierdzając rzeczywiste używanie znaku towarowego w relewantnym okresie, co wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego z powodu jego nieużywania przez co najmniej pięć lat, przy czym zmiany graficzne nie wpływały na charakter odróżniający znaku.

Umorzenie postępowania aktualizacyjnego w sprawie opłat z tytułu użytkowania wieczystego należy, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, do sądu administracyjnego. Postępowanie umorzone w związku z nieskutecznością doręczeń wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r. jest bezprzedmiotowe.

Zaskarżone umorzenie postępowania o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste jest uzasadnione, gdyż postępowanie to nie spełniało warunków skutecznego zakończenia przed dniem jego bezprzedmiotowości, zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami oraz ustawą przekształceniową.

Uchylając decyzję SKO o umorzeniu, NSA potwierdził zasadność czynności WSA. Wskazano, że umorzenie postępowania aktualizacyjnego jest niedopuszczalne bez skutecznego doręczenia wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r. Dokonana aktualizacja opłaty musi uwzględniać przepisy ustawy przekształceniowej.